Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 1466/2012 και 1470/2012 ECLI:CY:DD:2016:370 Generato dall'IA

Administrative Court annuls promotion decision due to Director's failure to apply established seniority rules.

Numero d'incarto Συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 1466/2012 και 1470/2012
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled the Public Service Commission's decision promoting a civil servant over two applicants who were senior by approximately two years. The applicants argued that the Director of the Department improperly weighed prior experience in a previous role against their seniority, violating established case law. The court ruled that the Director's reasoning was flawed and contrary to precedent, which mandates that minor differences in assessed value do not alter the general picture of equality among exceptional employees.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 28 and 146 of the Constitution; The promotion decision is void if the appointing authority fails to apply established case law regarding seniority and improperly weighs prior experience in a previous role against the seniority of competing candidates.

Parole chiave

Generato dall'IA
Public Service Promotion Seniority and Seniority Administrative Discretion Constitutional Review Equal Treatment Principle posizioni amministrative del funzionario posizione dirigente in materia di doppia imposizione qualità di compilatore/valutatore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 28 of the Constitution
Article 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Mourtzis Marios v. Republic of Cyprus, through the Public Service Commission (1997) 3 AA 605
Michailidou Kanna Stella v. Republic (1998) 3 AA 112
Hatzigeorgiou Christodoulos Ch. v. Republic of Cyprus (1999) 3 AA 23
Republic of Cyprus and Another v. Ioannis Ionas Angelis and Another (1999) 3 AA 161
Rousos Nikos v. Panou S. Ioannidis and Others (1999) 3 AA 549
Republic of Cyprus and Others v. Filippou Michailidis and Others (1999) 3 AA 756
Stavrinidis Panagiotis v. Republic of Cyprus (2000) 3 AA 145
Akkelidou Konstantia and Another v. Konstantinos Michael and Others (2000) 3 AA 278
Mestanas Petros v. Republic of Cyprus (2001) 3 AA 213
Mourtzi Philothei v. Republic of Cyprus (2001) 3 AA 915
Zodiatis Giorgos v. Republic of Cyprus (2008) 3 AA 406
Republic of Cyprus v. Haralambou Talioti (2010) 3 AA 391
Panage Loizos v. Republic of Cyprus (2011) 3 AA 639
Solomou Ioannis v. Republic of Cyprus (No. 2) (2001) 4 AA 881
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Mουρτζής Mάριος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 605

Mιχαηλίδου Kάννα Στέλλα ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 112

Χατζηγεωργίου Χριστόδουλος Χ. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 23

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Ιωάννη Ιωνά Αγγελή και Άλλης (1999) 3 ΑΑΔ 161

Ρούσος Νίκος ν. Πάνου Σ. Ιωαννίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 549

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Φίλιππου Μιχαηλίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 756

Σταυρινίδης Παναγιώτης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 145

Aκκελίδου Kωνσταντία και Άλλη ν. Kωνσταντίνου Mιχαήλκαι Άλλων (2000) 3 ΑΑΔ 278

Μεστάνας Πέτρος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213

Mουρτζή Φιλοθέη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 915

Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Χαράλαμπου Ταλιώτη (2010) 3 ΑΑΔ 391

Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639

Σολωμού Ιωάννης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2001) 4 ΑΑΔ 881

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:370

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 1466/2012 και 1470/2012

(Υπόθεση Αρ. 1466/2012)

8 Νοεμβρίου, 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 28 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΒΑΣΟΣ ΓΙΑΖΟΣ

Αιτητής,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,

ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ης η Αίτηση.

__________________

(Υπόθεση Αρ. 1470/2012)

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΞΕΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Αιτητής,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,

ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ων η Αίτηση.

__________________

Α. Ν. Πηλείδου (κα), δικηγόρος για τον αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 1466/2012.

Χρ. Χριστοφίδης, για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για τον αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 1470/2012.

Θ. Πιπερή-Χριστοδούλου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Δικηγόρο για Καθ’ ων η αίτηση.

Δ. Μ. Γεωργιάδου (κα), για ΔΡ. Κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για ενδιαφερόμενο μέρος και στις δύο ως άνω Προσφυγές.

__________________

ΑΠΟΦΑΣH

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.: Με τις υπό τους ως άνω αριθμούς και τίτλους προσφυγές, οι οποίες συνεκδικάστηκαν με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.3.2014,0 οι αιτητές στρέφονται κατά της νομιμότητας της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση (εφεξής η «Επιτροπή»), η οποία δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 27.7.2012, με την οποία προάχθηκε το ενδιαφερόμενο μέρος Χαράλαμπος Στ. Στυλιανού στη μόνιμη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού Α’ (Κτηματολογίου), Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, από την 1.8.2012 αντί αυτών.

Με επιστολή του ημερομηνίας 16.2.2012 προς την Επιτροπή, ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών ζήτησε την πλήρωση, μεταξύ άλλων, τεσσάρων (4) κενών μόνιμων θέσεων Κτηματολογικού Λειτουργού Α’ (Κτηματολογίου), Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας.

Η Επιτροπή, σε συνεδρίαση της ημερομηνίας 29.2.2012, αποφάσισε, ότι μόνο τρεις (3) θέσεις Κτηματολογικού Λειτουργού Α’, Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, μπορούσαν να πληρωθούν. Η Επιτροπή αποφάσισε να ζητήσει από την αρμόδια αρχή να επανακαθορίσει τους κλάδους με βάση το νέο αριθμό των υπό πλήρωση θέσεων. Ακόμα, δεδομένου ότι η θέση Κτηματολογικού Λειτουργού Α’, Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, είναι θέση Προαγωγής, η Επιτροπή αποφάσισε να επιληφθεί του θέματος πλήρωσης των τριών (3) κενών θέσεων, σε ημερομηνία που θα οριζόταν αργότερα. Στη συνεδρία θα καλείτο να παραστεί κι ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (εφεξής ο «Διευθυντής»). Ως εκ τούτου, με επιστολή του ημερομηνίας 9.3.2012 προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, ο Πρόεδρος της Επιτροπής ζήτησε, όπως επαναπροσδιοριστούν οι κλάδοι στους οποίους θα κατανέμονταν οι τρεις κενές μόνιμες θέσεις Κτηματολογικού Λειτουργού Α’, Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας.

Με επιστολή του ημερομηνίας 7.5.2012, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών καθόρισε, ότι και οι τρεις (3) κενές μόνιμες θέσεις είναι στον κλάδο Κτηματολογίου.

Η Επιτροπή επιλήφθηκε του θέματος πλήρωσης των επίδικων θέσεων σε συνεδρίαση της ημερομηνίας 20.6.2012, στην οποία παρέστη και ο Διευθυντής. Ο Διευθυντής, προέβη σε σύσταση υπέρ του ενδιαφερόμενου μέρους και ακόμη δύο υποψηφίων, όχι των αιτητών και ακολούθως, αποχώρησε από την αίθουσα. Η Επιτροπή, αφού εξέτασε τα στοιχεία των υποψηφίων, λαμβάνοντας, επίσης, υπόψη και τη σύσταση του Διευθυντή και συνυπολογίζοντας αυτή με τα υπόλοιπα στοιχεία κρίσεως, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος και ακόμη δύο υποψήφιοι, άλλοι από τους εδώ αιτητές, υπερείχαν των υπολοίπων υποψηφίων και αποφάσισε να τους προσφέρει προαγωγή στις επίδικες θέσεις. Η προαγωγή του ενδιαφερόμενου μέρους και άλλων δύο προσώπων, των οποίων η προαγωγή δεν προσβάλλεται με την παρούσα προσφυγή, δημοσιεύτηκε, ως προαναφέρθηκε, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 27.7.2012.

Με τις δύο προσφυγές προωθούνται διάφοροι λόγοι ακυρώσεως, με πρώτο, κοινό και στις δύο προσφυγές λόγο ακυρώσεως, ότι η σύσταση του Διευθυντή υπέρ του ενδιαφερομένου προσώπου πάσχει.

Περί τούτου, ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 1466/2012 διατείνεται, καταρχήν, ότι η σύσταση του Διευθυντή πάσχει, αφού καμία επεξήγηση, κατά τον αιτητή, δίνεται, γιατί ο Διευθυντής θεωρεί (και) το ενδιαφερόμενο μέρος ως πιο κατάλληλο για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των υπό πλήρωση θέσεων από αυτόν. Κατά τον εν λόγω αιτητή, αυτός υπερτερεί σε αρχαιότητα του ενδιαφερόμενου προσώπου κατά δύο (2) και πλέον έτη, αφού κατέλαβε (με διορισμό) την αμέσως προηγούμενη της επίδικης θέση Κτηματολογικού Λειτουργού Β’ στις 17.4.2000, ενώ το ενδιαφερόμενο μέρος την εν λόγω θέση (με προαγωγή) στις 3.6.2002. Ο Διευθυντής λανθασμένα παραγνώρισε, πάντα κατά τον αιτητή, την αρχαιότητα του αιτητή έναντι του ενδιαφερομένου μέρους, αποδίδοντας στο ενδιαφερόμενο μέρος, σε τροχιά ευθείας σύγκρουσης με την νομολογία επί του θέματος, ουσιώδη υπεροχή σε πείρα έναντι του αιτητή, λόγω του ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπηρετούσε στο οικείο Τμήμα από το 1985, δηλαδή στη θέση Κτηματολογικού Γραφέα 2ης Τάξης από τις 8.11.1985, οπότε και προάχθηκε στη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού Β’ (βλ. ανωτέρω).

Όσον αφορά την βαθμολογημένη αξία των υποψηφίων, ο Διευθυντής ανέφερε, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει ή και είναι ίσος με τον αιτητή, με το ενδιαφερόμενο μέρος να έχει τριάντα-εννιά (39) βαθμολογήσεις «εξαίρετος», έναντι τριάντα-έξι (36) βαθμολογήσεις «εξαίρετος» του αιτητή στα τελευταία πέντε χρόνια. Από άποψη απαιτούμενων προσόντων, σύμφωνα με τον Διευθυντή, όλοι οι υποψήφιοι τα κατείχαν, ενώ αιτητής και ενδιαφερόμενο μέρος δεν ήταν ανάμεσα στους υποψηφίους που ο Διευθυντής έκρινε ότι κατέχουν πρόσθετα, σχετικά με τη θέση προσόντα. Η ισοτιμία μεταξύ του αιτητή και του ενδιαφερομένου προσώπου σε προσόντα και βαθμολογημένη αξία, θα έπρεπε να γείρει την πλάστιγγα υπέρ του αιτητή, αφού υπερτερούσε σε αρχαιότητα. Άρα, πάντα κατά τον αιτητή, πεπλανημένα ο Διευθυντής απέδωσε στο ενδιαφερόμενο μέρος υπέρτερη του αιτητή πείρα, η οποία προσθέτει στην αξία του, λόγω της προϋπηρεσίας του σε προγενέστερη θέση στο οικείο Τμήμα. Τέλος, ο αιτητής διατείνεται, ότι εσφαλμένα ο Διευθυντής, έλαβε υπόψη του την πείρα του ενδιαφερομένου προσώπου στη θέση του Κτηματολογικού Γραφέα και για ένα πρόσθετο λόγο. Συγκεκριμένα, κατά τον αιτητή, για την προαγωγή του ενδιαφερομένου προσώπου στη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού Β’ , η πείρα αυτή προσμέτρησε ως αρχαιότητα, αλλά και ως πλεονέκτημα προβλεπόμενο στο σχέδιο υπηρεσίας της θέσης.

Ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 1470/2012 υποστηρίζει, με τη σειρά του, ότι η σύσταση του Διευθυντή πάσχει, ως πεπλανημένη και αναιτιολόγητη και ότι συνιστά παραγνώριση των υπέρτερων προσόντων και της υπεροχής του αιτητή σε αρχαιότητα έναντι του ενδιαφερομένου μέρους, αντισταθμίζοντας αυτά με πείρα του ενδιαφερομένου μέρους σε κατώτερη θέση Γραφέα.

Κατά τον αιτητή, ο αιτητής ήταν ισοδύναμος σε βαθμολογημένη αξία με το ενδιαφερόμενο μέρος, υπερτερούσε του ενδιαφερομένου μέρους σε αρχαιότητα στην αμέσως προηγούμενη της επίδικης θέση κατά δύο (2) χρόνια και πλέον χρόνια, ενώ κατείχε πρόσθετο σχετικό με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης προσόν, ενώ το ενδιαφερόμενο μέρος δεν κατείχε κάτι ανάλογο.

Κατά τον αιτητή, ο Διευθυντής πλανήθηκε, όταν αναφέρθηκε στην πείρα του ενδιαφερόμενου μέρους, το οποίο υπηρετεί στο οικείο Τμήμα από το έτος 1985 και πεπλανημένα πίστεψε πως μπορούσε να παραγνωρίσει τα θεσμοθετημένα κριτήρια προαγωγής για να συστήσει το ενδιαφερόμενο μέρος. Ο Διευθυντής, όφειλε να προσμετρήσει, κατά τη σύσταση του, τα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια προαγωγής, αρχαιότητα, προσόντα και αξία.

Συνεπώς, κατά τον αιτητή, ο Διευθυντής ενήργησε κατά πλάνη. Αν δεν παρεισέφρεε η πλάνη του Διευθυντή, δεν γνωρίζει κανείς, ποια θα ήταν τελικώς η σύσταση του. Κατά τον αιτητή, αρκεί, σύμφωνα με τη νομολογία, η απλή πιθανολόγηση πλάνης για την ακύρωση μίας απόφασης, εδώ της προσβαλλόμενης.

Στον αντίποδα των πιο πάνω, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση απορρίπτει τους ισχυρισμούς, ότι η σύσταση του Διευθυντή έπασχε. Η θέση των καθ’ ων η αίτηση είναι, ότι η σύσταση του Διευθυντή, με παραπομπές των καθ’ ων η αίτηση στα από αυτόν αναφερόμενα και καταγραμμένα στα πρακτικά της επίδικης συνεδρίασης της Επιτροπής, ήταν ορθή και αιτιολογημένη. Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, στην γραπτή της αγόρευση, προβαίνει στη δική της ανάλυση των λεχθέντων από την πλευρά του Διευθυντή, αναφορικά με την αξιολόγηση των υποψηφίων, στην οποία προέβη, εισηγούμενη, ότι με βάση τα δεδομένα των υποψηφίων, «…Κρίνεται ότι ο Διευθυντής δεν θα ήταν ορθό να αγνοήσει τα πιο πάνω δεδομένα και την αντικειμενική συνολική πείρα των 15 χρόνων που υπηρέτησε στο Τμήμα το ΕΜ, πριν ακόμα προσληφθούν οι Αιτητές...». Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, συνεπώς, εισηγείται την απόρριψη του εν λόγω λόγου ακυρώσεως.

Η πλευρά του ενδιαφερόμενου μέρους, με τη δική της γραπτή αγόρευση, υποδεικνύει, καταρχήν, ότι αμφότεροι οι αιτητές, όφειλαν να αποδείξουν έκδηλη υπεροχή έναντι του ενδιαφερόμενου προσώπου, ιδιαίτερα συνυπολογίζοντας και την αποκτηθείσα πείρα των υποψηφίων, κάτι στο οποίο απέτυχαν. Θεωρούν και αυτοί με τη σειρά τους, για τους λόγους που επεξηγούν, τη σύσταση του Διευθυντή ως αιτιολογημένη και ότι καμία πλάνη εμφιλοχώρησε σε αυτή. Υποστήριξε, με τη σειρά της, η πλευρά του ενδιαφερομένου μέρους, ότι ήταν θεμιτό το εύρημα υπεροχής σε πείρα του ενδιαφερομένου μέρους έναντι των αιτητών από τον Διευθυντή, ενόψει της συνολικής υπεροχής του σε υπηρεσιακή εργασία στο Τμήμα κατά πολλά έτη έναντι των αιτητών, η οποία δικαίως προσέδιδε συγκριτική υπεροχή σε αυτόν έναντι των αιτητών, συνυπολογίζοντας και τα υπόλοιπα κριτήρια αξιολόγησης και έστω και αν υπερτερούσαν περίπου δύο (2) έτη σε αρχαιότητα οι αιτητές στην αμέσως προηγούμενη της επίδικης θέση. Κατά το ενδιαφερόμενο μέρος ο Διευθυντής έδωσε ένα «…πλήρως αιτιολογημένο σκεπτικό, το οποίο αναπτύσσεται στη βάση των ειδικών αναγκών και καθηκόντων της θέσης, τα οποία ο Διευθυντής είναι σαφώς αρμόδιος να γνωρίζει..».

Με τις γραπτές απαντήσεις τους, αμφότεροι οι αιτητές επέμειναν στην βασιμότητα του ως άνω ισχυρισμού τους.

Εξέτασα τα πιο πάνω με προσοχή.

Ως προς τα στοιχεία, καταρχήν, της βαθμολογημένης αξίας και των προσόντων των υποψηφίων και πως αυτά συγκριτικά αξιολογήθηκαν από τον Διευθυντή στη σύσταση του, δεν φαίνεται να υπάρχει διαφωνία μεταξύ των διαδίκων, πέραν από τον καταλογισμό από τον αιτητή στην Προσφυγή 1470/2012 και ασάφειας, ως προς το πώς ακριβώς προσμετρήθηκαν τα προσόντα. Εξάλλου, οι σχετικές αναφορές του Διευθυντή είναι καταγραμμένες. Ούτε το γεγονός, ότι οι αιτητές υπερτερούσαν του ενδιαφερομένου μέρους σε περίπου δύο (2) και πλέον χρόνια αρχαιότητα, φαίνεται να αμφισβητείται, αλλά επαληθεύεται και ως ορθό από τα ενώπιον μου έγγραφα. Κεντρικό θέμα προς εξέταση από το Δικαστήριο απολήγει, το κατά πόσο ο Διευθυντής εδικαιούτο, στα πλαίσια ορθής άσκησης του ρόλου του και της διακριτικής του ευχέρειας, να αποδώσει υπεροχή σε πείρα στο ενδιαφερόμενο μέρος έναντι των αιτητών, λόγω της μακρόχρονης υπηρεσίας του σε προηγούμενη της κατεχόμενης πριν την επίδικη προαγωγή θέση και, συγκεκριμένα αυτής του Κτηματολογικού Γραφέα, και κατ’ επέκταση υπεροχή σε αξία, η οποία υποσκέλισε την κατά δύο (2) περίπου χρόνια αρχαιότητα των αιτητών έναντι των ενδιαφερόμενου μέρους, τα οποία, όντως, δεν φαίνεται από τα ενώπιον μου στοιχεία, να είχαν την μακρόχρονη υπηρεσία του ενδιαφερομένου μέρους στο οικείο Τμήμα.

Σύμφωνα με την νομολογία, η σύσταση αποτελεί σημαίνον ανεξάρτητο στοιχείο κρίσης που άπτεται της αξίας των υποψηφίων (Βλ. ΜΟΥΡΤΖΗ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2001) 3 Α.Α.Δ. 915, 918, ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (1999) 3 Α.Α.Δ. 23). Η δε σημασία και βαρύτητα της σύστασης εξαρτάται από το σύνολο των στοιχείων του φακέλου (Βλ. ΜΕΣΤΑΝΑΣ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2001) 3 Α.Α.Δ. 213,ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Κ.Α. Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (1994) 3 Α.Α.Δ. 384).

Οι συστάσεις του Διευθυντή πρέπει να εναρμονίζονται με τα στοιχεία των φακέλων διαφορετικά δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, διατηρούν δε την εγκυρότητα τους, μόνο όταν δεν αντιμάχονται τα στοιχεία των φακέλων (Βλ. ΡΟΥΣΟΣ Ν. ΙΩΑΝΝΙΔΗ Κ.Α. (1999) 3 Α.Α.Δ. 549, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Κ.Α. Ν. ΑΓΓΕΛΗ Κ.Α. (1999) 3 Α.Α.Δ. 161, ΜΕΣΤΑΝΑΣ (ΑΝΩΤΕΡΩ), ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2000) 3 Α.Α.Δ. 145 ΚΑΙ ΣΟΛΩΜΟΥ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2001) 4(Β) Α.Α.Δ. 881).

Όπως έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί, η πείρα για να είναι αποφασιστικής σημασίας πρέπει να έχει αποκτηθεί κατά την εκτέλεση καθηκόντων σε θέση που προηγείται της επίδικης (Βλ. ΜΕΣΤΑΝΑΣ (ΑΝΩΤΕΡΩ), ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ Ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (1998) 3 Α.Α.Δ. 112). Ως εκ τούτου, αποτελεί θεσμοθετημένο κριτήριο και λαμβάνεται υπόψη ακόμη και σε θέσεις υψηλά στην ιεραρχία, όπου κατά τα άλλα οι υποψήφιοι κρίνονται ισάξιοι (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΤΑΛΙΩΤΗ (2010) 3 Α.Α.Δ. 391, ΠΑΝΑΓΗ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2011) 3 Α.Α.Δ. 639, 649).

Στην απόφαση ημερομηνίας 3.10.2014 στην Προσφυγή Αρ. 1051/2012 ΧΡΥΣΗΛΙΟΣ ΧΡΥΣΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, λέχθηκαν από τη Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μιχαηλίδου και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…….Σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, για να είναι αποφασιστικής σημασίας η πείρα, όπως την προωθεί ο αιτητής, πρέπει να αποκτήθηκε στην τελευταία θέση που προηγείται της επίδικης, και, πείρα, λόγω υπηρεσίας σε κατώτερες θέσεις δεν μπορεί να έχει αποφασιστική βαρύτητα. Μεστάνας ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 213, 218:

«Είναι νομολογημένη αρχή πως για να είναι αποφασιστικής σημασίας πείρα πρέπει να έχει αποκτηθεί κατά την εκτέλεση καθηκόντων σε θέση που προηγείται της επίδικης και πείρα λόγω υπηρεσίας σε κατώτερες θέσεις δεν μπορεί να έχει αποφασιστική βαρύτητα. (Βλέπε Μιχαηλίδου ν. Κυπριακή Δημοκρατία, Α.Ε. 1861 ημερ. 16.2.98).»

Συνεπώς, η προηγούμενη πείρα που ισχυρίζεται ότι κατέχει ο αιτητής για υπηρεσία στην Πυροσβεστική, προτού καν διοριστεί στη δημόσια υπηρεσία, δεν έχει αποφασιστική σημασία. Οι διάδικοι προήχθηκαν στην τελευταία τους θέση - λειτουργού Πολιτικής Άμυνας Α - την ίδια ημερομηνία 15.11.2007. Η πείρα τους για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας προαγωγής, αρχίζει να μετρά από τις 15.11.2007. …»

Όσον αφορά την σημασία της αρχαιότητας ως κριτήριο επιλογής, στην απόφαση ημερομηνίας 11.5.2015 στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 61/2010 ΔΩΡΑ ΖΗΝΩΝΟΣ ΠΑΡΤΑΣΙΔΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, λέχθηκαν και τα εξής, και πάλιν με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Η αρχαιότητα, ως ένα από τα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια, μπορεί να αποτελέσει και λόγο παράκαμψης του πλεονεκτήματος, εφόσον οι υποψήφιοι είναι περίπου ισότιμοι σε αξία (Ζωδιάτης ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406, 411). Για να είναι αποφασιστικής σημασίας η πείρα, πρέπει να έχει αποκτηθεί κατά την εκτέλεση καθηκόντων σε θέση που προηγείται της επίδικης, όπως συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση (Μεστάνας ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 213, 218). Πείρα σε συνδυασμό με την αρχαιότητα υποψηφίου μπορεί να παρακάμψει το πλεονέκτημα (Ακκελίδου κ.α. ν. Μιχαήλ κ.α. (2000) 3 Α.Α.Δ. 278, 281-282) και προσμετρά στην αξία ακριβώς λόγω του εύρους υπηρεσίας του συγκεκριμένου υποψηφίου. Παναγή ν. Δημοκρατίας(2011) 3 Α.Α.Δ. 639, 649:

«Άλλωστε, όπως έχει αναγνωρίσει η νομολογία, θέση που εδώ παραγνωρίζει ο εφεσείων, η αρχαιότητα φέρει μαζί της την ανάλογη πείρα που προσμετρά στην αξία ακριβώς λόγω του εύρους υπηρεσίας του συγκεκριμένου υποψηφίου. (Μουρτζή ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 605 και Δημοκρατία ν. Φίλιππου Μιχαηλίδη (1999) 3 Α.Α.Δ. 756). Πρόσθετα, έχει πλειστάκις νομολογηθεί ότι η αρχαιότητα, η οποία δεν έχει παύσει να αποτελεί θεσμοθετημένο κριτήριο, λαμβάνεται υπόψη ακόμη και σε θέσεις υψηλά στην ιεραρχία, όταν κατά τα άλλα οι υποψήφιοι είναι ίσοι σε αξία. Στη Δημοκρατία v. Χαράλαμπου Ταλιώτη (2010) 3 Α.Α.Δ. 391, η Ολομέλεια επανέλαβε το τι ελέχθη στην Γιώργος Ζωδιάτης v. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406, ότι το κριτήριο της αρχαιότητας ουδέποτε έπαψε να έχει τη δική του σημασία, ιδιαίτερα όταν είναι πολύ μεγάλη (εκεί ήταν 16 ½ χρόνια). Στη δε Ταλιώτη, η υπεροχή κατά 15 χρόνια στην αρχαιότητα θεωρήθηκε ως ικανή να παρακάμψει το πλεονέκτημα του εφεσείοντος.»

Εφαρμόζοντας τα πιο πάνω νομολογηθέντα στην παρούσα περίπτωση, κρίνω, ότι η σύσταση του Διευθυντή όντως συγκρούεται με τη νομολογία και είναι προϊόν πλάνης. Αμφότεροι οι αιτητές υπερτερούσαν σε αρχαιότητα κατά δύο (2) περίπου έτη του ενδιαφερόμενου μέρους στην αμέσως προηγούμενη της επίδικης θέση. Δεν υστερούσαν, επίσης, σε βαθμολογημένη αξία του ενδιαφερόμενου μέρους, αφού σύμφωνα με πάγια πλέον νομολογία επί του θέματος, μικροδιαφορές στη βαθμολογημένη αξία δεν αλλοιώνουν την γενική εικόνα των διαδίκων, στην παρούσα περίπτωση, της ισοτιμίας μεταξύ τους ως εξαίρετοι υπάλληλοι.

Όσον αφορά τα πρόσθετα συναφή προσόντα, ο Διευθυντής δεν διέγνωσε οποιαδήποτε υπεροχή του ενδιαφερομένου προσώπου έναντι των αιτητών. Αντίθετα, ιδιαίτερα για τον αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 1470/2012 ο Διευθυντής διέγνωσε, ότι κατέχει σχετικά επιπρόσθετα προσόντα, τα οποία δεν φαίνεται το ενδιαφερόμενο μέρος να κατέχει, ενώ ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 1466/2012 και ενδιαφερόμενο μέρος, παρουσιάζονται, στα πλαίσια της σχετικής αξιολόγησης του Διευθυντή, να βρίσκονται στην ίδια μοίρα.

Υπό αυτά τα δεδομένα, θα ανέμενε κανείς να αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία η υπεροχή σε αρχαιότητα των αιτητών έναντι του ενδιαφερομένου μέρους. Ο Διευθυντής, όμως, σε αντίθεση με την υφιστάμενη νομολογία (βλ. ανωτέρω) όχι απλά αντιστάθμισε την αρχαιότητα των αιτητών έναντι του ενδιαφερόμενο μέρους,, αλλά προσέδωσε υπεροχή στο ενδιαφερόμενο μέρος έναντι των αιτητών, επικαλούμενος προϋπηρεσία του ενδιαφερόμενου μέρους για πολλά χρόνια σε προηγούμενη της κατεχόμενης πριν την επίδικη θέση, θέση Κτηματολογικού Γραφέα και επικαλούμενος την πείρα που το ενδιαφερόμενο μέρος, λόγω της κατοχής της εν λόγω θέσης απέκτησε.

Επαναλαμβάνω το σχετικό απόσπασμα από την Προσφυγή Αρ. 1051/2012 ΧΡΥΣΗΛΙΟΣ ΧΡΥΣΗΛΙΟΥ (supra) :

«…Συνεπώς, η προηγούμενη πείρα που ισχυρίζεται ότι κατέχει ο αιτητής για υπηρεσία στην Πυροσβεστική, προτού καν διοριστεί στη δημόσια υπηρεσία, δεν έχει αποφασιστική σημασία. Οι διάδικοι προήχθηκαν στην τελευταία τους θέση - λειτουργού Πολιτικής Άμυνας Α - την ίδια ημερομηνία 15.11.2007. Η πείρα τους για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας προαγωγής, αρχίζει να μετρά από τις 15.11.2007. …»

Με βάση όλα όσα έχω επεξηγήσει ανωτέρω, η σύσταση του Διευθυντή πάσχει και κρίνεται παράνομη, διότι ανεπίτρεπτα απόδωσε υπεροχή στο ενδιαφερόμενο μέρος έναντι των αιτητών, λόγω της προϋπηρεσίας του ενδιαφερόμενου μέρους σε προηγούμενη της κατεχόμενης πριν την επίδικη θέση, θέση Κτηματολογικού Γραφέα και της πείρας που λόγω της κατοχής της εν λόγω θέσης απέκτησε. Το γεγονός, ότι η εν λόγω σύσταση του Διευθυντή συνυπολογίστηκε στην απόφαση της Επιτροπής, οδηγεί αναπόφευκτα την επίδικη απόφαση σε ακυρότητα.

Οι προσφυγές επιτυγχάνουν για τον πιο πάνω λόγο ακύρωσης.

Ενόψει του πιο πάνω αποτελέσματος, παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ακυρότητας που προβλήθηκαν σε έκαστη προσφυγή.

Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, με έξοδα ύψους 1300 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. για έκαστο αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο