Administrative Court annuls promotion decision for violating equal treatment and good administration principles.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled the Port Authority's decision promoting an employee retroactively to a senior technician position. The court found the authority prioritized the nature of duties performed over professional competence and annual reports, violating the principle of equal treatment. Consequently, the promotion was declared invalid as assigning specific tasks cannot be a legal criterion for advancement against a colleague.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; The principle of equal treatment and good administration prohibits using the specific nature of assigned duties as a criterion for promotion against a colleague, except where limited duties were assigned due to incompetence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
PAPADOPOULOS ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 1070
Στεφάνου Mαρούλα ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 3004
Χαραλαμπίδης ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 414
Γεωργιάδης Tάκης K. ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (1996) 3 ΑΑΔ 249
Kυπριακή Δημοκρατία, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας ν. Mιχαλάκη Ψωμά (1997) 3 ΑΑΔ 422
Koυρσάρος Γιάννης ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1999) 3 ΑΑΔ 345
Κούλη Ανδρέας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 852
Σταυρινίδης Παναγιώτης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 145
Φικάρδου Δημοσθένης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 804
Χριστοδούλου Ειρήνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 164
Παπαδοπούλου Aγάθη και Άλλη ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου (2009) 3 ΑΑΔ 362
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:400
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 1547/2012)
30 Νοεμβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤO ΑΡΘΡO 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
Αιτητής,
-ΚΑΙ-
ΑΡΧΗΣ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ
Καθ’ ης η αίτηση.
______________
Χ. Μιχαηλίδου (κα), για Μ. ΗΛΙΑΔΗΣ & ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για τον αιτητή.
Στ. Χ. Μαξούτη (κα), για ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για την καθ’ ης η αίτηση.
Ξ. Ευγενίου (κα), για ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ ΔΕ.Π.Ε., δικηγόροι για το ενδιαφερόμενο μέρος.
_______________
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής στρέφεται εναντίον της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση, με την οποία το ενδιαφερόμενο μέρος Ανδρέας Λάμπρου προάχθηκε αναδρομικά, από τις 18.12.2008, στη θέση Ανώτερου Τεχνίτη. Η προαναφερόμενη προσβαλλόμενη απόφαση ήταν το αποτέλεσμα επανεξέτασης, μετά από ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.2.2012 στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΗΣ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ.
Η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε σε συνεδρία της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 17.5.2012 και έχει, κατά λέξη, ως ακολούθως:
«7. Επανεξέταση της πλήρωσης της θέσης του Ανώτερου Τεχνίτη μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προσφυγή αρ. 281/2009-Σημείωμα 24/2012.
7.1. Το Συμβούλιο επιλήφθηκε του σημειώματος του Γενικού Διευθυντή αρ. 24/2012 μαζί με όλα τα συνυποβληθέντα στοιχεία σχετικά με το θέμα και αποφάσισε να επανεξετάσει το θέμα με βάση τις εισηγήσεις που περιέχονται στο Σημείωμα, τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβούλου και το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης, με την οποία είχε ήδη συμμορφωθεί η Αρχή.
7.2. Το Συμβούλιο είχε υπόψη του (απόφαση 215/2008) ότι οι υπηρεσιακές ανάγκες για τη θέση του Ανώτερου Τεχνίτη καθορίστηκαν στην ειδικότητα της Μηχανολογίας.
7.3. Το Συμβούλιο είχε ενώπιον του και εξέτασε το φάκελο της πλήρωσης της θέσης καθώς επίσης τους προσωπικούς φακέλους και τους φακέλους με τις Ετήσιες εμπιστευτικές Εκθέσεις και συμφώνησε με τη Διεύθυνση ότι από τους 10 Τεχνίτες που υπηρετούσαν στην Αρχή κατά τον ουσιώδη χρόνο, μόνο οι 5 πληρούν, από την πρώτη άποψη, τις προϋποθέσεις του σχετικού Σ.Υ., ώστε να μπορούν να θεωρηθούν ως υποψήφιοι για προαγωγή στη θέση του Ανώτερου Τεχνίτη και από αυτούς μόνο οι κοι Ευστάθιος Ευσταθίου, Κύπρος Αττιπάς και Ανδρέας Λάμπρου εργάζονται ως Τεχνίτες στην ειδικότητα της Μηχανολογίας.
7.4. Επίσης είχε υπόψη του τη σύσταση που έκαμε κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο κ. Χαρ. Χαραλάμπους, Προϊστάμενος Κλάδου Μηχανολογίας/ Ηλεκτρολογίας, η οποία κρίθηκε από το Δικαστήριο ότι είναι νόμιμη και έχει ως εξής:
«10.4.1 Ο κ. Χαραλάμπους ανέφερε ότι συστήνει τον κ. Ευστάθιο Ευσταθίου γιατί με βάση τα καθιερωμένα κριτήρια, της αξίας, των προσόντων και της αρχαιότητας, τον θεωρεί καταλληλότερο από τους Ανδρέα Λάμπρου και Κύπρο Αττιπά, οι οποίοι είναι οι άλλοι υποψήφιοι.
10.4.2 Συνεχίζοντας ο κ. Χαραλάμπους παρατήρησε ότι η σύσταση του βασίζεται στα πιο κάτω:
(Α) Αξία: Από πλευράς αξίας και λαμβάνοντας υπόψη τα 5 προηγούμενα χρόνια, ήτοι 2003, 2004, 2005, 2006, 2007 για τα οποία υπάρχουν συμπληρωμένες υπηρεσιακές εκθέσεις και στις οποίες δίνεται μεγαλύτερη έμφαση, ως οι πλέον ενδεικτικές, ο κ. Ευστάθιος Ευσταθίου έχει αξιολογηθεί με την υψίστη βαθμολογία και είναι ισάξιος με τους υπολοίπους και δεν υπάρχει υποψήφιος ο οποίος να υπερτερεί έναντί του.
(Β) Προσόντα: Ο κ. Ευστάθιος Ευσταθίου έχει αποφοιτήσει από το Κολλέγιο Πάφου, ο κ. Κ. Αττιπάς από την Τεχνική Σχολή Λεμεσού ενώ ο κ. Α. Λάμπρου από το Δημοτικό Σχολείο Μακράσυκας. Παρόλον που και οι τρεις υποψήφιοι έχουν όλα τα προαπαιτούμενα προσόντα σε σχέση με το Σχ. Υπηρεσίας της θέσης και των σχετικών Σημειώσεων σε αυτό, θεωρεί ότι οι κ Ευσταθίου και Αττιπάς υπερτερούν οριακά έναντι του κου Λάμπρου.
(Γ) Αρχαιότητα: Σε σχέση με το κριτήριο αυτό, ο κ. Ευσταθίου υπερτερεί έναντι του κου Λάμπρου σε σχέση με την ημερομηνία γέννησης ενώ έναντι του κ. Αττιπά υπερτερεί κατά 41/2 χρόνια.
10.5. Συνοψίζοντας ο κ. Χαραλάμπους ανέφερε ότι έχοντας υπόψη ότι από πλευράς αξίας ο κ. Ευσταθίου είναι ισάξιος έναντι των κων Λάμπρου και Αττιπά, από πλευράς προσόντων υπερτερεί οριακά έναντι του κου Λάμπρου και ισοδυναμεί με τον κ. Αττιπά, ωστόσο υπερτερεί έναντι και των δύο σε αρχαιότητα, θεωρεί ότι ο κ. Ευστ. Ευσταθίου είναι ο καταλληλότερος.»
7.5 Το Συμβούλιο εξέτασε τη σύσταση του κ. Χαραλάμπους, την οποία θεωρεί όχι τεκμηριωμένη και αποφάσισε να μην την δεκτεί.
7.6 Το Συμβούλιο έκρινε ότι με, βάση τα καθιερωμένα κριτήρια, αξία, προσόντα, αρχαιότητα, ο καταλληλότερος κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι ο κ. Λάμπρου. Η αιτιολογία που έδωσε το Συμβούλιο είναι η εξής:
(α) Ο κ. Λάμπρου από πλευράς αξίας είναι εξαίρετος για όλα τα υπό έμφαση χρόνιας 2003, 2004, 2005, 2006 και 2007 και δεν υπάρχει άλλος υποψήφιος ο οποίος να υπερτερεί έναντι του.
Εξετάζοντας τις ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων, το Συμβούλιο διαπίστωσε ότι ο κ. Λάμπρου υπερτερεί έναντι των κων Ευσταθίου και Αττιπά στις γνώσεις και εμπειρία σε επιδιορθώσεις των πλωτών μέσων, ιδιαίτερα της πλοηγίδας ενώ οι Ευσταθίου και Αττιπάς επειδή είναι συγκολλητές/εφαρμοστές δεν διαθέτουν γνώσεις ή/και εμπειρία για τα πλωτά μέσα.
Έχοντας υπόψη ότι κύριο καθήκον της θέσης του Ανώτερου Τεχνίτη είναι να συντονίζει/κατευθύνει τις δραστηριότητες των Τεχνιτών με σκοπό τη διασφάλιση σε ψηλά επίπεδα της αξιοπιστίας και απόδοσης όλων των πλωτών μέσων και όλου του μηχανολογικού εξοπλισμού και εγκαταστάσεων της Αρχής, κρίνεται ότι ο κ. Λάμπρου είναι ο καταλληλότερος.
(β) Από πλευράς προσόντων έχει όλα τα προαπαιτούμενα με βάση το Σχέδιο Υπηρεσίας και τυχόν πρόσθετα μη προβλεπόμενα προσόντα, ιδιαίτερα για τις θέσεις Τεχνιτών που τα καθήκοντα τους είναι περισσότερα πρακτικά και λιγότερο θεωρητικά, μόνο πολύ οριακή βαρύτητα θα μπορούσε να δοθεί.
(γ) Αναφορικά με την αρχαιότητα, ο κ. Λάμπρου υπερτερεί του κου Αττιπά και έχει διοριστεί στις προηγούμενες θέσεις την ίδια ακριβώς ημερομηνία με τον κ. Ευσταθίου, επομένως η αναγωγή στην ημερομηνία γέννησης μόνο περιορισμένη έως μηδαμινή βαρύτητα μπορεί να έχει.
7.7. Τέλος το Συμβούλιο αποφάσισε όπως προσφέρει προαγωγή στη θέση του Ανώτερου Τεχνίτη στην ειδικότητα της Μηχανολογίας, στον κ. Α. Λάμπρου και όπως η προαγωγή του ισχύσει αναδρομικά, από τις 18.12.2008.»
Η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή προωθεί, καταρχήν, ως πρώτο λόγο ακύρωσης στη γραπτή της αγόρευση, ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση παραγνωρίστηκε η σύσταση του Διευθυντή, χωρίς απόδοση προς τούτο ειδικής αιτιολογίας, καθώς και ότι παραβιάστηκε το δεδικασμένο της ακυρωτικής απόφασης στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra).
Επιχειρηματολογώντας, η πλευρά του αιτητή ισχυρίζεται, ότι η συγκριτική εικόνα μεταξύ των διαδίκων φανερώνει, ότι ο αιτητής υπερείχε έναντι του ενδιαφερόμενου μέρους σε αρχαιότητα και σε προσόντα, ενώ στη βαθμολογημένη αξία οι διάδικοι είναι ίσοι. Ο αιτητής είχε, επίσης, τη σύσταση του Διευθυντή υπέρ του, ενώ το ενδιαφερόμενο μέρος όχι.
Αυτή η σύγκριση, κατά την πλευρά του αιτητή, αντικατοπτρίζεται στη σύσταση του Διευθυντή (βλ. το κείμενο της σύστασης του Διευθυντή, ανωτέρω). Η καθ’ ης αίτηση, ενώ παρέθεσε το κείμενο της σύστασης του Διευθυντή, η οποία κρίθηκε νόμιμη στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra), αποφάσισε να μην την δεχτεί ως μη τεκμηριωμένη.
Κατά την πλευρά του αιτητή, το συμπέρασμα αυτό, το οποίο καταγράφεται στα Πρακτικά της επίδικης συνεδρίασης της καθ’ ης η αίτηση, συνιστά προφανή παράβαση του δικαστικού δεδικασμένου. Κατά τον αιτητή, με δεδομένο ότι η σύσταση του Διευθυντή αποτελεί ανεξάρτητο στοιχείο κρίσης, το οποίο επαυξάνει την αξία του υποψηφίου που συστήνεται, η αιτιολογία που δόθηκε από την καθ’ ης η αίτηση για παραγνώριση της εν λόγω σύστασης είναι παράνομη, διότι δεν παραθέτει εξειδικευμένα νόμιμους λόγους που να αντισταθμίζουν την υπεροχή που παρέχεται στο συστηνόμενο από τη σύσταση, ούτε τεκμηριώνεται από οποιαδήποτε στοιχεία, τα οποία να υποστηρίζουν την απόφαση να μην ληφθεί υπόψη η σύσταση.
Τέλος, η πλευρά του αιτητή ισχυρίζεται, ότι η καθ’ ης η αίτηση κατέληξε να επιλέξει το ενδιαφερόμενο μέρος, προσδίδοντας του υπεροχή ανύπαρκτη, κατ’ επίκληση γνώσεων επιλεκτικά από την άσκηση καθηκόντων του, σε σύγκρουση με υφιστάμενη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, με τη δική της γραπτή αγόρευση, απορρίπτει τους πιο πάνω ισχυρισμούς του αιτητή, υποστηρίζοντας, ότι εκείνο που κρίθηκε με την απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra) ήταν, ότι σε εκείνη την περίπτωση δεν αιτιολογήθηκε δεόντως η απόκλιση από τη σύσταση. Στην παρούσα περίπτωση η απόκλιση από τη σύσταση αιτιολογήθηκε πλήρως, νόμιμα και αναλυτικά με αποτέλεσμα η καθ’ ης η αίτηση να έχει συμμορφωθεί με το δεδικασμένο της εν λόγω δικαστικής απόφασης. Επικαλούμενη νομολογία, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση εστιάζει στην πείρα, η οποία δεν συναρτάται μόνο με το χρόνο, αλλά αποκτάται μόνο με την εκτέλεση καθηκόντων. Συνεπώς, κατά την πλευρά της καθ’ ης η αίτηση, η επίκληση της ευρύτερης εμπειρίας και γνώσεων του ενδιαφερομένου μέρους έναντι του αιτητή για σκοπούς επιλογής του, καθιστά την απόφαση της εύλογα επιτρεπτή.
Στην ίδια πιο πάνω γραμμή πλεύσης με την καθ’ ης η αίτηση κινήθηκαν και οι εισηγήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου για το ενδιαφερόμενο μέρος στη γραπτή του αγόρευση. Τονίζοντας, με τη σειρά του, ότι ο μόνος λόγος ακύρωσης στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra) συνίσταται στη μη απόδοση ειδικής αιτιολογίας για τη παραγνώριση της σύστασης του Διευθυντή, υποστήριξε, ότι το αποφασίζον όργανο, εδώ η καθ’ ης η αίτηση, δεν είναι υποχρεωμένο να υιοθετήσει δέσμια τη σύσταση του προϊσταμένου, ενώ το Δικαστήριο δεν υποκαθιστά τη διοικητική κρίση, ακόμη και αν το ίδιο, αν ήταν στη θέση του διοικητικού οργάνου, αποφάσιζε, ίσως, διαφορετικά. Στρεφόμενος εναντίον της σύστασης του Διευθυντή, όσον αφορά τα ευρήματα της στη σύγκριση των υποψηφίων σε σχέση με την αρχαιότητα, προσόντα και υπηρεσιακές εκθέσεις τους, θεωρεί αυτή ως υποκειμενική και μη δίκαια κρίση, η οποία όχι απλά επέτρεπε, αλλά επέβαλλε στην καθ’ ης η αίτηση να την μη υιοθέτηση της.
Με την γραπτή απάντηση της η πλευρά της αιτήτριας ουσιαστικά επανέλαβε, αναφορικά με τον πιο πάνω λόγο ακύρωσης, τις προαναφερόμενες θέσεις της, χωρίς ή χωρίς ουσιαστική μεταβολή αυτών.
Εξέτασα τα ανωτέρω με προσοχή.
Καταρχήν, σημειώνω, ότι η καθ’ ης η αίτηση στο σκεπτικό της απόφασης της, εκεί παράγραφο 7.4 (βλ. ανωτέρω στη παρούσα) εκκίνησε από τη θέση, ότι η σύσταση του Διευθυντή κρίθηκε νόμιμη από το Δικαστήριο στην απόφαση του στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra).
Στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra) λέχθηκαν και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…Ο αιτητής προβάλλει ακόμα ότι παραγνωρίστηκε από το Συμβούλιο η σύσταση του προϊσταμένου κλάδου Μηχανολογίας υπέρ του, χωρίς ειδική αιτιολογία, όπως απαιτείται από την πάγια καθιερωθείσα νομολογία.
Το Συμβούλιο της Αρχής λανθασμένα αποφάσισε να μην αποδεχτεί τη σύσταση κρίνοντάς την ως μη τεκμηριωμένη, υποστηρίζει περαιτέρω ο αιτητής. Εφ’ όσον ο ίδιος υπερέχει του ενδιαφερόμενου μέρους σε αρχαιότητα, αλλά και σε προσόντα αφού είναι απόφοιτος σχολής μέσης παιδείας, σε αντίθεση με το ενδιαφερόμενο μέρος που είναι απόφοιτος δημοτικού σχολείου. Επιπροσθέτως επισημαίνει ότι πριν το διορισμό του στην Αρχή Λιμένων εκπαιδεύτηκε στη Γερμανία κατά τη διάρκεια εργοδότησής του σε ιδιωτική εταιρεία, ενώ μετά το διορισμό του έτυχε μετεκπαίδευσης από την Αρχή Λιμένων στην Ιταλία.
Βρίσκω χρήσιμο να αναφέρω την αιτιολογία την οποία το Συμβούλιο έδωσε επί του θέματος:
«Σε σχέση με την πείρα, ο κ. Α. Λάμπρου υπηρέτησε ως ωρομίσθιος για 6 χρόνια στην Αρχή και απέκτησε ευρύτερη πείρα από τους κους Ε. Ευσταθίου και Κ. Αττιπά και επομένως η αναφορά του κου Χαραλάμπους στην ημερομηνία γέννησης ως κριτήριο υπεροχής του κ. Ευσταθίου έναντι του κ. Λάμπρου δεν θα μπορούσε να ευσταθήσει.»
Ο αιτητής υποστηρίζει ότι η πιο πάνω διαπίστωση είναι πεπλανημένη, διότι το ενδιαφερόμενο μέρος δεν υπερέχει κατά έξι χρόνια πείρας επειδή και ο ίδιος υπηρέτησε για περίπου το ίδιο διάστημα ως ωρομίσθιος. Ισχυρίζεται ότι η σχετική υπεροχή του ενδιαφερόμενου μέρους ως ωρομίσθιος έναντί του ήταν μόνο έξι μήνες και δέκα μέρες. Το ενδιαφερόμενο μέρος διορίστηκε ως έκτακτος ωρομίσθιος στις 20.7.1981, ενώ ο αιτητής την 1.2.1982. Υποστηρίζει ότι η πιο πάνω πλάνη είναι ουσιώδης, αφού αποτέλεσε την κατά την κρίση του Συμβουλίου ειδική αιτιολογία για την παράκαμψη της σύστασης του Διευθυντή, η οποία συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων.
Το Συμβούλιο από την άλλη παραπέμπει στο πρακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, αλλά και στην παράγραφο 10.8 του Παραρτήματος Δ, ημερομηνίας 18.12.2008, η οποία συνιστά και την ειδική αιτιολογία παραγνώρισης της σύστασης και επιλογής του αιτητή.
Απαντώντας το επιχείρημα του αιτητή οι καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζουν ότι το Συμβούλιο δεν προβαίνει σε αναφορά για υπεροχή του ενδιαφερομένου μέρους σε πείρα κατά έξι χρόνια. Απλώς υποδεικνύεται ότι υπηρέτησε ως ωρομίσθιος για έξι χρόνια και απέκτησε ευρύτερη πείρα από τον αιτητή και κάποιον άλλο υποψήφιο. Επεξηγούν μάλιστα ότι το Συμβούλιο έκρινε την πείρα και όχι το χρόνο υπηρεσίας που απέκτησε στη θέση αυτή το ενδιαφερόμενο μέρος, εκτελώντας ορισμένα καθήκοντα, με αποτέλεσμα να καταλήξει ότι η πείρα του είναι ευρύτερη αυτής του αιτητή.
Σημειώνουν, ωσαύτως, ότι η πείρα δεν συναρτάται με το χρόνο, αλλά με την εκτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων και μπορεί να αποκτηθεί μόνο με την εκτέλεση καθηκόντων τα οποία είναι απολύτως συναφή με τα καθήκοντα της υπό πλήρωση θέσης.
Η προσβαλλόμενη απόφαση θα πρέπει να ακυρωθεί. Το Συμβούλιο πράγματι δεν έδωσε ειδική αιτιολογία γιατί παραγνώρισε τη σύσταση του προϊσταμένου Κλάδου Μηχανολογίας/Ηλεκτρολογίας υπέρ του αιτητή. Επεξηγώντας τους λόγους που το Συμβούλιο αποφάσισε να μη δεχθεί τη σύσταση, αναφέρει ότι το ενδιαφερόμενο μέρος από πλευράς αξίας είναι εξαίρετος για όλα τα υπό εξέταση χρόνια και δεν υπάρχει άλλος υποψήφιος ο οποίος να υπερτερεί έναντί του. Από πλευράς προσόντων έχει όλα τα προαπαιτούμενα με βάση το σχέδιο υπηρεσίας και τυχόν πρόσθετα, μη προβλεπόμενα προσόντα, ιδιαίτερα για τις θέσεις Τεχνιτών που είναι περισσότερο πρακτική παρά θεωρητική εργασία, μόνο πολύ οριακή βαρύτητα μπορούν να έχουν.
Από το τηρηθέν πρακτικό προκύπτει ότι το Συμβούλιο θεώρησε τη σύσταση του προϊσταμένου ως μη τεκμηριωμένη και αποφάσισε να προάξει το ενδιαφερόμενο μέρος ως τον καταλληλότερο με βάση τα καθιερωμένα κριτήρια, δίδοντας την πιο πάνω αιτιολογία. Θα πρέπει να λεχθεί ότι είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο το Συμβούλιο προσπάθησε να μειώσει τη σημασία των σχετικών προσόντων που κατείχε ο αιτητής, δίδοντάς τους μόνο «πολύ οριακή βαρύτητα».
Από το πρακτικό προκύπτει καθαρά ότι το Συμβούλιο για να παραγνωρίσει τη σύσταση του προϊσταμένου βασίστηκε στο ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερείχε έναντι του αιτητή σε πείρα. Όμως και ο αιτητής διαθέτει ακριβώς την ανάλογη πείρα ως ωρομίσθιος με μία διαφορά έξι μηνών και δέκα ημερών.
Ούτε το επιχείρημα των καθ’ ων η αίτηση για ευρύτερη πείρα λόγω των συγκεκριμένων καθηκόντων που εκτελούσε το ενδιαφερόμενο μέρος μπορεί να ευσταθήσει, αφού, από προσωπική έρευνα στους φακέλους των δύο υποψηφίων δεν διαπιστώνεται η εκτέλεση διαφορετικών καθηκόντων από τους δύο υποψήφιους. Ακόμα, όμως, κι΄ αν έτσι είχαν τα πράγματα, όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί, κανένας δεν θυματοποιείται λόγω του είδους των καθηκόντων που του έχουν ανατεθεί.
Όπως προκύπτει από το σύνολο των στοιχείων η σύσταση του προϊσταμένου του τμήματος είναι νόμιμη και τεκμηριωμένη και με κανένα τρόπο δεν συγκρούεται με τα στοιχεία των φακέλων των υποψηφίων.
Όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί η σύσταση του προϊσταμένου αποτελεί πρωτογενές, ουσιώδες και αυτοτελές στοιχείο κρίσης και σε περίπτωση που η διοίκηση αποφασίσει να μην την ακολουθήσει, πρέπει να καταγράψει καθαρά στο πρακτικό τους λόγους (Δημοκρατία ν. Ψωμά (1997) 3 Α.Α.Δ. 422, 426). Για να παραγνωρίσει τη σύσταση το διορίζον όργανο θα πρέπει να δώσει ειδική αιτιολογία, δηλαδή να δώσει πειστικούς και ειδικούς λόγους για την επιλογή συγκεκριμένου υποψήφιου που δεν έχει τη σύσταση του διευθυντή (Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 164, 171).
Η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη πράξη ακυρώνεται, με έξοδα εναντίον των καθ’ ων η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή….»
Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, βρίσκω, ότι ο εξεταζόμενος λόγος ακυρώσεως ευσταθεί. Στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra) δεν κρίθηκε απλά και μόνο, ότι παραγνωρίστηκε η σύσταση του Διευθυντή, χωρίς εδική αιτιολογία. Κρίθηκε και ότι «… η σύσταση του προϊσταμένου του τμήματος είναι νόμιμη και τεκμηριωμένη και με κανένα τρόπο δεν συγκρούεται με τα στοιχεία των φακέλων των υποψηφίων…».
Με αυτό ως δεδομένο, δεν μπορεί παρά η αναφορά της καθ’ ης η αίτηση, ότι θεωρεί τη δοθείσα σύσταση «όχι τεκμηριωμένη» να συνιστά ουσιαστικά παλινδρόμηση και άρνηση της αρχικής (ορθή) αποδοχής της στο σκεπτικό της επίδικης απόφασης της, ότι αυτή η σύσταση κρίθηκε νόμιμη από το Δικαστήριο. Κατά την κρίση μου, συνεπώς, η μη αποδοχή αυτής της σύστασης και η μη, επακόλουθα, απόδοση σε αυτήν της αυξημένης βαρύτητας, την οποία η νομολογία δίδει σε μια νόμιμη σύσταση προϊσταμένου (Βλ.
παραπομπές στη νομολογία στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra)) υπό τα δεδομένα της παρούσας περίπτωσης, συνιστά παραβίαση του δεσμευτικού δεδικασμένου, το οποίο παράχθηκε στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra). Επιπρόσθετα, δε, με δεδομένο, ότι στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra) κρίθηκε η σύσταση του Προϊσταμένου ως νόμιμη και τεκμηριωμένη και ως με κανένα τρόπο συγκρουόμενη με τα στοιχεία των φακέλων των υποψηφίων, έπεται και ότι η συγκριτική εικόνα μεταξύ των υποψηφίων, σε σχέση με την αρχαιότητα, προσόντα και αξία τους, ως αυτή παρουσιάστηκε από το Διευθυντή στη σύσταση του (η οποία κατέληγε σε υπεροχή του αιτητή), είναι νόμιμη και, στα πλαίσια της σύστασης, δεσμευτική.
Την εικόνα αυτή, όμως, η καθ’ ης η αίτηση ανέτρεψε καταλήγοντας σε εύρημα υπεροχής του ενδιαφερόμενου μέρους έναντι του αιτητή, κατ’ επίκληση του ότι, κατά την καθ’ ης η αίτηση «…. ο κ. Λάμπρου υπερτερεί έναντι των κων Ευσταθίου και Αττιπά στις γνώσεις και εμπειρία σε επιδιορθώσεις των πλωτών μέσων, ιδιαίτερα της πλοηγίδας ενώ οι Ευσταθίου και Αττιπάς επειδή είναι συγκολλητές/εφαρμοστές δεν διαθέτουν γνώσεις ή/ και εμπειρία για τα πλωτά μέσα…».
Αυτή η θέση, όμως, σαφώς συγκρούεται με τη πάγια νομολογία επί του θέματος, αφού ως υποδείχθηκε και στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra), «….Ούτε το επιχείρημα των καθ’ ων η αίτηση για ευρύτερη πείρα λόγω των συγκεκριμένων καθηκόντων που εκτελούσε το ενδιαφερόμενο μέρος μπορεί να ευσταθήσει, αφού, από προσωπική έρευνα στους φακέλους των δύο υποψηφίων δεν διαπιστώνεται η εκτέλεση διαφορετικών καθηκόντων από τους δύο υποψήφιους.
Ακόμα, όμως, κι΄ αν έτσι είχαν τα πράγματα, όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί, κανένας δεν θυματοποιείται λόγω του είδους των καθηκόντων που του έχουν ανατεθεί…». Συνεπώς, πέραν και παράλληλα από τη διαπιστωθείσα, ανωτέρω, παραβίαση του δεσμευτικού δεδικασμένου, το οποίο παράχθηκε με την απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 281/2009 (supra), κρίνω και ότι η δοθείσα αιτιολογία, η οποία δόθηκε για παραγνώριση της νόμιμης σύστασης του Διευθυντή, ήταν, μεν, συγκεκριμένη, όχι όμως νόμιμη, ως η νομολογία επιτάσσει.
Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Γεωργιάδης ν. ΑΗΚ (1996) 3 Α.Α.Δ. 249, Κουρσάρος ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1999) 3 Α.Α.Δ. 345, Κούλη ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 852, Σταυρινίδης ν. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 145, Φικάρδου ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 804 και Παπαδοπούλου κ.α. ν. ΡΙΚ (2009) 3 Α.Α.Δ. 362), η ανάθεση ειδικών καθηκόντων δεν αποτελεί νόμιμο κριτήριο για την πρόκριση υπαλλήλου έναντι συναδέλφου του, εκτός, ίσως, όπου προκύπτει ότι στον τελευταίο ανατέθηκαν περιορισμένα καθήκοντα λόγω ανεπάρκειας.
Στην υπόθεση Κουρσάρος ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (supra) σελ. 351, η αρχή αυτή διατυπώθηκε ως ακολούθως:
«…Στην Γεωργιάδης ν. Α.Η.Κ. (1996) 3 Α.Α.Δ. 249, το θέμα τέθηκε ως εξής:
Οι αρχές της χρηστής διοίκησης επιβάλλουν την ίση μεταχείριση των υποψηφίων για προαγωγή, αρχή η οποία απαιτεί την αξιολόγηση του κάθε υποψηφίου σύμφωνα με τα καθήκοντα τα οποία του ανατίθενται στο πλαίσιο του σχεδίου υπηρεσίας. Διαφορετικά, θα αφήνετο στη Διοίκηση να επαυξάνει τις πιθανότητες για προαγωγή υπαλλήλων που υπηρετούν στην ίδια θέση, ανάλογα με τα καθήκοντα τα οποία τους ανατίθενται- (βλ. Ioannidesv. Republic (1986) 3 C.L.R. 1089, 1095, Δρουσιώτη ν. Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου - (Υποθ. Αρ. 524/88 - 31/9/1990), Στεφάνου ν. Δημοκρατίας (Υποθ. Αρ. 512/89 - 19/9/1990).»
Η τοποθέτηση του Ελληνικού Συμβουλίου της Επικρατείας είναι ταυτόσημη με εκείνη της δικής μας νομολογίας (Βλ. Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-59, σελ. 357).
Είναι πρόδηλο από το υπογραμμισμένο μέρος του πιο πάνω πρακτικού και ιδιαίτερα του συνδέσμου «αλλά» ότι το Συμβούλιο της Αρχής έδωσε βαρύτητα στο είδος των καθηκόντων που εκτελούσε το Ε.Μ. Έχει επομένως παραβιάσει τις αρχές της χρηστής διοίκησης και της ίσης μεταχείρισης (βλ. Γεωργιάδης, πιο πάνω)...»
Στην προαναφερθείσα υπόθεση Κούλη ν. Δημοκρατίας, σελ. 857 λέχθηκαν και τα εξής:
«…Περαιτέρω στη σύσταση γίνεται ιδιαίτερη μνεία στα καθήκοντα που ανατέθηκαν στο ενδιαφερόμενο μέρος. Η φύση των καθηκόντων που ανατέθηκαν σε υπάλληλο δεν αποτελεί νόμιμο κριτήριο για την πρόκριση υπαλλήλου έναντι συναδέλφου του, εκτός ίσως όπου προκύπτει ότι στον τελευταίο ανατέθηκαν, λόγω ανεπάρκειας περιορισμένα καθήκοντα (βλ. Μαρούλλα Στεφάνου ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 3004). Μέτρο κρίσης της αξίας των υποψηφίων είναι η επάρκεια και αποτελεσματικότητα με την οποία ασκούν τα καθήκοντα τους όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις ετήσιες υπηρεσιακές τους εκθέσεις και όχι η φύση ή το είδος της εργασίας που εκτελούν κατ' εντολή των ανωτέρων τους (Papadopoulos v. The Republic (1982) 3 C.L.R. 1070, Χαραλαμπίδης ν. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 414)...»
Η αναφορά του στο κριτήριο της αξίας και η σύγκριση στην οποία προβαίνει μεταξύ του ενδιαφερόμενου μέρους και του εφεσείοντα, δεν γίνεται με βάση τα ανατεθέντα καθήκοντα, αλλά με βάση την αξία όπως προκύπτει από τις εμπιστευτικές εκθέσεις.»
Για τους λόγους που έχω επεξηγήσει ανωτέρω, η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. Ενόψει του αποτελέσματος, παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ακυρώσεως, τους οποίους προώθησε ο αιτητής.
Επιδικάζονται έξοδα ύψους 1500 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο