Administrative Court dismisses appeal against Public Service Commission promotion decision based on seniority and discretion.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed Dr. Nikos Christoforou's appeal against the Public Service Commission's promotion of Androula Tirimou. The court found the Commission's reliance on seniority as a valid differentiating factor was within its wide discretion and did not involve a clear superiority of the applicant. Consequently, the court held that no grounds for annulment existed as the decision remained reasonable and within the bounds of administrative power.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; The administrative body's discretion in personnel selection is broad, and judicial intervention is limited to cases where the applicant clearly outperforms the selected candidate, rendering the decision arbitrary.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ODYSSEAS GEORGHIOU ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1976) 3 CLR 74
EVGENIOU ν. REPUBLIC (1979) 3 CLR 239
HJIIOANNOU ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1041
Δημοκρατία ν. Πανταζή (1991) 3 ΑΑΔ 47
Mουρτζής Mάριος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 605
Mιχαηλίδου Kάννα Στέλλα ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 112
Nικολαΐδης Xριστάκης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 286
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Φίλιππου Μιχαηλίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 756
Μικελλίδου Γεωργία ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 105
Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Mάριου Παπαχριστοδούλουκαι Άλλης (2002) 3 ΑΑΔ 329
Αλευρά Ρέα και Άλλoι ν. Kωνσταντίνου Ι. Ηρακλέους και Άλλων (2005) 3 ΑΑΔ 85
Γρηγορίου (Mιχαηλίδου) Πολυξένη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 275
Κατσελλή Γιαννούλα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 585
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Χρίστου Μιχαήλ (2008) 3 ΑΑΔ 341
Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406
Γιωργούδης Πανίκος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 116
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Χαράλαμπου Ταλιώτη (2010) 3 ΑΑΔ 391
Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 84/2010, 26/5/2015, ECLI:CY:AD:2015:C375
ΜΑΡΙΑ ΜΙΤΣΙΔΟΥ κ.α ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 415/2010, 21 Φεβρουαρίου 2012
ΔΡ. ΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 515/2010, 21/12/2012
ΜΑΡΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1207/2011, 15/2/2013
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 2076/2012, 22/12/2014, ECLI:CY:AD:2014:D988
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ κ.α. ν. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ κ.α., Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 268/2012 και 275/2012, 15/10/2015, ECLI:CY:AD:2015:D688
Θεοχάρη Κασκίρη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, Υπόθεση Αρ. 696/2012, 16/2/2016, ECLI:CY:AD:2016:D91
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:330
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1104/2013)
21 Οκτωβρίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΔΡ. ΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ,
Αιτητής,
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ,
Καθ΄ ων η Αίτηση.
Α. Κατσουρίδης, για τον Αιτητή
Δ. Εργατούδη (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση
Ξένια Ευγενίου (κα), για το Ενδιαφερόμενο Μέρος
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, ο αιτητής στρέφεται κατά της νομιμότητας και εγκυρότητας της απόφασης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας («Ε.Δ.Υ.»), που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 22.3.2013, σύμφωνα με την οποία η κα Ανδρούλα Τυρίμου (στο εξής «το Ενδιαφερόμενο Μέρος») προήχθη αναδρομικά στη μόνιμη θέση Βοηθού Διευθυντή Κλινικής/Τμήματος, Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας, για το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών (στο εξής «η επίδικη θέση») από 15.3.2010 μέχρι την αφυπηρέτησή της, μετά από επανεξέταση, συνεπεία της ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 515/2010, ημερομηνίας 21.12.2012.
Στην προαναφερθείσα ακυρωτική απόφασή του, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ορθή τη θέση του αιτητή ότι δεν συνεκτιμήθηκε ορθά ή και καθόλου το επιπρόσθετο προσόν του στη γενική χειρουργική, «εφόσον ούτε καν αναφέρεται ονομαστικά ο αιτητής» στο σχετικό επί του θέματος απόσπασμα της απόφασης της Ε.Δ.Υ, «ούτε προσδιορίζεται το δεύτερο αυτό προσόν» στην εν λόγω απόφαση.
Η υπό της Ε.Δ.Υ. χρησιμοποιούμενη στερεότυπη φράση ότι δόθηκε στο πρόσθετο προσόν η δέουσα βαρύτητα, συνεχίζει το Δικαστήριο, «δεν είναι αρκετή ώστε να είναι σαφές κατά πόσο το διοικητικό όργανο αξιολόγησε ή όχι το πρόσθετο προσόν, αφού προηγουμένως βεβαίως κριθεί από αυτό η σχετικότητα του προσόντος», για να καταλήξει επί του θέματος επισημαίνοντας ότι «σημασία είχε ο ορθός εντοπισμός ονομαστικά του πρόσθετου αυτού προσόντος του αιτητή και ο συνυπολογισμός του με τα υπόλοιπα κριτήρια, σε σύγκριση και με τα στοιχεία τόσο του ιδίου του αιτητή, όσο και του ενδιαφερομένου μέρους».
Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε εκ μέρους της Διευθύντριας εσφαλμένη αξιολόγηση των υποψηφίων, εφόσον η εν λόγω αξιολόγηση διενεργήθηκε με γνώμονα την προφορική συνέντευξη και επί των δεδομένων της προφορικής εξέτασης και όχι επί των στοιχείων των διοικητικών φακέλων. Τέλος, κρίθηκε από το Δικαστήριο ότι η απόφαση της Ε.Δ.Υ.
έπασχε, δεδομένου και του γεγονότος ότι η Επιτροπή συνυπολόγισε στην επιλογή της την πάσχουσα και συγκρουόμενη με τα στοιχεία των φακέλων σύσταση της Διευθύντριας υπέρ του ενδιαφερομένου μέρους, ενώ δεν έλαβε υπόψη η ίδια το πρόσθετο προσόν του αιτητή.
Στη συνεδρία της, ημερομηνίας 8.2.2013, η Ε.Δ.Υ. προχώρησε στην επανεξέταση της πλήρωσης της επίδικης θέσης, συνεπεία και έχοντας υπόψη το περιεχόμενο της προαναφερθείσας ακυρωτικής δικαστικής απόφασης. Όπως αναφέρεται στο σχετικό πρακτικό της συνεδρίας, η Επιτροπή, έχοντας μελετήσει τα ενώπιον της στοιχεία, έκρινε ότι, για σκοπούς επανεξέτασης, υποψήφιοι ήταν οι υποψήφιοι που είχαν προσέλθει στην ενώπιον της προφορική εξέταση κατά την αρχική διαδικασία, με εξαίρεση έναν υποψήφιο που επιλέγηκε στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας και η προαγωγή του δεν επηρεάστηκε. Περαιτέρω, όπως επίσης αναφέρεται στο σχετικό πρακτικό, η Επιτροπή θεώρησε μέρος του πραγματικού καθεστώτος και έλαβε υπόψη της την κρίση της Συμβουλευτικής Επιτροπής καθώς και της Ε.Δ.Υ., κατά την προφορική συνέντευξη που έγινε κατά την αρχική διαδικασία.
Στη συνέχεια, και δεδομένου ότι η σύσταση της Διευθύντριας κατά την αρχική διαδικασία κρίθηκε τρωτή σύμφωνα με την προαναφερθείσα ακυρωτική απόφαση, η Επιτροπή κάλεσε τον Αναπληρωτή Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημοσίας Υγείας (στο εξής «ο Διευθυντής») να υποβάλει νέα σύσταση, με βάση τα στοιχεία που ανάγονται στον ουσιώδη χρόνο. Ο Διευθυντής υπέβαλε τη σύστασή του και στη συνέχεια η Ε.Δ.Υ., κατά τη συνεδρία της ημερομηνίας 12.2.2013, αφού έλαβε υπόψη της τα ενώπιον της στοιχεία, επέλεξε, κατά πλειοψηφία, το Ε.Μ. ως την πλέον κατάλληλη για προαγωγή στην επίδικη θέση, αναδρομικά από 15.3.2010.
Η επίδικη απόφαση δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, στις 22.3.2013 και ο αιτητής, στις 30.4.2013, καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή.
Νομικοί Ισχυρισμοί
Ο αιτητής ισχυρίζεται εν πρώτοις ότι η σύσταση του Διευθυντή πάσχει, καθότι δεν βασίστηκε στο σύνολο των καθιερωμένων κριτηρίων, ήτοι αξία, προσόντα, αρχαιότητα, αλλά δόθηκε υπερβολική βαρύτητα στο κριτήριο της αρχαιότητας του Ε.Μ., η οποία δεν είναι το αποφασιστικό κριτήριο που λαμβάνεται υπόψη. Επιπρόσθετα, ο αιτητής εγείρει ζήτημα πλάνης της Ε.Δ.Υ. αναφορικά με τη σχετικότητα των προσόντων του ιδίου και του Ε.Μ., ισχυριζόμενος ότι η Επιτροπή υπέπεσε στο σφάλμα να θεωρήσει ότι αυτός και το Ε.Μ. ήσαν ισάξιοι ως προς τα πρόσθετα προσόντα, που είναι σχετικά με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης. Δεδομένης δε, συνεχίζει ο αιτητής, της εσφαλμένης εικόνας που είχε αναφορικά με τη σχετικότητα των πρόσθετων προσόντων μεταξύ αιτητή και Ε.Μ., η Ε.Δ.Υ. δεν στάθμισε ορθά την υπεροχή του αιτητή έναντι του Ε.Μ., όσον αφορά το κριτήριο των πρόσθετων προσόντων, με αποτέλεσμα να υφίσταται ουσιώδης πλάνη που επηρέασε την τελική απόφαση.
Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας όλων των ουσιωδών νομικών και πραγματικών δεδομένων, κατ’ ορθή ενάσκηση των εξουσιών που τους παρέχει ο νόμος και κατά τρόπο εύλογα επιτρεπτό, είναι δε επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Επιπρόσθετα, οι καθ’ ων η αίτηση τονίζουν ότι η Ε.Δ.Υ. συμμορφώθηκε πλήρως με το δεδικασμένο της ακυρωτικής απόφασης, αλλά, δεδομένης της ίσης αξίας των δυο διαδίκων, της υπέρτερης αξιολόγησης του Ε.Μ. ενώπιον της Ε.Δ.Υ., της υπέρ του Ε.Μ. σύστασης και της υπεροχής του τελευταίου σε αρχαιότητα, η επιλογή της Επιτροπής, ως προϊόν στάθμισης των πιο πάνω, ήταν ορθή και δικαιολογημένη. Είναι δε «νομολογιακά επιτρεπτό και καθόλου άτοπο σε θέσεις ψηλά στην ιεραρχία να δίνεται αυξημένη σημασία στην προφορική συνέντευξη». Με αναφορά δε σε σχετική νομολογία επί του θέματος, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση επισημαίνει ότι η κατοχή επιπρόσθετων ακαδημαϊκών προσόντων, τα οποία δεν θεωρούνται από το οικείο σχέδιο υπηρεσίας ούτε ως πλεονέκτημα αλλ’ ούτε ως πρόσθετο προσόν, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, αποτελεί παράγοντα οριακής σημασίας, στον οποίο δεν θα πρέπει να αποδίδεται μεγάλη βαρύτητα.
Καταλήγουν δε οι καθ’ ων η αίτηση επισημαίνοντας ότι στην παρούσα περίπτωση, ο αιτητής όχι μόνο δεν απέδειξε έκδηλη υπεροχή, αλλ’ ούτε καν απλή υπεροχή έναντι του Ε.Μ.
Κατά τον ίδιο τρόπο και σε σύμπνοια με τους καθ’ ων η αίτηση, και το Ε.Μ., στη δική του αγόρευση, αντικρούσει τους υπό του αιτητή εγειρόμενους ισχυρισμούς, προβάλλοντας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, εύλογα επιτρεπτή, επαρκώς αιτιολογημένη και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.
Η κατάληξη
Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα των οικείων διοικητικών φακέλων και, γενικότερα, όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε κατά είτε υπέρ της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης, και κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι νόμιμη, και εν πάση περιπτώσει εύλογα επιτρεπτή, και ουδείς εκ των υπό του αιτητή προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης ευσταθεί.
Εν πρώτοις, διαπιστώνω, όπως προκύπτει και από τα πρακτικά της συνεδρίας της Ε.Δ.Υ., ότι υπήρξε πλήρης συμμόρφωση της Διοίκησης με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, στην προαναφερθείσα ακυρωτική απόφασή του, στην προσφυγή αρ. 515/2010.
Συγκεκριμένα, αναφορικά με την υπό του Διευθυντή διατυπωθείσα σύσταση, προκύπτει ότι αυτή στηρίχθηκε στο σύνολο των διοικητικών φακέλων, οι οποίοι είχαν τεθεί ενώπιον του, και στα εκεί περιεχόμενα στοιχεία των υποψηφίων. Ο Διευθυντής, σύμφωνα με το πρακτικό της συνεδρίας ημερομηνίας 8.2.2013, κατέληξε στη σύστασή του υπέρ του Ε.Μ. αφού έλαβε υπόψη του και τα υπό του οικείου σχεδίου υπηρεσίας απαιτούμενα προσόντα και τα θεσμοθετημένα στοιχεία κρίσης, καθώς και τα πρόσθετα προσόντα των υποψηφίων, στα οποία κάνει ρητή αναφορά.
Επιπρόσθετα, προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίας της, ότι και η Ε.Δ.Υ. προχώρησε σε αξιολόγηση των πρόσθετων προσόντων των υποψηφίων, περιλαμβανομένων και αυτών του αιτητή και του Ε.Μ., υπό το φως των κατευθυντήριων της προαναφερθείσας ακυρωτικής απόφασης επί του θέματος, εντοπίζοντάς τα ονομαστικά και συνυπολογίζοντάς τα με τα υπόλοιπα στοιχεία κρίσης, περιλαμβανομένης και της σύστασης του Διευθυντή, η οποία, ως έχω εξηγήσει πιο πάνω, βρίσκεται πλέον σε συμβατότητα με τα ευρήματα της ακυρωτικής δικαστικής απόφασης. Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από το πρακτικό της συνεδρίας της Ε.Δ.Υ., ημερομηνίας 12.2.2013 (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου):
«Σε ό,τι αφορά τα προσόντα, η πλειοψηφία της Επιτροπής έλαβε υπόψη ότι ορισμένοι υποψήφιοι, περιλαμβανομένης και της επιλεγείσας, διαθέτουν πρόσθετα προσόντα, τα οποία, παρόλο που είναι σχετικά με τα καθήκοντα της θέσης, δεν απαιτούνται από το Σχέδιο Υπηρεσίας, ούτε αποτελούν πλεονέκτημα ή πρόσθετο προσόν. Συγκεκριμένα, η επιλεγείσα κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Γηριατρική και Γεροντολογία, από το Πανεπιστήμιο Μάλτας, ενώ η Γιαπανά Αίγλη κατέχει πιστοποιητικό ειδικότητας στην Παθολογία και ο Χριστοφόρου Νίκος κατέχει πιστοποιητικό ειδικότητας στην Γενική Χειρουργική, από το Ιατρικό Συμβούλιο Κύπρου. Η πλειοψηφία της Επιτροπής έλαβε υπόψη τα πρόσθετα προσόντα και τα συνεκτίμησε με τα υπόλοιπα στοιχεία κρίσης, έκρινε όμως ότι αυτά από μόνα τους δεν μπορούν να αποτελέσουν τον καθοριστικό παράγοντα στην επιλογή.».
Ενόψει λοιπόν των πιο πάνω και έχοντας καταλήξει ότι η Διοίκηση, κατά την επανεξέταση της πλήρωσης της επίδικης θέσης, συμμορφώθηκε με τα ευρήματα του Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 515/2010, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον η προσβαλλόμενη απόφαση προαγωγής του Ε.Μ. αντί του αιτητή στην επίδικη θέση ήταν ορθή και νόμιμη και, εν πάση περιπτώσει, εύλογα επιτρεπτή.
Από το σύνολο των εγγράφων των οικείων διοικητικών φακέλων και γενικότερα των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον μου, καταλήγω ότι η επιλογή του Ε.Μ. ήταν εντός των ορίων της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση και, σε κάθε περίπτωση, εύλογα επιτρεπτή.
Εν πρώτοις, σε σχέση με τους ισχυρισμούς περί πάσχουσας σύστασης του Διευθυντή, λόγω του ότι προσεδόθη υπερβολική βαρύτητα στο κριτήριο της αρχαιότητας και, συνακόλουθα, υπήρξε λανθασμένη στάθμιση κριτηρίων, προκύπτει από τα ενώπιον μου έγγραφα και δη το σχετικό πρακτικό της συνεδρίας της Ε.Δ.Υ., ημερομηνίας 8.2.2013, ότι ο Διευθυντής, κατά τη διατύπωση της σύστασής του, είχε ενώπιον του τους προσωπικούς και υπηρεσιακούς φακέλους όλων των υποψηφίων, τους οποίους και μελέτησε. Όπως δε ρητά αναφέρει ο Διευθυντής, με βάση το περιεχόμενο των εν λόγω φακέλων και έχοντας υπόψη του τα θεσμοθετημένα κριτήρια αξίας, προσόντων και αρχαιότητας, καθώς και τα υπό του σχεδίου υπηρεσίας της επίδικης θέσης απαιτούμενα προσόντα, όπως αυτά ανάγονται στον ουσιώδη χρόνο, σύστησε για προαγωγή το Ε.Μ.. Προχωρεί μάλιστα ο διευθυντής σε λεπτομερή σύγκριση των υποψηφίων, σε σχέση με τα θεσμοθετημένα στοιχεία κρίσης, ενώ αναφέρεται ειδικά και λεπτομερώς στην υπό του αιτητή και Ε.Μ. κατοχή πρόσθετων προσόντων, για να καταλήξει ότι «η καταφανώς υπέρτερη αρχαιότητα της Τυρίμου Ανδρούλλας υπερακοντίζει την επιπρόσθετη ειδικότητα που κατέχει […] και ο Χριστοφόρου Νίκος».
Έχω μελετήσει προσεκτικά την εν λόγω σύσταση και δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε μεμπτό σε αυτήν. Αντίθετα, για τους λόγους που εξηγώ και πιο κάτω, διαπιστώνω ότι αυτή συνάδει με τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων και, εν πάση περιπτώσει, είναι εύλογα επιτρεπτή.
Ως προς το κριτήριο της αξίας, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις της πενταετίας 2004-2008, όλοι οι υποψήφιοι είναι ίσοι. Ως προς το κριτήριο των προσόντων, ο Διευθυντής ρητά αναφέρει ότι εξέτασε την επιπρόσθετη ειδικότητα στην Γενική Χειρουργική που κατέχει ο αιτητής, η οποία είναι σχετική με τα καθήκοντα της θέσης και περιλαμβάνεται στη Σημείωση (4) του Σχεδίου Υπηρεσίας, ωστόσο, συνεχίζει, η καταφανώς υπέρτερη αρχαιότητα του Ε.Μ. υπερακοντίζει την επιπρόσθετη ειδικότητα που κατέχει ο αιτητής, ως και τα επιπρόσθετα προσόντα των άλλων υποψηφίων. Προσέθεσε δε ότι η πολύ μεγαλύτερη πείρα και άσκηση της Ιατρικής εκ μέρους του Ε.Μ. έναντι όλων των άλλων υποψηφίων αντισταθμίζει το προσόν της πρόσθετης σχετικής ειδικότητας των άλλων υποψηφίων, που δεν συνιστά πλεονέκτημα με βάση το οικείο σχέδιο υπηρεσίας.
Λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο της υπό αναφορά σύστασης, δε συμφωνώ με τη θέση που προβάλλει ο αιτητής ότι προσεδόθη υπερβολική βαρύτητα στο κριτήριο της αρχαιότητας. Είναι αδιαμφισβήτητη η υπεροχή του Ε.Μ. σε αρχαιότητα έναντι του αιτητή. Πρόκειται για υπεροχή που έγκειται όχι μόνο στην ημερομηνία προαγωγής στην προηγούμενη θέση (περίπου δεκαεπτά χρόνια διαφορά στη θέση Ιατρικού Λειτουργού Α΄), αλλά, όπως ορθά επισημαίνεται στη σύσταση, και στο γεγονός ότι η θέση Ανώτερου Ιατρικού Λειτουργού που κατείχε το Ε.Μ.
ήταν μισθολογικά ψηλότερη (Α13+2) από εκείνην των άλλων υποψηφίων. Αυτή δε η υπεροχή σε αρχαιότητα, ως έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί, φέρει μαζί της και την ανάλογη πείρα που προσμετρά στην αξία, ακριβώς λόγω του εύρους υπηρεσίας του συγκεκριμένου υποψηφίου (βλ. Χρυσούλα Κυριάκου Άνθιμου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Συνεκδ.
ECLI:CY:AD:2015:D688, Υποθ. Αρ. 268/2012 κ.α., ημερ. 15.10.2015, Παναγή ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 639, Μουρτζή ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 605 και Δημοκρατία ν. Φίλιππου Μιχαηλίδη (1999) 3 Α.Α.Δ. 756). Η δε αρχαιότητα, λαμβάνεται υπόψη ως ένα από τα θεσμοθετημένα κριτήρια και λαμβάνεται υπόψη και σε θέσεις υψηλά στην ιεραρχία, όταν κατά τα άλλα οι υποψήφιοι είναι ίσοι σε αξία (βλ.
Παναγή, ανωτέρω). Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Αλέξανδρος Χριστοδούλου ν. Ε.Δ.Υ., ECLI:CY:AD:2015:C375, Α.Ε. 84/2010, ημερ. 26.5.2015, λέχθηκαν τα εξής σχετικά (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου):
«Αρχαιότητα κατά έντεκα χρόνια στην αμέσως προηγούμενη θέση του εφεσείοντος και πείρα που αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της αξίας την οποία και επαυξάνει (Νικολαΐδης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 286). Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η πείρα για να είναι αποφασιστικής σημασίας πρέπει να έχει αποκτηθεί κατά την εκτέλεση καθηκόντων σε θέση που προηγείται της επίδικης, όπως συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση (Μεστάνας (ανωτέρω), Μιχαηλίδου ν. Κυπριακή Δημοκρατία (1998) 3 Α.Α.Δ. 112). Ως εκ τούτου αποτελεί θεσμοθετημένο κριτήριο και λαμβάνεται υπόψη ακόμη και σε θέσεις υψηλά στην ιεραρχία, όπου κατά τα άλλα οι υποψήφιοι κρίνονται ισάξιοι (Δημοκρατία ν. Χαράλαμπου Ταλιώτη (2010) 3 Α.Α.Δ. 391, Παναγή ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 639, 649).».
Επιπρόσθετα, όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Δημοκρατία v. Χαράλαμπου Ταλιώτη (2010) 3 Α.Α.Δ. 391, το κριτήριο της αρχαιότητας ουδέποτε έπαψε να έχει τη δική του σημασία, ιδιαίτερα όταν είναι πολύ μεγάλη. Σε εκείνη την περίπτωση, η υπεροχή κατά δεκαπέντε χρόνια στην αρχαιότητα θεωρήθηκε ότι ήταν ικανή να παρακάμψει το πλεονέκτημα του εφεσείοντος. Έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί ότι η αρχαιότητα δεν παύει να αποτελεί ένα από τα θεσμοθετημένα κριτήρια επιλογής, το οποίο ουδέποτε έπαψε να έχει τη δική του σημασία, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπως η υπό εξέταση, όπου η υπεροχή του ενός υποψηφίου έναντι του άλλου στο κριτήριο αυτό είναι μεγάλη (βλ. Λοΐζος Παναγή ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 639). Στην Γιώργος Ζωδιάτης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406, όπου η υπεροχή σε αρχαιότητα ήταν 16 ½ χρόνια, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου ανέφερε τα εξής:
«Η αρχαιότητα δεν παύει, όσο κι αν ο ρόλος της έχει υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια, να είναι ένα από τα νομοθετημένα κριτήρια επιλογής. Δεν παύει να έχει τη δική της σημασία, ιδιαίτερα αν είναι τόσο μεγάλη, όπως στην παρούσα υπόθεση. Διαφορετικά, η βαρύτητά της ως ένα από τα τρία κριτήρια θα εξανεμιζόταν εντελώς».
Επαναλαμβάνω ότι εν προκειμένω, η υπεροχή του Ε.Μ. έναντι του αιτητή σε αρχαιότητα είναι καταφανής και ουσιώδης. Πρόκειται για μια διαφορά περίπου δεκαεπτά χρόνων στην προηγούμενη θέση, ήτοι αυτήν του Ιατρικού Λειτουργού Α΄. Επιπρόσθετα, η θέση Ανώτερου Ιατρικού Λειτουργού που κατείχε το Ε.Μ. ήταν μισθολογικά ψηλότερη (Α13+2) από εκείνην του αιτητή.
Ενόψει των πιο πάνω και υπό το φως της νομολογίας που έχει εκτεθεί, κρίνω ότι η υπεροχή του Ε.Μ. σε αρχαιότητα καθόλα ορθά και νόμιμα λήφθηκε υπόψη από τον Διευθυντή, κατά τη διατύπωση της σύστασής του και δεν θεωρώ ότι δόθηκε υπέρμετρη βαρύτητα στο εν λόγω κριτήριο.
Συνακόλουθα, ο πρώτος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης δεν ευσταθεί και υπόκειται σε απόρριψη.
Όσον αφορά στον ισχυρισμό περί πλάνης της Ε.Δ.Υ. αναφορικά με τη σχετικότητα των πρόσθετων προσόντων αιτητή και Ε.Μ. και τη συνακόλουθη εσφαλμένη στάθμιση κριτηρίων και αξιολόγηση της υπεροχής του αιτητή έναντι του Ε.Μ. στο στοιχείο αυτό, κρίνω ότι ούτε αυτός ευσταθεί.
Ως έχω ήδη αναφέρει ανωτέρω, η Ε.Δ.Υ. προχώρησε σε αξιολόγηση των πρόσθετων προσόντων των υποψηφίων, περιλαμβανομένων και αυτών του αιτητή και του Ε.Μ., υπό το φως των κατευθυντήριων της προαναφερθείσας ακυρωτικής απόφασης στην προσφυγή αρ. 515/2010, εντοπίζοντάς τα ονομαστικά και συνυπολογίζοντάς τα με τα υπόλοιπα στοιχεία κρίσης.
Τόσο ο αιτητής όσο και το Ε.Μ. κατέχουν πρόσθετα προσόντα, μάλιστα η επιπρόσθετη ειδικότητα στη Γενική Χειρουργική που κατέχει ο αιτητής, είναι σχετική με τα καθήκοντα της θέσης και περιλαμβάνονται στη Σημείωση (4) του σχεδίου υπηρεσίας της επίδικης θέσης. Ωστόσο, τα εν λόγω πρόσθετα προσόντα του αιτητή και του Ε.Μ. δεν αποτελούν, σύμφωνα με το οικείο σχέδιο υπηρεσίας, ούτε πλεονέκτημα ούτε πρόσθετο προσόν και, συνεπώς, μόνο οριακή σημασία θα μπορούσαν να έχουν (βλ. Πανίκος Πούρος κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 374).
Είναι πάγια και διαχρονικά νομολογημένο ότι πρόσθετα προσόντα που δεν προβλέπονται από το σχέδιο υπηρεσίας, λαμβάνονται υπ' όψιν, μόνο εφ' όσον είναι συναφή προς τα καθήκοντα της θέσης. Απόκειται στο διορίζον όργανο να τα αξιολογήσει και σταθμίσει, αποφεύγοντας δυο άκρα, ήτοι, αφ' ενός, να μη δοθεί σ' αυτά υπερβολική βαρύτητα, ώστε να ισοδυναμούν με απόδοση έκδηλης υπεροχής, αλλά, αφ' ετέρου, η σημασία που τους δίδεται να μην είναι εντελώς οριακή, όπως θα ήταν, αν τα πρόσθετα προσόντα δεν είχαν σχέση με τα καθήκοντα της θέσης. Μέσα σε αυτά τα όρια το δικαστήριο δεν επεμβαίνει σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση και στάθμιση των στοιχείων (βλ. Πανίκος Πούρος κ.ά., ανωτέρω, Γιώργος Ζωδιάτης, ανωτέρω, Δημήτρης Δημητρίου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D988, Υποθ. Αρ. 2076/2012, ημερ. 22.12.2014 και Θεοχάρης Κασκίρης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D91, Υποθ. Αρ. 696/2012, ημερ. 16.2.2016).
Εν προκειμένω, η Ε.Δ.Υ. δεν είχε υποχρέωση να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στα προσόντα του αιτητή. Εν πάση όμως περιπτώσει, όπως προκύπτει και από το σχετικό πρακτικό της συνεδρίας, η Ε.Δ.Υ. είχε ενώπιον της το σύνολο των στοιχείων, περιλαμβανομένων των προσόντων των υποψηφίων, τα οποία και αξιολόγησε αναλόγως. Αναφέρθηκε δε ειδικά και στον αιτητή, λέγοντας πως ήταν κάτοχος πιστοποιητικού ειδικότητας στη Γενική Χειρουργική από το Ιατρικό Συμβούλιο Κύπρου, με την επισήμανση, ωστόσο, πως αυτό δεν αποτελεί ούτε πλεονέκτημα ούτε πρόσθετο προσόν και την προσθήκη ότι το συνεκτίμησε με τα λοιπά θεσμοθετημένα κριτήρια, αποδίδοντάς του την ανάλογη βαρύτητα. Συνεπώς, δεν δικαιολογείται ούτε και ευσταθεί ο ισχυρισμός του αιτητή ότι εμφιλοχώρησε πλάνη κατά την εκτίμηση των προσόντων του από την Επιτροπή (βλ. Πολυξένη Γρηγορίου (Μιχαηλίδου) ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, (2007) 3 Α.Α.Δ. 275).
Αντίθετα, ενόψει και των όσων έχουν λεχθεί πιο πάνω, καταλήγω ότι η απόφαση της Ε.Δ.Υ. συνάδει με τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων, τα οποία και λήφθηκαν δεόντως υπόψη. Προκύπτει δε περαιτέρω ότι έλαβε επίσης η Ε.Δ.Υ. υπόψη της τα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια, ήτοι αξία, προσόντα, αρχαιότητα, την απόδοση των υποψηφίων στην προφορική συνέντευξη, καθώς και την (υπέρ του Ε.Μ.) σύσταση του Διευθυντή, και, σταθμίζοντας και συνεκτιμώντας αυτά στο σύνολό τους, αποδίδοντας σε καθένα από αυτά την ανάλογη βαρύτητα, επέλεξε για προαγωγή το Ε.Μ.. Επισημαίνει δε η Ε.Δ.Υ. την μεγάλη υπεροχή του Ε.Μ. σε αρχαιότητα έναντι των λοιπών υποψηφίων, περιλαμβανομένου και του αιτητή, ο οποίος, εν πάση περιπτώσει, δεν έχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο επιδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι του Ε.Μ., ως η ημεδαπή νομολογία πάγια και διαχρονικά απαιτεί (βλ. Evgeniou v. Republic (1979) 3 C.L.R. 239 και Hjieoannou v. Republic (1983) 3 C.L.R. 1041).
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η απόφαση της Ε.Δ.Υ. ήταν εντός της διακριτικής της ευχέρειας και εύλογα επιτρεπτή. Παραθέτω συναφώς το ακόλουθο, άμεσα σχετικό, απόσπασμα από την Δημητρίου, ανωτέρω (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου):
«Παραμένει τέλος η κρίση της Ε.Δ.Υ. υπό το φως όλων των ανωτέρω, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος είχε μεγαλύτερη αρχαιότητα. Είναι γεγονός ότι η αρχαιότητα του ενδιαφερομένου μέρους είναι ηλιακή και μόνο. Όμως ακόμη και αυτή η αρχαιότητα λογίζεται ως επαρκές διαφοροποιητικό στοιχείο, με θεσμοθετημένο και νομοθετημένο το ζήτημα στη βάση του άρθρου 49(7) του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου αρ. 1/1990, το οποίο προνοεί ότι όπου η ημερομηνία στον αρχικό διορισμό είναι η ίδια, τότε η αρχαιότητα κρίνεται ανάλογα με την ηλικία των υποψηφίων. Επομένως η ηλικιακή αρχαιότητα και μάλιστα της τάξης των έξι ετών, δεν θα μπορούσε να παραγνωριστεί από την Ε.Δ.Υ., και δεν παραγνωρίστηκε, των υπολοίπων στοιχείων κριθέντων ίσων, (Μαρία Μιτσίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 415/2010, ημερ. 21.2.2012 και Στεφανίδης ν. Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 1207/2011, ημερ. 15.2.2013). Όπως επιβεβαιώθηκε και από την Ολομέλεια στη Ζωδιάτης ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406, η αρχαιότητα, η οποία αποτελεί έγκυρο και νομοθετημένο κριτήριο, μπορεί να ατόνησε στην εξελικτική πορεία της νομολογίας, αλλά δεν έπαυσε και δεν παύει να αποτελεί ένα διαφοροποιητικό στοιχείο κρίσης. Ασχέτως αν αυτή ανάγεται μόνο στην ηλικία, (Αλευρά ν. Ηρακλέους (2005) 3 Α.Α.Δ. 85, Κατσελλή ν. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 585 και Μικελλίδου ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 105).
Έπεται στη βάση όλων των ανωτέρω, ότι η επιλογή της Ε.Δ.Υ. προς όφελος του ενδιαφερομένου μέρους ήταν εντός της διακριτικής της ευχέρειας χωρίς να έχει πλανηθεί καθ΄ οιονδήποτε ουσιώδη τρόπο στην παράθεση των παραγόντων που προσμέτρησαν στην κρίση της και χωρίς ο αιτητής να έχει επιδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι του ενδιαφερομένου μέρους.
Όπως παρατήρησε η Ολομέλεια στη Δημοκρατία ν. Μιχαήλ (2008) 3 Α.Α.Δ. 341, δεν προσδιορίζεται εκ των προτέρων η βαρύτητα οποιουδήποτε ή ορισμένου στοιχείου κρίσης. Είναι οι συσχετισμοί του συνόλου των στοιχείων που λογίζεται ώστε στο τέλος το ερώτημα να ανακύπτει απλώς, κατά πόσο ήταν εύλογη η κρίση του διοικητικού οργάνου, οπότε και δεν διαταράσσεται με αντικατάσταση της από το αναθεωρητικό Δικαστήριο. Όπως λέχθηκε και στη Γιωργούδης ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 116, το κάθε «σύστημα αξιολόγησης πρέπει να αναδεικνύει τον καταλληλότερο υποψήφιο, με μόνη δέσμευση να εξυπηρετείται η αξιοκρατία και το δημόσιο συμφέρον».
Θεωρώ, τέλος, χρήσιμο να επισημάνω ότι, εν προκειμένω, η επίδικη θέση είναι πρώτου διορισμού και προαγωγής και ψηλά στην ιεραρχία και, συνακόλουθα, η διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης, κατά πάγια και διαχρονική νομολογία, είναι ευρεία (βλ. Δημοκρατία ν. Πανταζή (1991) 3 Α.Α.Δ. 47).
Ενόψει όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι ουδείς λόγος ακύρωσης στοιχειοθετείται και, συνακόλουθα, δε χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου. Υπενθυμίζεται, συναφώς ότι επέμβαση του Δικαστηρίου είναι δυνατή μόνο όπου ικανοποιείται από τον αιτητή ότι ο τελευταίος υπερείχε έκδηλα του υποψήφιου που έχει επιλεγεί. Μόνο σε τέτοια περίπτωση το όργανο που έχει προβεί στην επιλογή θεωρείται ότι έχει υπερβεί τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και έχει κάμει κακή χρήση της (βλ. Δημοκρατία κ.ά. ν. Παπαχριστοδούλου κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 329 σελ. 338 και Georghiou v. Republic (1976) 3 C.L.R. 74, 85). Όπως έχει εξηγηθεί, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1.300 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο