Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 1209/2014 ECLI:CY:DD:2016:398 Generato dall'IA

Administrative court dismissed appeal against promotion decision, ruling all candidate files were considered. The court held that explicit name comparison is not mandatory if files were reviewed. This decision upholds the promotion of the superior candidate based on comprehensive file review.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 1209/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against the Electricity Authority's decision to retrospectively promote a specific employee. The plaintiff argued that the authority failed to explicitly compare candidates or consider his superior academic credentials, claiming the promotion was arbitrary. The court rejected these claims, ruling that the authority had access to all relevant files and documents, including the complainant's, and was not legally required to explicitly name the rejected candidate in its decision. Consequently, the court found the promotion decision valid and upheld the authority's choice based on the comprehensive review of all available materials.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 of the Constitution; The administrative body is not obliged to explicitly reference the name of the rejected candidate in its decision if it has reviewed all candidate files and considered all relevant qualifications and documents available at the time of evaluation.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative promotion candidate comparison explicit name reference file review sufficiency academic qualifications administrative discretion retrospective promotion diritto all'antenna

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Kangas v. Republic (1989) 3 AAΔ 262
Stavrou and Others v. Republic (1989) 3 AAΔ 1023
Republic v. Pantazis (1991) 3 AAΔ 47
Republic v. Andreou and Others (1993) 3 AAΔ 153
Evythiou Maria v. Republic, through Public Service Commission (1997) 3 AAΔ 281
Theodoulou Kliaia and Others v. Republic and Others (2001) 3 AAΔ 796
Iosifidis Christos and Another v. Andreas Daverona and Others (2002) 3 AAΔ 147
Papadopoulos Yannis v. Christos Iosifidis and Another (2002) 3 AAΔ 601
Nazaris Penos v. Radio Foundation of Cyprus (2007) 3 AAΔ 38
Hatzigeorgiou Sotiris v. Cyprus Council for Recognition of Academic Titles (2008) 3 AAΔ 82
Republic and Another v. Toulas Koloumou (2010) 3 AAΔ 293
Charalambous Haralambos v. Port Authority of Cyprus (2011) 3 AAΔ 273
K. Kallis Estates Ltd v. Republic (2011) 3 AAΔ 724
Ignatiou and Others v. Republic (1996) 4 AAΔ 620
Maria Siamparta and Republic, through Public Service Commission (2016)
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Κάγκα ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 262

Σταύρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1023

Δημοκρατία ν. Πανταζή (1991) 3 ΑΑΔ 47

Δημοκρατία ν. Ανδρέου & άλλων (1993) 3 ΑΑΔ 153

Eυθυμίου Mαρία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 281

Θεοδούλου Κλαίλια και Άλλες ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 796

Ιωσηφίδης Χρίστος και Άλλη ν. Aνδρέα Δαβερώνα και Άλλων (2002) 3 ΑΑΔ 147

Παπαδόπουλος Γιάννος ν. Χρίστου Ιωσηφίδη και Άλλης (2002) 3 ΑΑΔ 601

Nαζίρης Pένος ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου (2007) 3 ΑΑΔ 38

Χατζηγεωργίου Σωτήρης ν. Κυπριακού Συμβουλίου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών (ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ.) (2008) 3 ΑΑΔ 82

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλη ν. Τούλας Κούλουμου (2010) 3 ΑΑΔ 293

Χαραλάμπους Χαράλαμπος ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (2011) 3 ΑΑΔ 273

K. Kallis Estates Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 724

Ιγνατίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 620

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:398

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 1209/2014)

30 Νοεμβρίου 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ

Αιτητής,

-ΚΑΙ-

ΑΡΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

Καθ’ ης η αίτηση.

_______________­_

Δ. Στεφανίδης, δικηγόρος για τον αιτητή.

Κ. Στιβαρού (κα), για ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρο για την καθ’ ης η αίτηση.

______________­__

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ: Με την παρούσα προσφυγή προσβάλλεται η νομιμότητα της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση, με την οποία προάχθηκε αναδρομικά από την 1.1.2011 στη θέση Ανώτερου Τεχνίτη/Βοηθού Ανώτερου Τεχνικού Δικτύου (Εναέρια) το ενδιαφερόμενο μέρος Χαράλαμπος Α. Σταυρινίδης.

Η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε, κατόπιν και στα πλαίσια επανεξέτασης, λόγω ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 30.8.2012 στις ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΟΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΑΡ. 19/2011 ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ, ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ.α..

Όσον αφορά τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης, η καθ’ ης η αίτηση, μετά

την προαναφερόμενη ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε συνεδρίαση της ημερομηνίας 30.10.2012 αποφάσισε να παραπέμψει το όλο θέμα για επανεξέταση ενώπιον της Συμβουλευτικής Υπεπιτροπής της καθ’ ης η αίτηση για Θέματα Προσωπικού. Η εν λόγω Συμβουλευτική Υπεπιτροπή, σε συνεδρίαση της ημερομηνίας 29.4.2014, επανεξετάζοντας το θέμα, αποφάσισε ομόφωνα να συστήσει στην καθ’ ης η αίτηση την αναδρομική προαγωγή του ενδιαφερομένου μέρους στην επίδικη θέση. Η καθ’ ης η αίτηση, στη συνεδρίαση της ημερομηνίας 8.7.2014, αποφάσισε την αναδρομική προαγωγή του ενδιαφερομένου μέρους στην επίδικη θέση.

Η καθ’ ης η αίτηση ήγειρε, αρχικά, προδικαστική ένσταση έλλειψης εννόμου συμφέροντος του αιτητή και αλυσιτέλειας της προσφυγής του, ενόψει του γεγονότος, ότι στο αιτητικό της προσφυγής, ενώ προσβάλλεται ως άκυρη η απόφαση για αναδρομική προαγωγή του ενδιαφερόμενου μέρους, δεν προβάλλεται, ότι έπρεπε να προαχθεί ο αιτητής αντί του ενδιαφερόμενου μέρους, ούτε και παραπονείται ο αιτητής, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος προάχθηκε αντί αυτού. Η εν λόγω προδικαστική ένσταση, όμως, αποσύρθηκε με δήλωση της ευπαίδευτης συνηγόρου για την καθ’ ης η αίτηση, στο στάδιο της ακρόασης της υπόθεσης.

Επί της ουσίας, ο αιτητής προωθεί, με τη γραπτή του αγόρευση, ουσιαστικά μόνο ένα λόγο ακύρωσης, συγκεκριμένα, ότι πάσχουν όλες οι προπαρασκευαστικές πράξεις, καθώς και η τελική, επίδικη απόφαση της καθ’ ης η αίτηση, λόγω παραγνώρισης των επιπρόσθετων προσόντων του αιτητή.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, με παραπομπές και στη σχετική νομολογία, υποστηρίζει, ότι παραγνωρίστηκαν, κατά τη διαδικασία και λήψη της επίδικης απόφασης από την καθ’ ης η αίτηση, επιπρόσθετα προσόντα του αιτητή, τα οποία συνίστανται στην κατοχή, κατά τον αιτητή «…τεσσάρων πιστοποιητικών, ήτοι επιπέδου 1, 2, και 3, δηλαδή 3 πιστοποιητικά παραπάνω από το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, τα οποία τον καθιστούσαν σε μέγιστο συγκριτικό βαθμό καταλληλότερο και επαρκέστερο για την άσκηση των καθηκόντων της επίδικης θέσης, ενώ μάλιστα είχε σταλεί και σχετική επιστολή προς το Γενικό Εκτελεστικό Διευθυντή και τον Πρόεδρο και Μέλη της Αρχής, ημ. 4.9.2012 (Παράρτημα Α στην παρούσα), η οποία παραγνωρίσθηκε πλήρως…»

Κατά τον αιτητή, σύμφωνα και με νομολογία, στην οποία στην γραπτή του αγόρευση παραπέμπει, η καθ’ ης η αίτηση όφειλε, καταρχήν, να αποφασίσει τη σχετικότητα κάθε προσόντος ως προς τα καθήκοντα της επίδικης θέσης και μετέπειτα να αποδώσει σε αυτά τα προσόντα την ανάλογη βαρύτητα ή σημασία που κρίνει εύλογη υπό τις περιστάσεις, κάτι που δεν διενεργήθηκε ούτε στις προπαρασκευαστικές ούτε στην τελική (προσβαλλόμενη) πράξη της παρούσας περίπτωσης.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση, στη δική της γραπτή αγόρευση, ισχυρίζεται, καταρχήν, ότι δεν ανευρίσκεται η αναφερόμενη ως σταλείσα από τον δικηγόρο του αιτητή επιστολή του ημερομηνίας 4.9.2012 στο προσωπικό φάκελο του αιτητή και ότι απαράδεκτα επιχειρείται, μέσω της γραπτής αγόρευσης του αιτητή, να προσκομιστεί αυτή ως μαρτυρία του περιεχομένου της, αποστολής και λήψης της από την καθ’ ης η αίτηση, χωρίς την προς τούτο προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου.

Περαιτέρω, η ευπαίδευτη συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση, επισημαίνει, ότι ανεξάρτητα από τη λήψη ή όχι της εν λόγω επιστολής του δικηγόρου του αιτητή από την καθ’ ης η αίτηση, τα πιστοποιητικά, στα οποία αναφέρεται η πλευρά του αιτητή, δεν προνοούνται ούτε ως απαιτούμενα, ούτε ως πρόσθετα και βρίσκονταν, εν πάση περιπτώσει, στο προσωπικό φάκελο του αιτητή.

Συνεχίζοντας η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση ισχυρίστηκε, ότι στο πλαίσιο της προηγηθείσας εκδίκασης των ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΡ. 19/2011 ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ, ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ.α., ο αιτητής ισχυρίστηκε, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος δεν πληρούσε τις απαιτήσεις του Σχεδίου Υπηρεσίας, λόγω μη κατοχής πιστοποιητικών ή ιδίων πιστοποιητικών, όπως αυτά που επικαλείται τώρα ο αιτητής, τα οποία είναι πιστοποιητικά ικανότητας σχετικά με τη θέση, τα οποία εκδίδονται σύμφωνα με τους Κανονισμούς Ασφάλειας της καθ’ ης η αίτηση.

Στη δε, γραπτή του αγόρευση στην ως άνω υπόθεση, κατά την καθ’ ης η αίτηση, ο αιτητής είχε ισχυριστεί, ότι τα εν λόγω πιστοποιητικά, τα οποία εδώ τώρα επικαλείται ως πρόσθετα, ήταν πιστοποιητικά, τα οποία τον καθιστούσαν προσοντούχο και κατάλληλο σε αντίθεση με το ενδιαφερόμενο μέρος, το οποίο δεν κατείχε όλα τα πιστοποιητικά.

Κατά το στάδιο, όμως, των διευκρινήσεων της προαναφερόμενης υπόθεσης στις συν. Προσφυγές Αρ. 19/2011 κ.α. (supra) ο αιτητής απέσυρε τον εν λόγω ισχυρισμό του για έλλειψη του απαιτούμενου προσόντος από πλευράς του ενδιαφερομένου μέρους. Ο αιτητής δε, κατά την καθ’ ης η αίτηση, είχε προβάλλει διαζευκτικά τους ίδιους (με τώρα) ισχυρισμούς, ότι δηλαδή θα έπρεπε τα εν λόγω πιστοποιητικά να του πιστωθούν ως επιπρόσθετα προσόντα.

Επ’ αυτού του ισχυρισμού δεν αποφάνθηκε η ακυρωτική απόφαση, παρά μόνο για το θέμα της αξίας και της αρχαιότητας, η δε επανεξέταση, έγινε με βάση τα όσα προέκυψαν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα της προαναφερόμενης προσφυγής. Κατά την καθ’ ης η αίτηση, παραπέμποντας και σε νομολογία επί του θέματος, ο αιτητής, αν πίστευε ότι έπρεπε να επιμένει στον ισχυρισμό του για υπεροχή του σε πρόσθετα προσόντα, θα έπρεπε να επιζητήσει να έχει την απόφαση του Δικαστηρίου επί του θέματος.

Συνεπώς, κατά την καθ’ ης η αίτηση ο αιτητής δεν δύναται να επαναφέρει τώρα, στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, τους ίδιους αυτούς ισχυρισμούς. Τέλος, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση κρίνει ορθό να επισημάνει, ότι δεν γίνεται από τον αιτητή, ούτε και θα μπορούσε να γίνει, επίκληση παράβασης δεδικασμένου για το θέμα.

Στην γραπτή του απάντηση, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, επιμένοντας στους ισχυρισμούς του, επισύναψε και βεβαίωση του τηλεομοιοτύπου (φαξ) αναφορικά με την επιστολή του, αναφέροντας, ότι εάν αμφισβητείται από την καθ’ ης η αίτηση η αποστολή και λήψη της επιστολής του, επιφυλασσόταν να προσκομίσει, για τούτο, σχετική μαρτυρία. Όσον αφορά την τοποθέτηση της καθ’ ης η αίτηση, ότι κωλύεται ο αιτητής να προβάλλει τον εδώ υπό εξέταση λόγω ακυρώσεως, λόγω του ότι στις συν. Προσφυγές Αρ. 19/2011 κ.α. (supra) απέσυρε τον ισχυρισμό του αναφορικά με την κατοχή των εν λόγω πιστοποιητικών ως απαιτούμενων και τον ισχυρισμό του, στην απαντητική του αγόρευση, ότι αυτά παραγνωρίσθηκαν ως επιπρόσθετα προσόντα, υποστήριξε, παραπέμποντας σε νομολογία, ότι «ό,τι δεν ακυρώνεται δεν σημαίνει ότι επικυρώνεται».

Στο στάδιο των διευκρινήσεων, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους διάδικους επέμειναν στις θέσεις τους. Ειδικά για το θέμα της επιστολής του δικηγόρου του αιτητή ημερομηνίας 4.9.2012, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση δεν τοποθετήθηκε ως προς το αν λήφθηκε ή μη η εν λόγω επιστολή από την καθ’ ης η αίτηση, αλλά υποστήριξε, ότι δεν τίθεται θέμα μαρτυρίας, αφού τα εν λόγω πιστοποιητικά, εν πάση περιπτώσει, βρίσκονταν, ως δήλωσε και η καθ’ ης η αίτηση, στο προσωπικό φάκελο του αιτητή. Η πλευρά του αιτητή δεν ζήτησε, τελικά, από το Δικαστήριο την προσκόμιση μαρτυρίας για το θέμα.

Εξετάζοντας τα πιο πάνω, κρίνω, καταρχήν, ότι άνευ δικονομικά ορθής διαδικασίας προσκόμισης μαρτυρίας σε σχέση με την αποστολή και λήψη της επιστολής του συνηγόρου του αιτητή ημερομηνίας 4.9.2012 προς την καθ’ ης η αίτηση, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από το Δικαστήριο, ότι η εν λόγω επιστολή έχει σταλεί και ληφθεί. Η επισύναψη της επιστολής ή βεβαιώσεων αποστολής και λήψης αυτής σε γραπτές αγορεύσεις, ως έχει παγίως νομολογηθεί, δεν αποτελεί ορθό δικονομικά μέσο προσκόμισης μαρτυρίας.

Οι διάδικοι δεν μπορούν να προσαγάγουν μαρτυρία χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Η παροχή της άδειας του Δικαστηρίου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παρουσίαση μαρτυρίας. Η σχετική άδεια μπορεί να δοθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19 των Κανονισμών του 1962 κατόπιν αίτησης που υποβάλλεται, είτε προφορικά είτε εγγράφως. (Βλ. Σταύρου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1023 και Ευθυμίου ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 281).

Από τη στιγμή δε, που δεν τέθηκε από την πλευρά του αιτητή θέμα μη πληρότητας ή ορθότητας του διοικητικού φακέλου, λόγω της μη ανεύρεσης της επιστολής του δικηγόρου του αιτητή σε αυτό, με προσκόμιση μαρτυρίας κατόπιν αίτησης και λήψης σχετικής άδειας του Δικαστηρίου και, δεδομένου, ότι τα πιστοποιητικά, τα οποία θεωρεί η πλευρά του αιτητή ότι παραγνωρίσθηκαν από την καθ’ ης η αίτηση, όντως, είναι στο ενώπιον μου υλικό του διοικητικού φακέλου, το ζήτημα δεν αποκτά οποιαδήποτε αξία, σε σχέση και συνάρτηση με τον λόγο ακυρώσεως που προωθήθηκε. Κρίνω σκόπιμο δε, να τονίσω επιπρόσθετα, ότι εάν ήθελε κριθεί, ότι υπήρχε υποχρέωση της καθ’ ης η αίτηση να αναφερθεί ρητά στην αιτιολογία της επίδικης απόφασης στα εν λόγω πιστοποιητικά, αυτό δεν εξαρτάται από το αν οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος υπέδειξε τέτοια τυχόν υποχρέωση της στη διοίκηση η μή.

Προχωρώντας την εξέταση της ενώπιον μου προσφυγής, αποδέχομαι ως ορθή την εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου για την καθ’ ης η αίτηση, σε σχέση με το ισχυριζόμενο από αυτή κώλυμα του αιτητή να προωθήσει στην παρούσα προσφυγή το συγκεκριμένο λόγο ακυρώσεως που προωθεί.

Καταρχήν είναι σκόπιμο να επισημανθεί, ότι στην απόφαση στις συν. Προσφυγές Αρ. 19/2011 κ.α. (supra), εκεί σελ. 13, το Ανώτατο Δικαστήριο, σε σχέση με την Προσφυγή Αρ. 19/2011, την οποία είχε ασκήσει ο (και) εδώ αιτητής, ακύρωσε την εκεί επίδικη απόφαση διορισμού του ενδιαφερόμενου μέρους, η οποία οδήγησε στην εδώ διαδικασία επανεξέτασης και λήψης της επίδικης απόφασης, λόγω ανεπάρκειας της δοθείσας αιτιολογίας. Δεν αποφασίστηκε εκεί θέμα παραγνώρισης από την καθ’ ης η αίτηση των υπό εξέταση πιστοποιητικών του αιτητή, ως ζήτημα αξιολόγησης της συνάφειας και βαρύτητας τους, καθώς και δυνητικού συνυπολογισμού τους στη σύγκριση μεταξύ των υποψηφίων για την επίδικη θέση, αν και είχε εγερθεί ως ξεχωριστός λόγος ακύρωσης κατά την απαντητική αγόρευση του αιτητή, (το οποίο, βέβαια, δημιουργεί και ένα ζήτημα, εάν παραδεκτά εγέρθηκε για πρώτη φορά με την απαντητική. Είχε, όμως, κατά τον αιτητή, τεθεί ως λόγος ακυρώσεως στο δικόγραφο της προσφυγής. Το ζήτημα, εντούτοις, δεν χρειάζεται να αποφασιστεί, ενόψει των κατωτέρω καταλήξεων στην παρούσα.)

Κατά δευτεροβάθμια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεν είναι επιτρεπτό ούτε να τίθενται νέα ζητήματα σε προσφυγή εναντίον απόφασης επανεξέτασης, ούτε η επανάληψη ζητημάτων, τα οποία ναι μεν τέθηκαν, αλλά δεν αποφασίστηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο και δεν ασκήθηκε έφεση από τον επιτυχόντα διάδικο για να αποφασιστούν.

Στην απόφαση ημερομηνίας 30.9.2010 στην Προσφυγή Αρ. 968/2009 ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ λέχθηκαν, περί τούτου και τα εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Η τρίτη επανεξέταση, η οποία οδήγησε και στην προσβαλλόμενη πράξη, διενεργήθηκε επομένως στη βάση της δεύτερης ακυρωτικής απόφασης και ως προς αυτό και μόνο όφειλε η Ε.Δ.Υ να επανεξετάσει την όλη υπόθεση συμμορφούμενη με τον λόγο ακύρωσης. Σημειώνεται ότι ούτε στην πρώτη, ούτε στη δεύτερη προηγούμενη ακυρωτική απόφαση ασκήθηκε έφεση από οποιονδήποτε των διαδίκων.

Έπεται ότι δεν δύναται σήμερα ο αιτητής με την υπό κρίση προσφυγή να εγείρει ζητήματα για εξέταση, τα οποία δεν αποφασίσθηκαν μεν από τα προηγούμενα ακυρωτικά Δικαστήρια και επί των οποίων όμως δεν έγινε οποιαδήποτε έφεση από πλευράς του. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι επιτυχών διάδικος δυνατόν να ασκήσει έφεση για να αποφασιστούν ζητήματα ακυρότητας που είχαν προβληθεί πρωτοδίκως, αλλά δεν είχαν αποφασισθεί. Όπως το έθεσε η Ολομέλεια στη Σωτήρης Χ"Γεωργίου ν. Κυπριανού Συμβουλίου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών, ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ (2008) 3 Α.Α.Δ. 82, τέτοια ζητήματα μπορούν να τίθενται «... εφόσον από την πρωτόδικη διαδικασία προκύπτει ζήτημα δέσμευσης επί θέματος προς βλάβη του εφεσείοντα.» Στη Θεοδούλου ν. Δημοκρατίας(2001) 3 Α.Α.Δ. 796, αποφασίσθηκε ότι επανεξέταση μπορεί να γίνει ενόψει δεδικασμένου εάν επηρεάζεται το συμφέρον του διαδίκου. Αν δε ο επιτυχών διάδικος δεν αμφισβητήσει με έφεση τη σχετική δικαστική κρίση, παραμένει δεσμευμένος από αυτήν [(δέστε και Γεώργιος Παπά ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου, υπόθ. αρ. 2/09, ημερ. 15.9.10 (Νικολάτος, Δ.)] Στη δε Ναζίρης ν. ΡΙΚ, πιο πάνω,η Πλήρης Ολομέλεια απεφάσισε ότι δεν επιτρέπεται η επανάληψη ή συμπερίληψη ζητημάτων, τα οποία θα μπορούσαν να είχαν τεθεί προηγουμένως, ο δε έλεγχος της διοικητικής απόφασης, εκδοθείσας κατόπιν επανεξέτασης δημιουργείται πάντοτε μόνο με βάση τα όσα προκύπτουν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα….»

Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 30.6.2016 στην Αναθεωρητική Έφεση 107/2011 ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΥΛΛΑΣ ΠΕΤΡΟΥ, το ζήτημα τέθηκε ως θέμα ευχέρειας του διοικητικού οργάνου να διερευνά κατά την επανεξέταση και θέματα, που δεν αποφασίστηκαν δικαστικώς, δεν αποφασίστηκε όμως από το Ανώτατο Δικαστήριο, ότι η διοίκηση έχει τέτοια υποχρέωση ή ο διάδικος έχει δικαίωμα να θίξει τέτοια θέματα.

Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην εν λόγω απόφαση, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Παράβαση του δεδικασμένου υπήρξε και μάλιστα υπό περιστάσεις που να καθιστούν βάσιμο και το σχετικό λόγο της αντέφεσης περί εισαγωγής νέων στοιχείων. Η επανεξέταση διενεργείται μόνο με βάση τα όσα προκύπτουν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα και όχι εφ’ όλης της ύλης. Η διοίκηση δεσμεύεται από τα πορίσματα στα οποία βασίστηκε η ακυρωτική δικαστική απόφαση και εμποδίζεται από του να προβεί σε διαφορετική εκτίμηση ζητημάτων που κρίθηκαν, εκτός εάν δικαιολογείται νέα έρευνα και/ ή ανακύψουν νέα γεγονότα που δικαιολογούν επανεκτίμηση, εφόσον δεν επηρεάζεται η νομολογιακά αναγνωρισμένη δυνατότητα του διοικητικού οργάνου να επαναδιερευνά όταν διαπιστώνεται λόγος (Haris v.

Republic (1983) 3A CLR 147, Δημοκρατία ν. Πανταζή (1991) 3 ΑΑΔ 47, 52, Ναζίρης ν. ΡΙΚ (2007) 3 ΑΑΔ 38, Ιωσηφίδης κ.α. ν. Δαβερώνα κ.α. (2002) 3 ΑΑΔ 147 και Παπαδόπουλος ν. Ιωσηφίδης κ.α. (2002) 3 ΑΑΔ 601). Η αρχή του δεδικασμένου όμως δεν επιτρέπει την αναθεώρηση των ζητημάτων που κρίθηκαν, υπό το πρόσχημα νέων στοιχείων. Το αποτέλεσμα θα ήταν η ανατροπή της τελεσιδικίας, η διαιώνιση των διαφορών και η ανασφάλεια του δικαίου (Δημοκρατία ν.

Κούλουμου (2010) 3 ΑΑΔ 293, Κ. Kallis Estates Ltd ν. Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 724, Ιγνατίου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 620). Όπως έχει διευκρινιστεί στην Κ. Kallis Estates Ltd, ενώ το διοικητικό όργανο είναι δεσμευμένο από τα διαπιστωθέντα νομικά και πραγματικά δεδομένα, δεν κωλύεται από του να διερευνήσει ένα πραγματικό δεδομένο, όπως λ.χ.

την κατοχή προσόντος εφόσον βεβαίως παρίσταται ανάγκη και δεν υπήρξε επ’ αυτού προηγούμενη συγκεκριμένη απόφαση από το Δικαστήριο ή αν δεν είχε εγερθεί τέτοιο ζήτημα προηγουμένως….»

Στην απόφαση του ημερομηνίας 22.12.2008 στην Προσφυγή Αρ. 2137/2006 ΓΙΩΡΓΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Τόσο στην τελευταία ακυρωτική απόφαση που οδήγησε στην επίδικη απόφαση όσο και στις προηγούμενες ακυρωτικές αποφάσεις, το Δικαστήριο ασχολήθηκε μόνο με την κρίση της καθ' ης η αίτηση ως προς το κατά πόσο το ενδιαφερόμενο μέρος ικανοποιούσε το προσόν της διοικητικής πείρας του σχεδίου υπηρεσίας.

Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο έλεγχος διοικητικής απόφασης, που εκδόθηκε μετά από επανεξέταση, διενεργείται πάντοτε με βάση τα όσα προκύπτουν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα. Συνεπώς, ακόμη και στην περίπτωση που κάποια ζητήματα είχαν τεθεί σε προηγούμενη διαδικασία και δεν εξετάστηκαν, δεν μπορούν να επαναληφθούν σε νέα διαδικασία ελέγχου διοικητικής πράξης που εκδόθηκε μετά από επανεξέταση (Δέστε την πρόσφατη απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ρένος Ναζίρης κ.α. ν ΡΙΚ κ.α., Υπόθεση αρ. 810/2004 κ.α., ημερ. 12.2.2007).

Σημειώνω επίσης ότι ο αιτητής, στην τελευταία αναθεωρητική διαδικασία που οδήγησε στην επανεξέταση και έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, παρόλο που πρόβαλε πανομοιότυπους ισχυρισμούς, δεν αμφισβήτησε, με έφεση, τη δικαστική προσέγγιση σε οποιαδήποτε πτυχή. Η δυνατότητα και επιτυχόντος προσφεύγοντος να ασκήσει έφεση αναγνωρίστηκε από την Ολομέλεια στην Υπόθεση Θεοδούλου κ.α. ν Δημοκρατίας (2001) 3ΑΑΔ 796...»

Τέλος, και στην απόφαση ημερομηνίας 7.4.2011 στην Προσφυγή Αρ. 1571/2008 ΜΙΧΑΛΗΣ ΦΡΑΝΤΖΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ λέχθηκε, ότι:

«…….Οι καθ΄ ων η αίτηση προβάλλουν ότι ο αιτητής κωλύεται, λόγω δεδικασμένου, να προβάλλει τέτοιο ισχυρισμό εφόσον δεν το είχε εγείρει στην προσφυγή αρ. 12/2006.

Αντιθέτως, ο αιτητής προβάλλει ότι είχε προβληθεί, ως λόγος ακυρώσεως στην προσφυγή αρ. 12/2006, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος δεν κατείχε τα απαιτούμενα προσόντα, παραθέτοντας τους σχετικούς λόγους, όπως είχαν προβληθεί στην εν λόγω προσφυγή.

Από όσα αναφέρει ο αιτητής στην αγόρευση του, και δεν αμφισβητηθήκαν από τους καθ΄ων η αίτηση στις διευκρινíσεις, τέτοιος λόγος ακυρώσεως είχε προβληθεί με την προσφυγή αρ. 12/2006 αλλά δεν είχε εξεταστεί από το Δικαστήριο. Έχει καθιερωθεί από τη νομολογία ότι επιτυχών διάδικος, μπορεί να ασκήσει έφεση, για να αποφασιστούν θέματα τα οποία προσέβαλε με την προσφυγή του, αλλά δεν είχαν αποφασιστεί. Στην υπόθεση Χατζηγεωργίου ν. ΚΥΣΑΤΣ (2008)3 ΑΑΔ 82 αναφέρεται ότι:

«μπορεί να τίθεται τέτοιας φύσεως θέμα εφόσον από την πρωτóδικη διαδικασία προκύπτει ζήτημα δέσμευσης επί θέματος, προς βλάβη του εφεσείοντα."

Εφόσον ο αιτητής δεν άσκησε έφεση προκειμένου να εξεταστεί το θέμα δεν μπορεί να επανέρχεται και να εγείρει το θέμα με την παρούσα προσφυγή. Ο έλεγχος διοικητικής απόφασης, που εκδόθηκε μετά από επανεξέταση, διενεργείται πάντοτε με βάση τα όσα προκύπτουν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα. Ακόμα και αν κάποια θέματα είχαν τεθεί σε προηγούμενη διαδικασία και δεν εξετάστηκαν, δεν μπορούν να επαναληφθούν σε νέα διαδικασία ελέγχου διοικητικής πράξης που εκδόθηκε μετά από επανεξέταση (υπόθεση αρ. 2137/06 Ορφανίδης ν. Δημοκρατίας, ημερ 22.12.2008, υπόθεση αρ. 687/08 Σωκράτους ν. Δημοκρατίας, 13.8.2010).

Όπως αναφέρεται στην Ναζίρης ν. ΡΙΚ ( 2007) 3 ΑΑΔ 38 , δεν επιτρέπεται η επανάληψη ούτε συμπερίληψη ζητημάτων τα οποία θα μπορούσαν να είχαν τεθεί προηγουμένως. Επομένως οι λόγοι ακυρώσεως επί του θέματος αυτού δεν μπορούν να εξεταστούν…»

Η πιο πάνω αναφερόμενη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια νομολογία επί του θέματος σφραγίζει και την τύχη της παρούσας προσφυγής, αφού ο μοναδικός λόγος που προωθήθηκε, δεν μπορεί να εξεταστεί, κατ’ εφαρμογή της προαναφερθείσας στην παρούσα νομολογίας.

Στο σημείο αυτό είναι ορθό να υποδείξω, ότι η ως άνω δευτεροβάθμια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ανεξαρτήτως της όποιας προσωπικής μου άποψης, είναι δεσμευτική και εφαρμοστέα για το παρόν Δικαστήριο (βλ. σχετικά Κάγκα ν. Δημοκρατίας, (1989) 3 Α.Α.Δ. 262 «…Η διαφωνία πρωτοβάθμιου δικαστηρίου με την αρχή η οποία διατυπώνεται σε δεσμευτική απόφαση δεν αποτελεί παραδεκτό λόγο για παρέκκλιση παρόλο που η διαφωνία μπορεί να επισημανθεί και να υποδειχθεί η ανάγκη για αναθεώρηση της από δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Δευτεροβάθμιο δικαστήριο δηλαδή δικαστήριο του οποίου οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε έφεση έχει μεγαλύτερη ευχέρεια να αποδεσμευτεί από προηγούμενη απόφαση που κρίνεται εσφαλμένη όπως αναφέρεται στην υπόθεση Δημητριάδης και όπως έχει αναγνωριστεί στην Αγγλία από το 1966. ([1966] 3 All E.R. 77) - Miliangos v. George Frank (Textiles) Ltd. [1975] 3 All E.R. 801 and R v. Shirpuri[1986] 2 All E.R. 344)…»)

Ακόμη, όμως και αν είχα την δυνατότητα να εξετάσω τον λόγο ακυρότητας, τον οποίο προώθησε ο αιτητής με την εδώ προσφυγή του, θα κατέληγα στην απόρριψη του. Και αυτό, διότι από το ενώπιον μου υλικό και, ιδιαίτερα, από τα πρακτικά της Συμβουλευτικής Υπεπιτροπής της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 29.4.2014 και τα πρακτικά της συνεδρίασης της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 8.7.2014, προκύπτει με σαφήνεια, ότι η καθ’ ης η αίτηση και/ ή Συμβουλευτική Υπεπιτροπή αυτής ασχολήθηκαν ενδελεχώς με το περιεχόμενο των φακέλων των υποψηφίων, τους οποίους είχαν ενώπιον τους και τα στοιχεία αυτών, συμπεριλαμβανομένου και των όποιων προσόντων των υποψηφίων για την επίδικη θέση και κατέληξαν στην κρίση τους, ερευνώντας, αξιολογώντας και σταθμίζοντας όλα τα στοιχεία των υποψηφίων. Δεν απαιτείτο η ρητή αναφορά στα πιστοποιητικά του αιτητή.

Στην απόφαση του Εφετείου του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χαραλάμπους Χαράλαμπος ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου, (2011) 3 Α.Α.Δ. 273 λέχθηκαν, σχετικά, και τα ακόλουθα:

«…. Είναι ο ισχυρισμός του εφεσείοντα ότι, εφόσον το ζητούμενο ήταν η έρευνα των προσόντων τόσο του εφεσείοντα, όσο και του ενδιαφερόμενου μέρους και η σύγκριση μεταξύ τους ώστε να καταφανεί η υπεροχή του ενός ή του άλλου υποψηφίου, εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι «το διορίζον όργανο δεν είναι υποχρεωμένο κάθε φορά να προβαίνει σε ρητή αναφορά στο όνομα υποψηφίου που δεν θα επιλέξει». Είναι επίσης ο ισχυρισμός του εφεσείοντα ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αφ' ης στιγμής το σύνολο των στοιχείων και ιδιαίτερα των προσόντων του εφεσείοντα βρισκόταν στους φακέλους που ήταν ενώπιον των εφεσιβλήτων κατά το χρόνο λήψης της απόφασης, τεκμαίρεται ότι αυτοί τα έλαβαν υπόψη έστω και αν δεν γίνεται σε αυτά ρητή αναφορά στο πρακτικό της απόφασης.

…..Ο ισχυρισμός του εφεσείοντα περί ανάγκης άμεσης σύγκρισης των υποψηφίων δεν ευσταθεί. Τόσο αυτός όσο και το ενδιαφερόμενο μέρος ήταν μέλη του προσωπικού της Αρχής. Πέραν τούτου, οι φάκελοι με τα προσωπικά ενός εκάστου από αυτούς στοιχεία ήταν ενώπιον της Αρχής, όπως δε επισημαίνεται από το πρωτόδικο Δικαστήριο, η Αρχή μελέτησε όχι μόνο τους φακέλους με τα προσωπικά στοιχεία και την αξία των υποψηφίων, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στο σύνολο του περιεχομένου των φακέλων, αλλά και το συγκεκριμένο Σημείωμα του Γενικού Διευθυντή μαζί με όλα όσα έγγραφα το συνόδευαν, ένα από τα οποία ήταν και η έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, στην οποία γίνεται, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνεται και από τον πρωτόδικο Δικαστή, εκτενής αναφορά στον εφεσείοντα και στα προσόντα του. Επομένως, κατά τον κρίσιμο χρόνο, το χρόνο δηλαδή της αξιολόγησης, ενώπιον του το Συμβούλιο είχε το σύνολο των σχετικών με τα προσόντα του αιτητή, στοιχείων, τα οποία όπως ξεκάθαρα προκύπτει από το σχετικό πρακτικό της απόφασης, το Συμβούλιο, έλαβε υπόψη κατά την αξιολόγηση…»

Στην πρόσφατη απόφαση του ημερομηνίας 20. 4. 2016 στην Προσφυγή Αρ. 223/2013 ΜΑΡΙΑ ΣΙΑΜΠΑΡΤΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κ. Παμπαλλής, ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Η αιτήτρια περαιτέρω εισηγείται ότι, οι καθ' ων η αίτηση δεν έλαβαν υπόψη τα υπέρτερα γραμματειακά της προσόντα και δεν προέβηκαν σε οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ τους. Ούτε και αυτός ο λόγος ακυρώσεως ευσταθεί. Τα εν λόγω προσόντα ήταν ενώπιον των καθ’ ων η αίτηση κατά τη λήψη της απόφασης τους και δεν χρειαζόταν συγκεκριμένη αναφορά σ' αυτά. Περαιτέρω, πρόσθετα προσόντα θεωρούνται τα ακαδημαϊκά. Διπλώματα πανεπιστημιακού επιπέδου, είτε πτυχία, είτε μεταπτυχιακά, χρονικής διάρκειας τουλάχιστον ενός έτους, λαμβάνονται υπόψη, σε συνάρτηση πάντοτε με το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας. (Υπ. Αρ. 1509/2008, Κανάρα ν. Δημοκρατίας, ημερ. 26 Οκτωβρίου 2010). Οποιαδήποτε άλλα προσόντα έχει ο υποψήφιος, είτε αυτά είναι ακαδημαϊκά ή άλλα, ενδεικτικά του μορφωτικού επιπέδου και των εν γένει ικανοτήτων του, προσμετρούν στη συνολική του αξιολόγηση ως στοιχείο σύγκρισης μεταξύ των υποψηφίων. (Δημοκρατία ν. Ανδρέου (1993) 3 Α.Α.Δ. 153). Οι καθ’ ων η αίτηση στάθμισαν κατά την αξιολόγηση τους και τα εν λόγω προσόντα…»

Με βάση τα προαναφερθέντα, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με 1200 Ευρώ έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. αν υπάρχει, εναντίον του αιτητή και υπέρ της καθ’ ης η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο