Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 1024/2014 ECLI:CY:DD:2016:396 Generato dall'IA

Court orders disclosure of specific AML audit report and correspondence but denies broad request for meeting minutes.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 1024/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court issued an interim order requiring the Central Bank to disclose specific documents to the bank challenging its branch sale. While the court granted access to the joint AML audit report and correspondence with FinCEN, it rejected requests for meeting minutes and liquidity reports due to lack of specificity and relevance. The decision balances the applicant's right to evidence with the need for precise, targeted disclosure requests.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 23, 33, 118, 119, 120, 121, 122, 169 and 146 of the Constitution; The court must order disclosure of documents relevant to the legality of the challenged act, but requests must be sufficiently specific to establish relevance and cannot be used to selectively withhold evidence or demand broad access to internal deliberations without clear connection to the grounds of annulment.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative review disclosure order relevance test specificity requirement evidence disclosure legality review interim measures diritto di accesso ai documenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Articles 23, 33, 118, 119, 120, 121, 122, 169 and 146 of the Constitution
Law 17(I)/2013 - Bank and Other Financial Institutions Recovery Law

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Pantelis Skourides v. The Attorney-General of the Republic (1967) 3 CLR 518
Nicos Lambakis v. Republic (Educational Service Committee) (1970) 3 CLR 72
Panayiotis Antoniou v. Republic (Minister of Labour and Social Insurance) (1971) 3 CLR 417
Constantinides v. E.A.C. (1982) 3 CLR 387
Zenios v. Republic (1983) 3 CLR 1181
Zavros v. Democracy (1989) 3 AAΔ 106
Stavrou and Others v. Democracy (1989) 3 AAΔ 1023
Konstantinou v. Council of Wine Producers (1992) 3 AAΔ 228
University of Cyprus v. Konstantinou and Others (1994) 3 AAΔ 145
Eythymiou Maria v. Republic, via Public Service Commission (1997) 3 AAΔ 281
Rousos Nikos v. Panou S. Ioannidis and Others (1999) 3 AAΔ 549
Raftha Maro and Another v. Republic of Cyprus (2003) 3 AAΔ 335
Thalassinos Gregorios v. Republic of Cyprus (2003) 3 AAΔ 507
Solomou Ioannis v. Republic of Cyprus (No. 2) (2001) 4 AAΔ 881
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

PANTELIS SKOURIDES ν. THE ATTORNEY-GENERAL OF THE REPUBLIC (MINISTRY OF EDUCATION) (1967) 3 CLR 518

NICOS LAMBRAKIS ν. REPUBLIC (EDUCATIONAL SERVICE COMMITTEE) (1970) 3 CLR 72

PANAYIOTIS ANTONIOU ν. REPUBLIC (MINISTER OF LABOUR AND SOCIAL INSURANCE) (1971) 3 CLR 417

CONSTANTINIDES ν. E.A.C. (1982) 3 CLR 387

ZENIOS ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1181

Ζαβρός ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 106

Σταύρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1023

Κωνσταντίνου ν. Συμβ. Αμπελ. Προϊόντω (1992) 3 ΑΑΔ 228

Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Κωνσταντίνου κ.α. (1994) 3 ΑΑΔ 145

Eυθυμίου Mαρία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 281

Ρούσος Νίκος ν. Πάνου Σ. Ιωαννίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 549

Ράφτη Μάρω και Άλλη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 335

Θαλασσινός Γρηγόριος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 507

Σολωμού Ιωάννης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2001) 4 ΑΑΔ 881

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 17(I)/2013 - Ο περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμος του 2013

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:396

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση Αρ. 1024/2014

29 Νοεμβρίου 2016

[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.Δ.Δ.]

Αναφορικά με τα άρθρα 23, 33, 118, 119, 120, 121, 122, 169 και 146 του Συντάγματος

Μεταξύ

FBME BANK LTD

Αιτήτριας

ΚΑΙ

1. ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΩΣ ΑΡΧΗ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ

2. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ

Καθ’ ων η Αίτηση

…………………………….

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 4.2.2016

Για αιτήτρια: κ. Π. Παναγιώτου για Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία Δ.Ε.Π.Ε. και κα Ε. Προδρόμου για Γιώργος Ζ. Γεωργίου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

Για καθ’ ων η αίτηση: κα Θ. Ραφτοπούλου για Αλέκος Ευαγγέλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.

Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η

Ε. Μιχαήλ, Δ.Δ.Δ.: Με την προσφυγή της η αιτήτρια ζητά την ακύρωση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση η οποία δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 21.7.2014 αναφορικά με την πώληση εργασιών του υποκαταστήματος της αιτήτριας στην Κύπρο.

Στα πλαίσια της προσφυγής της, η αιτήτρια καταχώρησε στις 4.2.2016 ενδιάμεση αίτηση με την οποία αιτείται τα ακόλουθα:

«(Α) Οδηγίες και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 και/ή τους αξιωματούχους και/ή τους αντιπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένους υπαλλήλους αυτών, όπως εντός 7 ημερών από την έκδοση του παρόντος διατάγματος, αποκαλύψουν ενόρκως τα πιο κάτω έγγραφα:

1. Έκθεση του ελεγκτικού οίκου PricewaterhouseCoopers (PwC), στην οποία εμπεριέχονται τα συμπεράσματα του ελέγχου μέτρων πρόληψης ξεπλύματος χρήματος (AML audit) που διεξήγαγε από κοινού με την FinCEN στις εγκαταστάσεις της Αιτήτριας μεταξύ 17/06/2014 – 04/07/2014.

2. Πρακτικά των συνεδριάσεων της Επιτροπής Εξυγίανσης για την περίοδο 21/07/2014 μέχρι σήμερα.

3. Αναθεωρημένη έκθεση ρευστότητας/οικονομικής κατάστασης αναφορικά με την Αιτήτρια.

4. Αλληλογραφία των Καθ’ ων η Αίτηση με την Αιτήτρια, την FinCEN, τις ανταποκρίτριες τράπεζες, τον Νόμιμο Διαχειριστή στην Τανζανία για την περίοδο 18/07/2014 μέχρι σήμερα.

(Β) Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά, οδηγίες και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τις Καθ’ ης η Αίτηση 1 και 2 και/ή τους αξιωματούχους και/ή τους αντιπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένους υπαλλήλους αυτών, όπως εντός 7 ημερών από την έκδοση του παρόντος διατάγματος, εφοδιάσουν τους δικηγόρους της Αιτήτριας με αντίγραφα των εγγράφων που αναφέρονται στο σημείο (Α) 1 έως 4 της παρούσας.

(Γ) Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά, οδηγίες και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τις Καθ’ ης η Αίτηση 1 και 2 και/ή τους αξιωματούχους και/ή τους αντιπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένους υπαλλήλους αυτών, όπως εντός 7 ημερών από την έκδοση του παρόντος διατάγματος, επιτρέψουν στους δικηγόρους της Αιτήτριας την επιθεώρηση των εγγράφων που αναφέρονται στο σημείο (Α) της παρούσας.»

Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι κατά την πρώτη επιθεώρηση του διοικητικού φακέλου στις 5.8.2014 δεν εντοπίστηκαν η έκθεση του οίκου PwC η οποία ετοιμάστηκε από κοινού με την FinCEN στις εγκαταστάσεις της αιτήτριας, ούτε οποιαδήποτε αλληλογραφία μεταξύ της FinCEN και της καθ’ ης η αίτηση 1.

Σύμφωνα πάντα με την ένορκη δήλωση, μετά από σχετικό αίτημα της αιτήτριας, προέβησαν σε δεύτερη επιθεώρηση του διοικητικού φακέλου στις 18.5.2016 όπου δεν εντοπίστηκε οποιοδήποτε άλλο έγγραφο πέρα από αυτά που υπήρχαν ήδη στον φάκελο κατά την πρώτη επιθεώρηση στις 5.8.2014.

Η αιτήτρια θεωρεί σημαντική την προσκόμιση των εγγράφων που αιτείται με την αίτησή της τα οποία, αν και μεταγενέστερα της επίδικης πράξης, έχουν άμεση συνάφεια με την επίδικη πράξη. Συγκεκριμένα, η αιτήτρια θεωρεί ότι τα έγγραφα είναι απαραίτητα για την προώθηση του λόγου ακυρότητας που εγείρει και αφορά την μη ικανοποίηση των σωρευτικών προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 6 του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμου, Ν. 17(Ι)/2013(στο εξής ο «Νόμος»).

Συγκεκριμένα:

(α) Με την έκθεση της PwC θα διαφανεί κατά πόσο η αιτήτρια αξιολογήθηκε ως βιώσιμο ίδρυμα ή αν διαφάνηκε κίνδυνος η αιτήτρια να καταστεί μη βιώσιμο ίδρυμα και συνεπώς ανίκανη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της. Η προϋπόθεση αυτή είναι μία από όσες θέτει το άρθρο 6 του Νόμου.

(β) Η αλληλογραφία μεταξύ της καθ’ ης η αίτηση 1, των ανταποκριτριών τραπεζών και τον νόμιμο διαχειριστή στην Τανζανία από τις 18.7.2014 μέχρι σήμερα θα καταδείξει ότι ο ισχυρισμός των καθ’ ων η αίτηση ότι η ρευστότητα της αιτήτριας βρισκόταν σε κίνδυνο επειδή οι ανταποκρίτριες τράπεζες είχαν παγώσει τους λογαριασμούς της σε δολάρια, δεν ευσταθεί αφού οι ανταποκρίτριες τράπεζες ζητούσαν από την αιτήτρια σε περιπτώσεις εμβασμάτων να υποδείξει που θα επιστραφούν τα ποσά και συνεπώς δεν είχαν παγώσει οι λογαριασμοί της. Επίσης, η αλληλογραφία με τον νόμιμο διαχειριστή στην Τανζανία θα καταδείξει ότι η καθ’ ης η αίτηση 1 δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να εξεύρει εναλλακτική λύση πριν την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης. Τα στοιχεία αυτά υποστηρίζουν τον ισχυρισμό της αιτήτριας για μη ικανοποίηση των προϋποθέσεων του Νόμου.

(γ) Τα πρακτικά των συνεδριάσεων της καθ’ ης η αίτηση 2 από τις 21.7.2014 μέχρι σήμερα και η αναθεωρημένη έκθεση ρευστότητας / οικονομικής κατάστασης της αιτήτριας, επίσης αποδεικνύουν ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος.

Οι καθ’ ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω αίτηση προβάλλοντας δεκατρείς λόγους οι οποίοι είναι οι ακόλουθοι:

1. Όλα τα σχετικά με την υπόθεση έγγραφα για σκοπούς δικαστικού ελέγχου, περιέχονται στον διοικητικό φάκελο.

2. Η αιτήτρια επιχειρεί το «ψάρεμα» μαρτυρίας για σκοπούς άλλων υποθέσεών της.

3. Η αίτηση ασκείται καταχρηστικά αφού έχει ήδη γίνει τρεις φορές επιθεώρηση του διοικητικού φακέλου και παρόμοια αίτηση εξετάστηκε ήδη από το δικαστήριο και απορρίφθηκε με την απόφαση ημερομηνίας 18.12.2015.

4. Οι λόγοι που επικαλείται η αιτήτρια για την προσκόμιση των συγκεκριμένων εγγράφων αφορούν ζητήματα άσχετα και μεταγενέστερα της προσβαλλόμενης απόφασης.

5. Η έγκριση της αίτησης εκφεύγει του αναθεωρητικού ελέγχου.

6. Δεν εξειδικεύεται με την αίτηση πως τα απαιτούμενα έγγραφα σχετίζονται με τους λόγους ακυρότητας.

7. Οι παράγραφοι Α2 και Α4 της αίτησης είναι γενικές χωρίς να προσδιορίζονται ποια πρακτικά και ποια αλληλογραφία ζητείται.

8. Με την αίτηση επιδιώκεται η εισαγωγή μαρτυρίας που θα μεταβάλει το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.

9. Τυχόν έγκριση της αίτησης θα επιφέρει εκτροχιασμό της δικαστικής διαδικασίας και σπατάλη χρόνου και εξόδων.

10. Η αίτηση καταχωρείται σε πολύ προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι ολοκληρώθηκαν οι αγορεύσεις.

11. Η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη.

12. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου υπέρ της αιτήτριας δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης.

13. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.

Ο ενόρκως δηλών, στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, αναφέρεται ειδικά στα έγγραφα που αιτείται η αιτήτρια.

Συγκεκριμένα, σε σχέση με την έκθεση της PwC, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι ουδέποτε συντάχθηκε τέτοια έκθεση σε συνεργασία με την FinCEN αλλά η έκθεση συντάχθηκε στα πλαίσια έρευνας που διεξήγαγε η καθ’ ης η αίτηση 1 στο υποκατάστημα της αιτήτριας και αφορούσε στον έλεγχο των μέτρων και διαδικασιών της αιτήτριας για την παρεμπόδιση του ξεπλύματος παράνομου χρήματος και την χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Ο έλεγχος αυτός και η έκθεση, ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2014 δηλαδή μετά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης. Τα αποτελέσματα κοινοποιήθηκαν εν πάση περιπτώσει στον ειδικό διαχειριστή της αιτήτριας από την καθ’ ης η αίτηση 1 στις 18.9.2015.

Σε σχέση με την αλληλογραφία μεταξύ της καθ’ ης η αίτηση 1, των ανταποκριτριών τραπεζών και τον νόμιμο διαχειριστή στην Τανζανία από τις 18.7.2014 μέχρι σήμερα, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η αλληλογραφία με τον νόμιμο διαχειριστή της αιτήτριας βρίσκεται ήδη στην κατοχή της αλλά εν πάση περιπτώσει όλα τα έγγραφα στα οποία αναφέρεται η αιτήτρια δεν σχετίζονται με την προσβαλλόμενη απόφαση αλλά ενδεχομένως με άλλες αποφάσεις των καθ’ ων η αίτηση που δεν αποτελούν αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Αναφορικά με τα πρακτικά, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η αιτήτρια δεν εξειδικεύει ποιας ημερομηνίας τα πρακτικά ζητά και πως αυτά συνδέονται με τους λόγους ακύρωσης αλλά εν πάση περιπτώσει, όλα τα σχετικά με την υπόθεση πρακτικά βρίσκονται ήδη κατατεθειμένα.

Σε σχέση, τέλος, με την αναθεωρημένη έκθεση ρευστότητας/οικονομικής κατάστασης της αιτήτριας, ο ομνύοντας αναφέρει ότι τέτοια έκθεση δεν υπάρχει και ότι η έκθεση που υπάρχει αφορά τη ρευστότητα του υποκαταστήματος και ετοιμάστηκε από το Τμήμα Εποπτείας της καθ’ ης η αίτηση 1 και βρίσκεται στον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης αρ. 1658/15 που έχει ήδη επιθεωρηθεί από την αιτήτρια.

Πρόσθετα, ο ομνύοντας αναφέρει ότι όλα τα σχετικά με την προσβαλλόμενη απόφαση έγγραφα βρίσκονται στον διοικητικό φάκελο ο οποίος έχει επιθεωρηθεί από την αιτήτρια τρεις φορές. Αναφέρεται, επίσης, στο πολύ προχωρημένο στάδιο στο οποίο καταχωρήθηκε η αίτηση το οποίο υποδηλώνει ότι τα έγγραφα τα οποία αιτούνται δεν ήταν απαραίτητα για σκοπούς σύνταξης των αγορεύσεων της αιτήτριας.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς 10 και 19 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962:

«10.-(1) Έκαστη υπόθεσις θα ορίζεται κατ’ αρχήν δι’ ακρόασιν προς έκδοσιν οδηγιών, εκτός εις περιπτώσεις όπου εξεδόθη διάταγμα συμφώνως της παραγράφου (1) του κανονισμού 9.

(2) Κατά τη διάρκειαν της τοιαύτης ακροάσεως το Δικαστήριον ή Δικαστής δύναται να εκδώση τοιαύτας οδηγίας αναφορικώς προς περαιτέρω εγγράφους προτάσεις, λεπτομερείας, αποκάλυψιν ή επιθεώρησιν εγγράφων, αποδεικτικά μέσα, συμπεριλαμβανομένων ενόρκων ομολογιών αποδεικνυουσών τα γεγονότα εφ’ ων βασίζεται έκαστος διάδικος, επιθεώρησιν του επιδίκου μέρους, διαδικασίαν συμφώνως προς την παράγραφον 2 του Άρθρου 134, ημερομηνίαν δημοσίας ακροάσεως, καταχώρησην και ανταλλαγήν μεταξύ των διαδίκων εγγράφου επιχειρηματολογίας εντός καθοριζομένων χρονικών ορίων ως και την διάρκειαν τυχόν μεταγενέστερων αγορεύσεων, ή οιασδήποτε άλλας οδηγίας σχετικός τυχόν μεταγενέστερων αγορεύσεων, ή οιασδήποτε άλλας οδηγίας σχετικώς προς την διαδικασίαν της υποθέσεως ως ήθελε κρίνει αναγκαίον.

19. Καθ’ οιονδήποτε στάδιον της διαδικασίας το Δικαστήριον ή Δικαστής δύναται να εκδώση τοιαύτας οδηγίας, αι οποίαι απαιτούνται προς το συμφέρον της δικαιοσύνης.»

Σχετικός επίσης είναι και ο κανονισμός 12 ο οποίος προνοεί ότι:

«12.-(1) Το Δικαστήριον ή Δικαστής δύναται να διατάξη οιονδήποτε αιτητήν να παρουσιασθή αυτοπροσώπως είτε διά να δώση ενόρκως ή άλλως πως πληροφορίας προς το Δικαστήριον, είτε διά να παρουσιάση έγγραφα ή άλλα αποδεικτικά μέσα. […]

(2) Το Δικαστήριον δύναται να διατάξη τον καθ’ ου η αίτησις να δώση ενόρκως ή άλλως πως πληροφορίας ή να παρουσιάση έγγραφα ή άλλα αποδεικτικά μέσα διά δεόντως εξουσιοδοτημένου υπαλλήλου.»

Οι αρχές που διέπουν τα ζητήματα αυτά με αναφορά στους πιο πάνω κανονισμούς, ερμηνεύθηκαν στην υπόθεση Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (2003) 3 Α.Α.Δ. 507:

«Στην αναθεωρητική του δικαιοδοσία το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να ελέγχει το δικαίωμα των διαδίκων να προσαγάγουν μαρτυρία σχετική με τα γεγονότα που θέλουν να αναδείξουν, με γνώμονα πάντοτε τη σχετικότητα της μαρτυρίας με τα επίδικα θέματα (βλ. Phedias Kyriakides v. The Republic (1961) 1 R.S.C.C. 66, Skourides v. Attorney General (1967) 3 C.L.R. 518, Lambrakis v. Republic (1970) 3 C.L.R. 72 και Antoniou v. Republic (1971) 3 C.L.R. 417). Το θέμα εξετάστηκε λίγο αργότερα στην υπόθεση Ζαβρός ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 106, όπου το Δικαστήριο υιοθετώντας την απόφαση Pheidias Kyriakides παρατήρησε ότι,

«… ένας από τους καθοδηγητικούς παράγοντες που θα ακολουθούνται στην εξέταση της αποδοχής οποιασδήποτε μαρτυρίας είναι κατά πόσο τέτοια μαρτυρία είναι εύλογα σχετική προς οιονδήποτε θέμα και αποδειχτική οιουδήποτε επίδικου θέματος ενώπιον του Δικαστηρίου και μπορεί ή όχι να βοηθήσει το Δικαστήριο στην απονομή δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη περίπτωση σύμφωνα με τη δικαιοδοσία του.»

(Βλ. επίσης, Constantinides v. The Electricity Authority of Cyprus (1982) 3 C.L.R. 387, Λέλλα Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας, 668/90 της 30/9/93, Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Κωνσταντίνου κ.ά. (1994) 3 Α.Α.Δ. 145, 162 και Μάρω Ράφτη και Άλλη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 Α.Α.Δ. 335). Επιπρόσθετα, πρέπει να σημειωθεί ότι «δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μαρτυρία η οποία να διαφοροποιεί, να αλλοιώνει ή να μεταβάλλει το περιεχόμενο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη προς ενίσχυση του κύρους της απόφασης», αφού «το κύρος της απόφασης συναρτάται με το καθεστώς των πραγμάτων που λήφθηκε υπόψη» (βλ. Ρούσος ν. Ιωαννίδης και Άλλων (1999) 3 Α.Α.Δ. 549).

Πρέπει να τονιστεί ότι οι διάδικοι δεν μπορούν να προσαγάγουν μαρτυρία χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Η παροχή της άδειας του Δικαστηρίου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παρουσίαση μαρτυρίας. Η σχετική άδεια μπορεί να δοθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19 των Κανονισμών του 1962 και κατόπιν αίτησης που υποβάλλεται, είτε προφορικά είτε εγγράφως (βλ. Σταύρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1023 και Ευθυμίου ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 281).»

Οι αιτητές με προγενέστερη αίτησή τους ημερομηνίας 12.11.2015 αιτήθηκαν την αποκάλυψη από τους καθ’ ων η αίτηση όλων των σχετικών εγγράφων που έχουν στην κατοχή τους ως επίσης και την κλήτευση του υπεύθυνου της μονάδας εξυγίανσης της καθ’ ης η αίτηση 1 για να δώσει ενόρκως μαρτυρία ή να παρουσιάσει έγγραφα.

Μετά από ακρόαση της ως άνω αίτησης, το δικαστήριο με απόφασή του ημερομηνίας 18.12.2015 απέρριψε την αίτηση των αιτητών. Το δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα στην απόφασή του (βλ. σελ.10-11):

«Όσα έγγραφα δεν έχουν προσκομιστεί δεν είναι σχετικά με την παρούσα προσφυγή, διότι δεν υπήρχαν κατά το στάδιο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Οποιαδήποτε έγγραφα αφορούσαν γεγονότα που επεσυνέβησαν μετά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα και η προσκόμισή τους απαιτεί την προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου, αφού ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις.

Με την παρούσα αίτηση η αιτήτρια δεν εξειδικεύει πως η προτεινόμενη για να προσαχθεί μαρτυρία είναι σχετική με ένα ή περισσότερα από τα επίδικα θέματα που εγείρονται στην παρούσα προσφυγή, με την έννοια ότι τείνει να αποδείξει την αλήθεια γεγονότων πάνω στα οποία βασίζει την υπόθεσή της η αιτήτρια και κατ’ επέκταση πως θα βοηθηθεί από τέτοια μαρτυρία το Δικαστήριο στην απονομή της δικαιοσύνης. Περαιτέρω, η αιτήτρια καταχώρησε τόσο τη γραπτή της αγόρευση, όσο και την απαντητική της αγόρευση, χωρίς να χρειαστεί η προσκόμιση μαρτυρίας για να τεκμηριώσει ή να αναπτύξει οποιονδήποτε από τους λόγους ακυρότητας που προβάλλει με την προσφυγή της.

Και στις σελίδες 15 - 16 της απόφασής του:

«Το Δικαστήριο βέβαια είναι, σύμφωνα με τη νομολογία, ο τελικός κριτής του κατά πόσον ένα έγγραφο είναι σχετικό. Για να μπορεί όμως να εξεταστεί η σχετικότητα ενός εγγράφου, θα πρέπει αυτό να συγκεκριμενοποιηθεί. Η αιτήτρια δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένα έγγραφα, παρά μόνο αιτείται πλήρη αποκάλυψη όλων των εγγράφων και στοιχείων που σχετίζονται με την υπόθεση, παρόλο που ήδη ο διοικητικός φάκελος κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου.

[…]

Όμως, ενώ σαν γενική αρχή έγγραφα και στοιχεία τα οποία ακολούθησαν της προσβαλλόμενης απόφασης δεν είναι σχετικά, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι αποκλείεται γενικά και για οποιοδήποτε σκοπό η εξέταση νέων στοιχείων που προέκυψαν μετά τη διοικητική πράξη. Όταν ένα γεγονός ή ένα στοιχείο είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το πραγματικό καθεστώς κάτω από το οποίο λήφθηκε η απόφαση, τότε μπορεί να προσαχθεί στο Δικαστήριο, με κριτήριο πάντοτε τη σχετικότητά του. Για να καταδειχθεί η σχετικότητα απαιτείται συγκεκριμενοποίηση του εγγράφου ή στοιχείου που ζητείται, καθώς και αναφορά στη συνάφεια του με κάποιον από τους λόγους ακυρότητας που εισηγείται η αιτήτρια.»

Με την παρούσα αίτηση, η αιτήτρια εξειδικεύει τα έγγραφα τα οποία ζητεί να προσκομιστούν. Συνεπώς, σύμφωνα με τις αρχές ως εκφράστηκαν μέσα από τη νομολογία, το δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο τα έγγραφα που προσδιορίζει η αιτήτρια είναι εύλογα σχετικά προς κάποιο επίδικο θέμα και αποδειχτικά τέτοιου θέματος.

Η αιτήτρια διασυνδέει τα έγγραφα τα οποία ζητεί να προσκομιστούν με το άρθρο 6 του Νόμου. Το άρθρο 6 προνοεί ότι:

«6.(1) Η Αρχή Εξυγίανσης λαμβάνει μέτρα εξυγίανσης σε επηρεαζόμενο ίδρυμα, μόνο εάν ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

(α) Η αρμόδια εποπτική αρχή αφού διαβουλευθεί με την Επιτροπή Εξυγίανσης αποφασίζει ότι το επηρεαζόμενο ίδρυμα δεν είναι βιώσιμο ή πιθανόν να καταστεί μη βιώσιμο και διαφαίνεται εύλογος κίνδυνος ότι το επηρεαζόμενο ίδρυμα δυνατό να μην είναι σε θέση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ή και να συνεχίσει να λειτουργεί ως δρώσα οικονομική μονάδα,

(β) χωρίς τη λήψη μέτρων εξυγίανσης, άλλες ενέργειες που δυνατό να ληφθούν σε εύλογο χρόνο από το επηρεαζόμενο ίδρυμα ή από την αρμόδια εποπτική αρχή, σύμφωνα με την αξιολόγηση της αρμόδιας εποπτικής αρχής, δεν επαρκούν ούτως ώστε το ίδρυμα να μπορεί να τηρεί τις απαιτήσεις κεφαλαιακής επάρκειας ή και ρευστότητας, και

(γ) το μέτρο εξυγίανσης είναι αναγκαίο για την προαγωγή της δημόσιας ωφέλειας και την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος.

(2) Για σκοπούς αξιολόγησης, κατά τα οριζόμενα στην παράγραφο (α) του εδαφίου (1), η αρμόδια εποπτική αρχή δύναται να λαμβάνει υπόψη μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες περιστάσεις, χωρίς ο κατάλογος αυτός να είναι εξαντλητικός:

(α) Το επηρεαζόμενο ίδρυμα αδυνατεί ή ενδέχεται να αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του όταν καθίστανται απαιτητές·

(β) τα περιουσιακά στοιχεία του επηρεαζόμενου ιδρύματος υπολείπονται ή ενδέχεται να υπολείπονται των υποχρεώσεών του·

(γ) το επηρεαζόμενο ίδρυμα αδυνατεί ή ενδέχεται να αδυνατεί να τηρεί τις απαιτήσεις κεφαλαιακής επάρκειας ή και ρευστότητας·

(δ) έχει μειωθεί σημαντικά η πρόσβαση του επηρεαζόμενου ιδρύματος σε πηγές χρηματοδότησης·

(ε) η διατήρηση της λειτουργίας του επηρεαζόμενου ιδρύματος εξαρτάται από δημόσια χρηματοδοτική στήριξη ή θα υπήρχε τέτοια εξάρτηση ελλείψει εφαρμογής μέτρων εξυγίανσης, εκτός από την περίπτωση που, προκειμένου να διατηρηθεί η χρηματοοικονομική σταθερότητα, το ίδρυμα ζητεί ένα από τα εξής:

(i) κρατική εγγύηση για την άντληση ταμειακών διευκολύνσεων· ή

(ii) κρατική εγγύηση για την ανάληψη νέων υποχρεώσεων προκειμένου να αντιμετωπιστεί σοβαρή διαταραχή στην οικονομία της Δημοκρατίας·

(στ) υπάρχει σημαντική απομείωση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων του επηρεαζόμενου ιδρύματος·

(ζ) έχει χαθεί η εμπιστοσύνη του κοινού προς το επηρεαζόμενο ίδρυμα·

(η) υπάρχουν θεμελιώδεις ελλείψεις στο επιχειρησιακό σχέδιο του επηρεαζόμενου ιδρύματος ή το επηρεαζόμενο ίδρυμα έχει παραβιάσει ή ενδέχεται να παραβιάσει τους όρους, βάσει των οποίων του χορηγήθηκε άδεια άσκησης εργασιών·

(θ) είναι ορατός ο κίνδυνος έναρξης διαδικασίας εκκαθάρισης·

(ι) το επηρεαζόμενο ίδρυμα λειτουργεί σε μη συνετή και ορθή βάση.»

Υπενθυμίζω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά πώληση των εργασιών της αιτήτριας. Το μέτρο της πώλησης των εργασιών συνιστά, σύμφωνα με το άρθρο 9 του Νόμου, ένα από τα μέτρα εξυγίανσης που δύναται η Αρχή Εξυγίανσης να λάβει και το οποίο λαμβάνεται νοουμένου ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 6 του Νόμου.

Αναφέρει, λοιπόν, η αιτήτρια ότι με την έκθεση της PwC θα διαφανεί κατά πόσο η αιτήτρια αξιολογήθηκε ως βιώσιμο ίδρυμα ή αν διαφάνηκε κίνδυνος η αιτήτρια να καταστεί μη βιώσιμο ίδρυμα και συνεπώς ανίκανη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της για σκοπούς ικανοποίησης του άρθρου 6 του Νόμου. Οι καθ’ ων η αίτηση, από την άλλη, αναφέρουν ότι η έκθεση αυτή αφορούσε στον έλεγχο των μέτρων και διαδικασιών της αιτήτριας για την παρεμπόδιση του ξεπλύματος παράνομου χρήματος και την χρηματοδότηση της τρομοκρατίας.

Έχω διεξέλθει του διοικητικού φακέλου που κατατέθηκε στο δικαστήριο και φαίνεται ότι η έκθεση στην οποία στήριξαν οι καθ’ ων η αίτηση την απόφασή τους είναι αυτή ημερομηνίας 21.7.2014 από το Τμήμα Εποπτείας και Ρύθμισης Τραπεζικών Ιδρυμάτων (Bank Supervision Regulation Department) της καθ’ ης η αίτηση 1. Τα ίδια αναφέρονται και στις παραγράφους 10 και 12 – 14 της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση στην προσφυγή ως επίσης και στην παράγραφο 7 του ενόρκως δηλούντα εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση.

Εντούτοις, μπορώ να αντιληφθώ και να συμφωνήσω με την εισήγηση της αιτήτριας ότι ενδεχομένως οι καθ’ ων η αίτηση να ενήργησαν χωρίς πλήρη διερεύνηση όλων των περιστατικών που θα την οδηγούσαν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα κατά πόσο πράγματι πληρούνταν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 6 του Νόμου.

Θα μπορούσε να λεχθεί ότι ο έλεγχος της νομιμότητας της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση μπορεί να γίνει και χωρίς την προσκόμιση της εν λόγω έκθεσης και να κριθεί η νομιμότητα ή μη της πράξης των καθ’ ων η αίτηση και η επάρκεια ή μη της έρευνας και αιτιολογίας στη βάση των ενώπιόν τους στοιχείων.

Παρόλαυτά, θεωρώ ότι χωρίς να τεθούν ενώπιον του δικαστηρίου τα έγγραφα αυτά που παρουσιάζουν, ενδεχομένως, μία διαφορετική εικόνα τότε ούτε η αιτήτρια θα είναι σε θέση να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς της αλλά ούτε το δικαστήριο θα μπορεί να ασκήσει τον έλεγχο νομιμότητας έχοντας πλήρη και σαφή εικόνα όλων των περιστατικών.

Επίσης, η θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι επειδή τα αιτούμενα έγγραφα είναι μεταγενέστερα της προσβαλλόμενης απόφασης δεν μπορούν να τίθενται ενώπιον του δικαστηρίου δεν με βρίσκει σύμφωνη.

Όπως ανέφερε το δικαστήριο στην απόφασή του στην προγενέστερη ενδιάμεση αίτηση που άσκησε η αιτήτρια:

«Όμως, ενώ σαν γενική αρχή έγγραφα και στοιχεία τα οποία ακολούθησαν της προσβαλλόμενης απόφασης δεν είναι σχετικά, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι αποκλείεται γενικά και για οποιοδήποτε σκοπό η εξέταση νέων στοιχείων που προέκυψαν μετά τη διοικητική πράξη. Όταν ένα γεγονός ή ένα στοιχείο είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το πραγματικό καθεστώς κάτω από το οποίο λήφθηκε η απόφαση, τότε μπορεί να προσαχθεί στο Δικαστήριο, με κριτήριο πάντοτε τη σχετικότητά του.»

Εάν οι ισχυρισμοί που προβάλλει η αιτήτρια και αφορούν την μη πλήρη διερεύνηση ή την εσφαλμένη διερεύνηση των περιστατικών της υπόθεσης από τους καθ’ ων η αίτηση ευσταθούν, τότε σαφέστατα οι καθ’ ων η αίτηση όφειλαν να λάβουν υπόψη - έστω και εκ των υστέρων - τα μεταγενέστερα ευρήματά τους και να αποκαταστήσουν την νομιμότητα.

Η μη αποκάλυψη μεταγενέστερων στοιχείων στο δικαστήριο τα οποία είναι άρρηκτα συνυφασμένα με την αρχική απόφαση υπό το πρόσχημα του πραγματικού χρόνου, δεν μπορεί να αποτελέσει αιτιολογία για την μη προσκόμισή τους.

Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Σολωμού ν. Ε.Δ.Υ. (Αρ.2) (2001) 4Β Α.Α.Δ. 881 με αναφορά στις προηγούμενες αποφάσεις στις Κωνσταντινίδου ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προιόντων (1992) 3 Α.Α.Δ. 228 και HjiMichael and Others v. Republic (1972) 3 C.L.R.:

«Κατά πόσο κατά την εξέταση της παρούσας προσφυγής το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη έγγραφο το οποίο δεν βρισκόταν ενώπιον της Ε.Δ.Υ. κατά το χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης και το οποίο φέρει ημερομηνία μεταγενέστερη της προσβαλλόμενης απόφασης.

Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Δόθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας στην Κωνσταντινίδου ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προϊόντων (1992) 3 Α.Α.Δ. 228, 234. Έρεισμα της απόφασης στην τελευταία αυτή απόφαση ήταν οι αρχές που διέπουν την κάμψη του τεκμηρίου της κανονικότητας των διοικητικών πράξεων (βλ. HjiMichael and Others v. Republic (1972) 2 C.L.R. 246, 252 και Zenios v. Republic (1983) 3 C.L.R. 1181, 1183, 1184). Με έρεισμα λοιπόν τις πιο πάνω αρχές η Ολομέλεια έκρινε πως δεν μπορούσε να αγνοηθεί επιστολή του Υπουργείου Παιδείας, μεταγενέστερη της προσβαλλόμενης απόφασης στην οποία αναφερόταν ότι το Ε.Μ. δεν κατείχε το σχετικό προσόν, γιατί το περιεχόμενο της ήταν άρρηκτα συνυφασμένο με το πραγματικό καθεστώς κάτω από το οποίο λήφθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Η αρχή η οποία έχει υιοθετηθεί στην Κωνσταντινίδου (πιο πάνω) αναλύεται ως εξής στο σύγγραμμα του Στασινόπουλου, “Δίκαιον των Διοικητικών Πράξεων” (1951), σελ. 304 και 305:

«Ούτως η νομολογία δημιουργεί τεκμήριον κατά της πλάνης, ήτοι τεκμήριον υπέρ της ορθής εξακριβώσεως των πραγματικών περιστατικών… Το τεκμήριον όμως τούτο είναι ιδιόρρυθμον, διότι κάμπτεται αφ’ ης στιγμής η χαρακτηριστική εις το συζητητικόν σύστημα δραστηριότης του διαδίκου κατορθώση να καταστήση πιθανήν την πλάνην, ήτοι να δημιουργήση παρά τω δικαστή απλώς αμφιβολίας περί της ορθότητος της διαπιστώσεως του πραγματικού εκ μέρους της Διοικήσεως.»

Στα πλαίσια αυτά, λοιπόν, οι καθ’ ων η αίτηση δεν μπορούν να λειτουργούν επιλεκτικά σε σχέση με το ποια έγγραφα θα τεθούν ενώπιον του δικαστηρίου για έλεγχο. Ούτε μπορεί η αιτήτρια να στερηθεί του δικαιώματός της να προωθήσει τους ισχυρισμούς της οι οποίοι είναι τέτοιας φύσης που χρήζουν τεκμηρίωσης μέσω προσκόμισης μαρτυρίας η οποία δεν βρίσκεται στην κατοχή της αλλά στην κατοχή των καθ’ ων η αίτηση.

Από την άλλη, συμφωνώ με την εισήγηση των συνηγόρων των καθ’ ων η αίτηση ότι σε σχέση με το αίτημα για πρακτικά συνεδριάσεων της καθ’ ης η αίτηση 2, αυτό τέθηκε γενικά χωρίς συγκεκριμένη αναφορά σε ποιες συνεδρίες εστιάζεται το ενδιαφέρον και χωρίς την απαραίτητη εξειδίκευση πως η προσκόμιση των πρακτικών αυτών συνδέεται με τους λόγους ακύρωσης που προβάλλει η αιτήτρια.

Το ίδιο ισχύει και για την έκθεση ρευστότητας η οποία είναι ήδη σε γνώση της αιτήτριας αφού, ως αναφέρουν οι καθ’ ων η αίτηση, βρίσκεται ήδη κατατεθειμένη στον διοικητικό φάκελο της Προσφυγής 1658/2015. Το κατά πόσο οι επτά προσφυγές που εκκρεμούν είναι συναφείς και έχουν κοινά επίδικα θέματα ώστε να μπορούν να συνεκδικαστούν έτσι ώστε να βρίσκονται ενώπιον του δικαστηρίου όλοι οι διοικητικοί φάκελοι, είναι ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει τους διαδίκους.

Επομένως, για τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η έκθεση που αναφέρεται στην παράγραφο Α1 της αίτησης και η αλληλογραφία που αναφέρεται στην παράγραφο Α4, συνιστούν σχετικά έγγραφα, απαραίτητα για την άσκηση του ελέγχου νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης. Τα υπόλοιπα έγγραφα που καθορίζονται στις παραγράφους Α2 και Α3 της αίτησης θεωρώ, για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, ότι δεν έχει εξειδικευτεί με αρκετή επάρκεια η σχετικότητά τους με τους λόγους ακύρωσης.

Υπό το φως των ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα ως ακολούθως: Διατάσσονται οι καθ’ ων η Αίτηση και/ή οι αξιωματούχοι και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οι εξουσιοδοτημένοι υπάλληλοι τους όπως εντός 7 ημερών από την έκδοση του παρόντος διατάγματος, επιτρέψουν στους δικηγόρους της αιτήτριας την επιθεώρηση των ακόλουθων εγγράφων:

1. Έκθεση του ελεγκτικού οίκου PricewaterhouseCoopers (PwC), στην οποία εμπεριέχονται τα συμπεράσματα του ελέγχου μέτρων πρόληψης ξεπλύματος χρήματος (AML audit) που διεξήγαγε από κοινού με την FinCEN στις εγκαταστάσεις της Αιτήτριας μεταξύ 17/06/2014 – 04/07/2014.

2. Αλληλογραφία των καθ’ ων η Αίτηση με την αιτήτρια, την FinCEN, τις ανταποκρίτριες τράπεζες, τον Νόμιμο Διαχειριστή στην Τανζανία για την περίοδο 18/07/2014 μέχρι σήμερα.

Νοείται ότι τα έγγραφα που θα τεθούν προς επιθεώρηση σύμφωνα με το εκδιδόμενο διάταγμα, θα αποτελέσουν και μέρος του διοικητικού φακέλου που θα κατατεθεί στο δικαστήριο στο στάδιο των διευκρινίσεων.

Τα έξοδα της ενδιάμεσης αίτησης θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της προσφυγής.

Ε. Μιχαήλ,

Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο