Administrative court dismisses appeal as inadmissible because school transfer is an internal measure lacking legal effect.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicant's appeal against a school transfer decision, ruling it inadmissible due to lack of enforceability. The applicant argued the transfer violated statutory requirements and general administrative principles, but the court held it was merely an internal measure without legal consequences. Consequently, the court found no need for judicial review as the transfer does not alter the employee's official status.
Regesto Legislator
Generato dall'IAΝ. 10/1969; Ν. 158(I)/1999: An internal school transfer decision without legal consequences does not constitute an enforceable administrative act and is therefore inadmissible for judicial review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
FRANGOS & OTHERS ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 53
VRAHIMIS ν. REPUBLIC (1984) 3 CLR 1428
MINISTRY OF INTERIOR ν. KYRIACOU (1986) 3 CLR 1690
MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203
Μαρκουλλίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 3413
Λοϊζίδης Σταύρος ν. Yπουργού Eξωτερικών. (1995) 3 ΑΑΔ 233
Νικοδήμου Άννα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 571
Συμεών Συμεών Μιχαήλ ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 214
Eπιτροπή Kεφαλαιαγοράς Kύπρου ν. Marfin Popular BankPublic Co Ltd (2007) 3 ΑΑΔ 32
Kοινοπραξία Poseidon Grand Marina of Paphos και Άλλοι ν. Cybarco Plc και Άλλων (2009) 3 ΑΑΔ 513
Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης - Κύπρος Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 71
Δημητριάδου ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (1991) 4 ΑΑΔ 2110
ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ “PLANET AE κ.α ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 197/2009, 8 Απριλίου 2009
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 10/1969 - Ο περί Δημόσιας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμοι του 1969
Ν. 10/1969 - Ο περί Δημόσιας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμοι του 1969
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:391
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1107/2016)
25 Νοεμβρίου, 2016
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΕΛΕΝΗΣ ΧΑΠΕΛΗ
Αιτήτριας,
-και-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Καθ’ ων η αίτηση.
Α. Σ. Αγγελίδης, για Α. Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε, για την αιτήτρια.
Λ. Χριστοδουλίδου – Ζαννέτου (κα), Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Μονομερής αίτηση ημερομηνίας 19/9/2016
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Η αιτήτρια με την προσφυγή της, που καταχώρησε στις 19/9/2016, προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 22/7/2016, για μετακίνηση της από το Λύκειο Λατσιών στο Γυμνάσιο Σταυρού.
Την ίδια μέρα, κατεχωρήθη η υπό εξέταση μονομερής αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, με το οποίο να αναστέλλεται η ισχύς και εφαρμογή της πιο πάνω απόφασης των καθ’ ων η αίτηση για μετακίνηση της αιτήτριας από το Λύκειο Λατσιών στο Γυμνάσιο Σταυρού, μέχρι την εκδίκαση της προσφυγής και/ή της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης.
Με οδηγίες του Δικαστηρίου, η μονομερής αίτηση επιδόθηκε στους καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι κατεχώρησαν ένσταση στις 30/9/2016 και ακολούθως κατεχωρήθησαν γραπτές αγορεύσεις και από τις δύο πλευρές. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της αιτήτριας, η οποία αναφέρει ότι υπηρετεί σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης εδώ και τριάντα χρόνια και κατά τα τρία τελευταία σχολικά έτη υπηρέτησε ως Διευθύντρια στο Λύκειο Λατσιών.
Όπως αναφέρει, χωρίς να υποβάλει αίτημα για μετακίνηση, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 39(6) του Ν. 10/69 και του Κανονισμού 5 της ΚΔΠ 212/1987, εντελώς απροειδοποίητα, στις 22/7/2016, ενημερώθηκε μέσω της ιστοσελίδας του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, ότι λήφθηκε απόφαση για μετακίνηση της από το Λύκειο Λατσιών στο Γυμνάσιο Σταυρού. Παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες της προς τον Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού, δεν έτυχε οποιασδήποτε απάντησης.
Η αιτήτρια υπέβαλε ότι, η μετακίνηση της είναι εκδικητική, τιμωρητική, αποτέλεσμα μη δέουσας έρευνας, ελήφθη υπό πλάνη και χωρίς την ύπαρξη οποιασδήποτε σε βάρος της καταγγελίας.
Υπογραμμίζει δε ότι δεν υπήρχαν ανάγκες για μετακίνηση της (προϋπόθεση του άρθρου 39(6) του Νόμου και της Νομολογίας) και ούτε αυτές εξειδικεύονται από τους καθ’ ων η αίτηση. Περαιτέρω ότι δεν της δόθηκε το δικαίωμα να ακουστεί και ότι πλήττεται ανεπανόρθωτα η προσωπικότητα της ως άτομο, αλλά και το κύρος του θεσμού του Διευθυντή και της ιδιότητας της ως Λυκειάρχη.
Είναι η εισήγηση των ευπαιδεύτων συνηγόρων της αιτήτριας, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι δυσμενής πράξη η οποία θα έπρεπε να είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη, σύμφωνα με το άρθρο 26(1)(α) του Ν.158(Ι)/99. Επίσης ότι, δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε απόφαση από την αρμόδια αρχή και δεν προκύπτει ποιος ενήργησε κατά το Νόμο ως αρμόδια αρχή και πότε αποφασίστηκε η μετακίνηση της αιτήτριας. Η απουσία απόφασης από την αρμόδια αρχή και η ανύπαρκτη αιτιολογία καταδείχνουν, κατά τους συνηγόρους της αιτήτριας, έκδηλη παρανομία.
Περαιτέρω, ότι δεν παρασχέθηκε στην αιτήτρια το δικαίωμα ακρόασης ενώ της αποδίδεται υπαίτια συμπεριφορά. Άρα ελέγχεται η μετακίνηση όταν είναι τιμωρητική πράξη, η δε επίκληση από τους καθ’ ων η αίτηση της εξυπηρέτησης εκπαιδευτικών αναγκών απαιτούσε συγκεκριμενοποίηση. Προβάλλεται ότι, η αιτήτρια ουδέν είχε σε βάρος της και επειδή δεν συμμορφώθηκε σε παράτυπη οδηγία που της δόθηκε από τον Διευθυντή Μέσης Εκπαίδευσης και ενώ η ίδια κατάγγειλε καταστάσεις, τιμωρήθηκε με υποτιμητική μετακίνηση, λόγω δήθεν, ευθύνης της. Αυτό αποτελεί σαφή ανατροπή της νομιμότητας.
Κατά τους συνηγόρους της αιτήτριας, είναι προφανές ότι “η αιτήτρια τιμωρήθηκε γιατί συνέτρεχε η πεποίθηση ή βεβαιότητα των καθ’ ων ότι η απόφαση μετακίνησης δεν ελέγχεται από το Δικαστήριο και άρα, ας την Αιτήτρια να διαμαρτύρεται”.
Στον αντίποδα, οι καθ’ ων η αίτηση, εγείρουν στην ένσταση τους τις ακόλουθες προδικαστικές ενστάσεις:
Ότι η πράξη της οποίας ζητείται η αναστολή, δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά μέτρο εσωτερικής φύσης και ανάγεται στην εσωτερική λειτουργία της διοίκησης. Ότι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, τότε αυτό θα ισοδυναμεί με την παραχώρηση θεραπείας, δηλαδή τη μη μετακίνηση, το οποίο είναι στη διακριτική ευχέρεια του αρμόδιου οργάνου να το πράξει και το Δικαστήριο δεν μπορεί να λειτουργεί ως διοικητικό όργανο. Τέλος δε, ότι ο Κανονισμός 13 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει προσωρινό διάταγμα το οποίο διαγιγνώσκει την ουσία της υπόθεσης.
Επί της ουσίας, προβάλλεται ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή επείγουσα ανάγκη που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτουμένων προσωρινών διαταγμάτων. Ειδικότερα σε σχέση με την ισχυριζόμενη έκδηλη παρανομία, είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι, σύμφωνα με τους σχετικούς Κανονισμούς (Κ.Δ.Π 212/87), οι μετακινήσεις των εκπαιδευτικών λειτουργών, αποφασίζονται από την αρμόδια αρχή, δηλαδή τον Υπουργό ενεργούντα συνήθως δια του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου, και δεν αποδεικνύεται και/ή δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία για τη στοιχειοθέτηση ανεπανόρθωτης ζημιάς.
Ο κ. Παπαστυλιανού Επαρχιακός Επιθεωρητής Λευκωσίας στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, στην ένορκη του δήλωση, που συνοδεύει την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, αναφέρει ότι η αιτήτρια κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 2015 – 2016, ήρθε σε αντιπαράθεση με ομάδα εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί δυσλειτουργία της σχολικής μονάδας και ότι παράπονα γονέων έφταναν συχνά στο Επαρχιακό Γραφείο Λευκωσίας. Έφτασε επίσης επιστολή υποστήριξης προς την αιτήτρια, υπογεγραμμένη από μερίδα εκπαιδευτικών του Σχολείου, πράγμα που δείχνει τη διαίρεση του σώματος των εκπαιδευτικών. Υπό το φως των πιο πάνω, η αρμόδια αρχή ενήργησε με πρόθεση να θεραπεύσει το πρόβλημα που παρουσιαζόταν στο Λύκειο Λατσιών και κανένας λόγος εκδικητικής συμπεριφοράς δεν υπήρχε.
Κατά τον ενόρκως δηλούντα, λόγω της ολοκλήρωσης του προγραμματισμού και των σχεδίων δράσης και στα δύο σχολεία, οποιαδήποτε ανατροπή τους με την επιστροφή της αιτήριας στο Λύκειο Λατσιών, θα επηρεάσει αρνητικά τη λειτουργία και των δύο σχολείων και ότι εκπαιδευτικοί στο Λύκειο Λατσιών που δεν υπέγραψαν την επιστολή υποστήριξης προς την αιτήτρια, θα βρεθούν σε δυσμενή θέση όσον αφορά την αξιολόγηση τους, αφού θα προβάλλουν ως επιχείρημα ότι τους εκδικείται η αιτήτρια, ακόμα και αν αυτή δεν είχε τέτοια πρόθεση.
Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τους ισχυρισμούς και την επιχειρηματολογία των ευπαιδεύτων συνηγόρων και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:
Είναι πάγια η θέση της νομολογίας μας ότι, η προσφερόμενη στο Δικαστήριο δυνατότητα έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση μιας προσφυγής, η οποία εδράζεται στον Κανονισμό 13 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, αποτελεί εξαιρετική δικαιοδοσία και αναλαμβάνεται μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση είναι έκδηλα παράνομη ή όπου διαφαίνεται η έλευση ανεπανόρθωτης ζημιάς, με την προϋπόθεση ότι δεν δημιουργούνται ταυτόχρονα, ανυπέρβλητα εμπόδια στην διοίκηση.
Στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας, του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου v. Marfin Popular Bank Public Co Ltd, (2007) 3 Α.Α.Δ 32, λέχθηκε ότι:
«Η εξαιρετική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, όπως είναι πάγια νομολογημένο, αναλαμβάνεται μόνο εφόσον διαπιστώνεται πως η προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση είναι έκδηλα παράνομη ή εφόσον, στο πλαίσιο του συνόλου των δεδομένων, δικαιολογείται να εκδοθεί ενόψει επαπειλούμενης, εξαιτίας της, ανεπανόρθωτης βλάβης».
Είναι βεβαίως σαφές ότι τα δυο καθοριστικά από τη νομολογία κριτήρια είναι διαζευκτικά και στη διαπίστωση της έκδηλης παρανομίας, το στοιχείο της δημιουργίας ανυπέρβλητων εμποδίων στη διοίκηση, δεν υπεισέρχεται στην εικόνα και ούτε έχει σχέση πλέον η επαπειλούμενη ανεπανόρθωτη ζημιά στον ίδιο τον προσφεύγοντα. (Βλ. Λοϊζίδης v. Υπουργείο Εξωτερικών (1995) 3 Α.Α.Δ. 233, Κοινοπραξία Planet A. E και Project Management Ltd κ.ά v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών, υπόθεση αρ. 197/2009, ημερομηνίας 8/4/2009).
Τι αποτελεί “έκδηλη παρανομία”, έχει επίσης ερμηνευτεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ελπίδα Κροκίδου κ.ά (ανωτέρω) αναφέρονται τα ακόλουθα:
«Είναι η κατάλληλη στιγμή να αναφερθούμε στη σημασία της φράσης «προφανής παρανομία». Το εννοιολογικό της πλαίσιο προσδιόρισε η νομολογία. Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι υποδουλώνει τις περιπτώσεις που η παραβίαση είναι οφθαλμοφανής χωρίς να χρειάζεται διερεύνηση αντιφατικών γεγονότων. Στο σημείο αυτό η απόφαση Φράγκος και Άλλοι v. Δημοκρατία (1982) 3 Α.Α.Δ. 53 στην σελ. 57 διευκρινίζει:
«For the court to act, the illegality must be palpably identifiable without having to probe into disputed facts».
Ακολουθεί σε γενικευτική διατύπωση η σημασία του όρου:
«Although what amounts to flagrant illegality, is nowhere exhaustively defined, it appears to me to involve a clear violation of the procedure envisaged by the law or unquestionable disregard of the fundamental precepts of administrative law …»
Οι σκέψεις του δικαστηρίου επαναλαμβάνονται αυτούσιες στην απόφαση της Ολομέλειας Moyo & Another v. The Republic (1988) 3 Α.Α.Δ. 1203:
«For the illegality to qualify as flagrant, it must be glaring and as such self evident and immediately identifiable».
Θα προσθέταμε ότι η έκδηλη παρανομία είναι έννοια που προκύπτει από την αντιδιαστολή της προς την παρανομία».
Επίσης στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου (ανωτέρω) αναφέρονται τα εξής:
«Η έννοια της έκδηλης παρανομίας έχει επίσης πάγια νομολογηθεί, και υπενθυμίζουμε την απόφαση της Ολομέλειας στη Λοϊζίδης v. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 234. Θα πρέπει η παρανομία, αν δεν αναδύεται αυτόματα, να προκύπτει στη βάση του υπάρχοντος διαθέσιμου υλικού, ως αντικειμενικά αναντίλεκτη και μη υποκείμενη σε στάθμιση και έκφραση κρίσης».
Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επίσης προσδιορίσει τον όρο “ανεπανόρθωτη ζημιά”. Στην απόφαση της Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση, Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης – Κύπρος Λτδ v. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού (2010) 3 Α.Α.Δ. 71, το θέμα τέθηκε ως ακολούθως:
«Σε μια πρόσφατη απόφαση στην Κοινοπραξία Poseidon Grand Marina of Paphos κ.ά. v. Cybarco Plc κ.ά. (2009) 3 Α.Α.Δ. 513, επιβεβαιώθηκε η προγενέστερη νομολογία σύμφωνα με την οποία η χρηματική ζημιά δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει και να αιτιολογήσει την έκδοση προσωρινού διατάγματος, βασιζόμενου στο στοιχείο της ανεπανόρθωτης ζημιάς.
Επισημάνθηκε στην υπόθεση Μαρκουλλίδου v. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 3413, ότι:
«Το βάρος τόσο της επίκλησης όσο και της απόδειξης ανεπανόρθωτης ζημιάς είναι ευθύνη των αιτητών».
(βλ. επίσης: Οργανισμός Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας v. Δημοκρατίας, υποθ. Αρ. 496/2002, ημερ. 26.7.2002).
Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα του Ε. Σπηλιωτόπουλου «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου (Τόμος ΙΙ) 12η έκδοση παρ. 548:
«Η αναστολή χορηγείται όταν, η εκτέλεση της πράξης μπορεί με τη δημιουργία μιας πραγματικής κατάστασης να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ή δύσκολα επανορθώσιμη βλάβη η οποία: (i) είναι άμεση και συγκεκριμένη (ii) δεν στηρίζεται σε δικαίωμα τρίτου και (iii) αποδεικνύεται από τον αιτούντα ή προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου».
Εν προκειμένω και στη βάση των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον μου, κρίνω ως πρωταρχικής σημασίας την εξέταση του προδικαστικού θέματος που αφορά την εκτελεστότητα της προσβαλλόμενης απόφασης και αν και εφόσον ήθελε αποφασιστεί ότι πρόκειται για εκτελεστή διοικητική πράξη, τότε το Δικαστήριο θα ελέγξει την νομιμότητα της απόφασης και τους ισχυρισμούς που προβάλλονται από την αιτήτρια σε σχέση με αυτή, όπως αποστέρηση του δικαιώματος ακρόασης, ελλιπούς αιτιολογίας και/ή απουσίας απόφασης της αρμόδιας αρχής και άλλα.
Συναφώς αναφέρονται τα εξής:
Το άρθρο 39 των περί Δημοσίας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμων του 1969, με τις τροποποιήσεις του (Ν.10/1969), προνοεί ότι:
«(1) Οι μεταθέσεις των εκπαιδευτικών λειτουργών διενεργούνται από την Επιτροπή σύμφωνα με κριτήρια, όρους, προϋποθέσεις και διαδικασία που καθορίζονται.
(2) Τα κριτήρια τα οποία καθορίζονται σύμφωνα με το εδάφιο (1) συνυπολογίζονται μετά την αριθμητική αποτίμησή τους σε μονάδες από την Επιτροπή με υιοθέτηση του κατάλληλου μαθηματικού τύπου και με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή.
(3) Μπορεί να καθοριστεί ότι μεταξύ των κριτηρίων θα είναι και η εκτός έδρας υπηρεσία ενός εκπαιδευτικού λειτουργού κατά τα πριν από την έναρξη της ισχύος του Νόμου αυτού έτη.
(4) Η βαρύτητα που δίνεται σε κάθε κριτήριο του οποίου γίνεται αριθμητική αποτίμηση σε μονάδες, σύμφωνα με το εδάφιο (2), θα αποφασίζεται από την Επιτροπή.
(5) Σε εξαιρετικές περιπτώσεις η αρμόδια αρχή μπορεί να αποφασίσει προσωρινή μετάθεση ενός εκπαιδευτικού λειτουργού για χρονική περίοδο μέχρι σαράντα δύο μέρες.
(6) Οι μετακινήσεις εκπαιδευτικών λειτουργών διενεργούνται από την αρμόδια αρχή για εξυπηρέτηση των αναγκών της υπηρεσίας."
Σύμφωνα με τον Κανονισμό 5 των περί Δημόσιας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Κανονισμών του 1987 (Κ.Δ.Π. 212/1987),
«Οι μετακινήσεις των εκπαιδευτικών λειτουργών αποφασίζονται από την αρμόδια αρχή για εξυπηρέτηση των αναγκών της υπηρεσίας».
Η νομολογία μας έχει διαμορφώσει αποκρυσταλλωμένη άποψη σε σχέση με το κατά πόσο η μετακίνηση υπαλλήλων, είναι εκτελεστή διοικητική πράξη. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι, η μετακίνηση υπαλλήλου θεωρείται ως εσωτερικό διοικητικό μέτρο, που δεν προσδίδει εκτελεστό χαρακτήρα σε μια τέτοια ενέργεια. Απόλυτα σχετικά επί του θέματος είναι τα νομολογηθέντα στην Συμεών Μιχαήλ Συμεών v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 214, στην οποία το θέμα ετέθη ως ακολούθως:
«Τα νομικά επακόλουθα της μετακίνησης εξετάσθηκαν στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Κυριάκου (1986) 3 C.L.R. 1690, όπου τονίσθηκε ότι,
As it can clearly be discerned from the cases of Yiallouros, Karapataki and Nissiotou (supra), the test in matters as the present ones where there is no question of change of residence is that a transfer (μετακίνησις), that does not entail a change of status of the service of an officer who ordains a mere change of posting is an internal administrative measure which cannot be challenged by means of a recourse.
Το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου στην παρούσα περίπτωση ότι δεν επήλθε οποιαδήποτε αλλαγή στο καθεστώς της υπηρεσίας του εφεσείοντος είναι ορθό. Οι νομοθετικές τροποποιήσεις που έχουν επέλθει με την έγκριση του Νόμου 65/87 δεν έχουν μεταβάλει τη φύση του εσωτερικού διοικητικού μέτρου ώστε να δημιουργείται απόφαση με εκτελεστό χαρακτήρα που να εμπίπτει μέσα στις πρόνοιες του άρθρου 146 του Συντάγματος. Οι μετακινήσεις θεωρούνται ως εσωτερικά διοικητικά μέτρα που δεν προσδίδουν εκτελεστό χαρακτήρα σε μια τέτοια ενέργεια. Η εισήγηση απορρίπτεται».
Η ίδια γραμμή είχε ακολουθηθεί και στην απόφαση στην Άννα Νικοδήμου v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 571, στην οποία αναφέρονται τα εξής:
«Η χρήση του όρου εκτελεστή διοικητική πράξη δηλώνει το αντίστροφο των μέτρων εσωτερικής τάξης τα οποία στερούνται εκτελεστού χαρακτήρα και δεν προσβάλλονται παραδεκτώς με αίτηση ακύρωσης (Π. Δ. Δαγτόγλου, Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο, 2η Έκδοση, παραγρ. 516 και ΣτΕ 1821/89 (Ολ.)). Μια διοικητική πράξη έχει εξ ορισμού εξωτερικές έννομες συνέπειες. Η διάκριση μεταξύ διοικητικής πράξης και μέτρων εσωτερικής τάξης, όπως παρατηρεί ο Δαγτόγλου ανωτέρω, δεν είναι σαφής και εύκολη στο πλαίσιο των ειδικών, κυριαρχικών ή εξουσιαστικών σχέσεων, όπως είναι για παράδειγμα η υπαλληλική ή μαθητική σχέση. Πειθαρχικές ποινές στο πλαίσιο των σχέσεων αυτών έχουν εξωτερικές έννομες συνέπειες μόνο όταν θίγουν τον πυρήνα της σχέσης, δηλαδή τη σύσταση, ύπαρξη και περιεχόμενό της. Μόνο τότε αποτελούν διοικητικές πράξεις που προσβάλλονται παραδεκτώς με αίτηση ακύρωσης. Το αντίθετο ισχύει για τα μέτρα εσωτερικής τάξης (βλέπε επίσης ΣτΕ 97/1980).
Στην ελληνική νομολογία η απλή μετακίνηση υπάλληλου που δεν επάγεται μεταβολή της οικογενειακής του κατάστασης δεν φέρει χαρακτήρα εκτελεστής διοικητικής πράξης, γι' αυτό και κρίθηκε ότι είναι απαράδεκτη η αίτηση για ακύρωσή της (ΣτΕ 298/54 ).
Όπως επισημαίνεται και στην υπόθεση Δημητριάδου ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (1991) 4 Α.Α.Δ. 2110, 2113, η διάκριση μεταξύ της εξουσίας για μετάθεση που παρέχεται στην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας και της εξουσίας για μετακίνηση που παρέχεται στον προϊστάμενο του τμήματος, αντανακλά το διάφορο χαρακτήρα των δύο πράξεων, δηλαδή τον εσωτερικό χαρακτήρα του μέτρου της μετακίνησης και το ρυθμιστικό για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του υπάλληλου, χαρακτήρα της μετάθεσης. Η απόφαση επί παντός θέματος που άπτεται της υπόστασης δημόσιου υπάλληλου βρίσκεται εντός της αρμοδιότητας της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας. Η μετακίνηση, σε αντίθεση με τη μετάθεση, συνιστά εσωτερικό μέτρο, μη υποκείμενο σε αναθεώρηση, λόγω έλλειψης εκτελεστότητας. Στην υπόθεση Vrahimis, a minor v. The Republic (1984) 3 C.L.R. 1428, 1435, όπου εξετάστηκε η διάκριση μεταξύ διοικητικής πράξης καθοριστικής νομικών δικαιωμάτων και εσωτερικής πράξης της διοίκησης, τονίστηκε η ετοιμότητα να αναληφθεί δικαιοδοσία όταν συγκεκριμένη πράξη έχει, παρά τα τυπικά της χαρακτηριστικά, εμφανείς συνέπειες στον πολίτη.
Στην παρούσα περίπτωση συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο ότι η μετακίνηση της εφεσείουσας με βάση το άρθρο 48(3) δεν συνιστά οποιανδήποτε μεταβολή της υπηρεσιακής της υπόστασης και συνεπώς δεν αποτελεί πράξη εκτελεστή υποκείμενη σε ακυρωτικό έλεγχο, αλλά αντίθετα εσωτερικό μέτρο της διοίκησης. Η μετακίνηση δεν προϋποθέτει αλλαγή της θεσμικής υπόστασης του υπάλληλου. Τα καθήκοντα τα οποία καλείται να ασκήσει στη νέα του θέση προβλέπονται από το σχέδιο υπηρεσίας και η μετακίνηση δεν έχει οποιεσδήποτε έννομες συνέπειες.
Έχει επισημανθεί από την εφεσείουσα η νομοθετική αξίωση για αιτιολογημένη απόφαση του προϊστάμενου, ως δεικνύουσα προς την κατεύθυνση της εκτελεστότητας της πράξης. Δεν συμφωνούμε με τη θέση αυτή. Η αξίωση του νομοθέτη για αιτιολόγηση οποιασδήποτε πράξης δεν καθιστά από μόνη της την πράξη αυτή εκτελεστή. Εκτελεστή διοικητική πράξη είναι η πράξη η οποία επάγεται έννομες συνέπειες και η αξίωση για αιτιολόγηση δεν επιδρά επί της εκτελεστότητας».
Οι πιο πάνω αποφάσεις της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι οποίες είναι δεσμευτικές για το παρόν Δικαστήριο και με τις οποίες συμφωνώ απόλυτα, προδιαγράφουν το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης.
Διευκρινίζεται επίσης ότι, οι γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου που κωδικοποιήθηκαν στον περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμο (Ν.158(Ι)/99), στις οποίες περιλαμβάνεται το δικαίωμα ακρόασης, η αιτιολόγηση δυσμενούς απόφασης, οι αρχές της χρηστής διοίκησης, αρχές στις οποίες εδράζονται οι ισχυρισμοί της αιτήτριας, δεν καθιστούν από μόνες τους την πράξη ως εκτελεστή και δεν επιδρούν επί της εκτελεστότητά της.
Υπό το φως των ανωτέρω, γίνεται αποδεκτή η προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση περί έλλειψης εκτελεστότητος της προσβαλλόμενης απόφασης.
Ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο