Administrative Court dismisses bid protest against award to Advance Medical Waste Management Ltd.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicants' challenge to the Tender Review Board's decision rejecting their bid for hazardous medical waste management services. The court found the Review Board's refusal to accept evidence of the successful bidder's past non-compliance and its assessment of the bid price were reasonable exercises of administrative discretion. Consequently, the court upheld the Review Board's decision to validate the award to Advance Medical Waste Management Ltd. and rejected the claim that the decision was arbitrary or legally flawed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; The Administrative Court does not intervene in the tender review board's discretionary assessment of bid validity or price unless the decision is arbitrary or outside legal bounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
P. Steff & Co. ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 3343
Tamassos Suppliers ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 60
Ράφτης Αντώνης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας και Άλλων (2002) 3 ΑΑΔ 345
Kυπριακή Δημοκρατία ν. Xριστάκης Aγαθαγγέλου Λτδ (2006) 3 ΑΑΔ 17
Kυπριακή Δημοκρατία ν. Eταιρείας A. Polydorou & Son Ltd (2007) 3 ΑΑΔ 363
Μορίτσης Χαράλαμπος ν. Φιλίππας Καρσερά (2009) 3 ΑΑΔ 109
Λαμπρατσιώτη Μαρία ν. Ηλιάνας Ανδρέου και άλλης (2013) 3 ΑΑΔ 202
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ, Υπόθεση Αρ.758/2005, 17 Απριλίου 2007
Χαραλαμπίδης Σ. Πέτρος & Αδελφοί Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 4 ΑΑΔ 329
CYBARCO LTD ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ, Υπόθεση Αρ.1584/2014 , 26/3/2015, ECLI:CY:AD:2015:D218
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 12(I)/2006 - Ο περί του Συντονισμού των Διαδικασιών Σύναψης Δημόσιων Συμβάσεων Προμηθειών, Έργων και Υπηρεσιών και για Συναφή Θέματα Νόμος του 2006
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:289
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 332/2012)
23 Σεπτεμβρίου, 2016
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
VOUROS HEALTHCARE LTD
Αιτητές,
-και-
ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
Χ. Προύντζος, για Προύντζος & Προύντζος Δ.Ε.Π.Ε, για τους αιτητές.
Δ. Καλλή (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Ρ. Ιάσωνος (κα), για Χρύσης Δημητριάδης και Σία, για Ε/Μ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Οι αιτητές προσβάλλουν την νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών, με την οποία απέρριψαν την Ιεραρχική Προσφυγή αρ. 47/2011 των αιτητών, εναντίον της απόφασης της Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών του Υπουργείου Υγείας ημερομηνίας 2/9/2011, να απορρίψει την προσφορά των αιτητών και να κατακυρώσει τον Διαγωνισμό Σ.Υ. 10/2011, στο Ε/Μ Advance Medical Waste Management Ltd.
Τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:
Εναντίον της απόφασης της Αναθέτουσας Αρχής, Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών του Υπουργείου Υγείας, να κατακυρώσει τον Διαγωνισμό με αρ. Σ.Υ. 10/2011, για την Παροχή Υπηρεσιών για τη Διαχείριση Επικίνδυνων Ιατρικών Αποβλήτων Μολυσματικού Χαρακτήρα στο Ε/Μ, κατεχωρήθη από τους αιτητές στις 14/9/2011 η Ιεραρχική Προσφυγή αρ. 47/2011.
Στις 19/9/2011, χορηγήθηκαν από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών (εφεξής «ΑΑΠ»), προσωρινά μέτρα για αναστολή της διαδικασίας ανάθεσης και/ή υπογραφής της σύμβασης, μέχρι την έκδοση της απόφασης από την ΑΑΠ.
Μετά από ακρόαση της Ιεραρχικής Προσφυγής αρ. 47/2011 που πραγματοποιήθηκε στις 3/1/2012, την 1/2/2012, η ΑΑΠ αποφάσισε ομόφωνα την απόρριψη της και την επικύρωση της απόφασης της Αναθέτουσας Αρχής.
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να διευκρινιστεί ότι, οι αιτητές στο δικόγραφο της Αίτησης Ακυρώσεως είχαν αρχικά συμπεριλάβει ως Ε/Μ και την Αναθέτουσα Αρχή, την οποία στην συνέχεια απέσυραν. Συνεπώς ως Ε/Μ παρέμεινε, η εταιρεία στην οποία κατεκυρώθη η προσφορά.
Οι ευπαιδεύτοι συνήγοροι για τους αιτητές, ισχυρίζονται ότι η προσφορά του Ε/Μ θα έπρεπε να είχε απορριφθεί, καθότι η εγγυητική επιστολή που το Ε/Μ υπέβαλε, αντιβαίνει στους όρους 2.15 και 6.2.3.1 του Μέρους Α, των εγγράφων του διαγωνισμού, καθότι εκδόθηκε προς όφελος του Τμήματος Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας και όχι προς όφελος του Προϊσταμένου της Αναθέτουσας Αρχής, δηλαδή της Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών του Υπουργείου Υγείας, ως ο όρος 2.8, Μέρος Α΄, Οδηγίες προς Οικονομικούς Φορείς.
Παραπέμπουν δε στην απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου με αρ. 65.758, ημερομηνίας 27/6/2011 με αναδρομική ισχύ από 1/6/2011, σύμφωνα με την οποία η Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών υπέχει ανεξάρτητη υπόσταση. Παραπέμπουν επίσης και σε τροποποιημένες συμβάσεις που κλήθηκαν να υπογράψουν εταιρείες, στις οποίες είχαν ανατεθεί δημόσιες συμβάσεις με αναθέτουσες αρχές εντός του Υπουργείου Υγείας, που αντανακλούν τη διαφοροποίηση στη δομή. Τέλος, σε σχέση με το ίδιο θέμα, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι παράνομα και παράτυπα επετράπη και λήφθηκε υπόψη η βεβαίωση από την εκδότρια τράπεζα, ότι ήταν διατεθημένη να τηρήσει την εν λόγω εγγυητική σε περίπτωση που θα ετίθετο οποιοδήποτε θέμα.
Περαιτέρω οι αιτητές υποστηρίζουν ότι η παρεχόμενη από το Ε/Μ μέθοδος επεξεργασίας, είναι η απολύμανση και όχι η αποστείρωση, όπως απαιτούσαν οι όροι του διαγωνισμού. Προς υποστήριξη του ισχυρισμού αυτού, παραπέμπουν σε σχετικές εκδόσεις, μνημόνια και ορισμούς διεθνών οργανισμών υγείας.
Ισχυρίζονται επίσης ότι, το Ε/Μ δεν μπορεί νόμιμα να διαχειριστεί τα επικίνδυνα απόβλητα με κωδικούς 180101, 180102, 180104, αφού δεν διαθέτει άδεια για την επεξεργασία τους και ούτε θα ήταν σε θέση να τους πληροί μέχρι την υπογραφή της Σύμβασης, εφόσον δεν υπέβαλε αίτηση για έκδοση τέτοιας άδειας.
Οι αιτητές προβάλλουν ακόμη ότι, το Ε/Μ διέπραξε επαγγελματικό παράπτωμα σε προηγούμενες συμβάσεις με την Αναθέτουσα Αρχή, που αφορούσε διαχείριση τοξικών αποβλήτων, όπου εντοπίστηκε να προβαίνει σε σοβαρές υπερχρεώσεις για τις υπηρεσίες που προσέφερε σε δημόσια νοσηλευτήρια. Παραπέμπουν δε σε απόσπασμα από σχετική γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα, στην οποία αναφέρεται ότι σύμφωνα με το άρθρο 51(2) του Ν.12(Ι)/2006, η καταδίκη οικονομικού φορέα για αδίκημα σχετικά με την επαγγελματική του διαγωγή ή η διάπραξη από αυτόν σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος, συνιστούν μεταξύ άλλων, λόγους αποκλεισμού από συμμετοχή σε διαγωνισμό και/ή συμμετοχή σε σύμβαση δημοσίου.
Οι αιτητές ισχυρίζονται ακόμη ότι, κατά τη μελέτη του Διοικητικού φακέλου της υπόθεσης, προέκυψε ότι μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας αξιολόγησης και την έγερσης της Ιεραρχικής Προσφυγής, λήφθηκαν από την Αναθέτουσα Αρχή και/ή από πρόσωπα της Επιτροπής Αξιολόγησης, επιπρόσθετα στοιχεία, κατά παράβαση του άρθρου 85 του Ν.12(Ι)/2006, του όρου 3.2.5, 3.2.6, 8.1.5 και 9.4.1 του Μέρους Α των Εγγράφων Διαγωνισμού και των Κανονισμών 25, 31 (5) και 33 (1) της ΚΔΠ 201/2007.
Όλα τα πιο πάνω, κατά τους αιτητές καταδεικνύουν έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, κατάχρηση εξουσίας, παραβίαση της αρχής της ισότητας και αναλογικότητας.
Τέλος, οι αιτητές υποστηρίζουν ότι η τιμή κατακύρωσης του επιτυχόντα προσφοροδότη είναι εξωπραγματικά χαμηλή, αφού η εκτιμώμενη δαπάνη του διαγωνισμού ήταν €2.287.957,80 για δύο χρόνια με δικαίωμα προαίρεσης +/- 20% των ποσοτήτων για δυο χρόνια πλέον Φ.Π.Α. Το Ε/Μ υπέβαλε προσφορά για €1.380.000,00 πλέον Φ.Π.Α και €15.000 πλέον Φ.Π.Α. Το γεγονός αυτό κατά τους αιτητές, θα έπρεπε να είχε απασχολήσει τους καθ’ ων η αίτηση.
Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, καταρχήν απέσυρε την προδικαστική ένσταση που είχε εγείρει στην ένσταση της και σύμφωνα με την οποία, η προσφυγή των αιτητών είναι αλυσιτελής, αφού και στην περίπτωση επιτυχίας της Ιεραρχικής Προσφυγής, ο επίδικος διαγωνισμός δεν θα μπορούσε να κατακυρωθεί στους αιτητές, οι οποίοι από τις 31/1/2012 δεν κατείχαν άδεια διαχείρισης αποβλήτων, ως απαιτείται από τους όρους του διαγωνισμού.
Επί των προβαλλόμενων από τους αιτητές ισχυρισμών, αντιτείνει ότι ουδεμία παράβαση υπήρξε ως προς την έκδοση της εγγυητικής, αφού η έκδοση της είναι ουσιαστικά προς όφελος του Υπουργείου Υγείας, στο οποίο υπάγεται η Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών, η οποία δεν αποτελεί αυτοτελή και ανεξάρτητη από το Υπουργείο, αρχή. Συνεπώς επιτυγχάνεται η διασφάλιση του δημοσίου, στην οποία αποσκοπεί η υποχρέωση εγγύησης συμμετοχής.
Επιπλέον κατά την ευπαίδευτη συνήγορο, με το δεδομένο ότι ούτε και οι αιτητές συμμορφώθηκαν με την υποχρέωση έκδοσης της εγγυητικής προς όφελος του “Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών», αλλά προς όφελος του «Υπουργείου Υγείας, Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών”, στερούνται εννόμου συμφέροντος προβολής του πιο πάνω ισχυρισμού. Σε σχέση με την Υπουργική απόφαση αρ. 65.278, στην οποία οι αιτητές παραπέμπουν, η ευπαίδευτη συνήγορος αντιτείνει ότι αυτή κάνει λόγο για αναδιοργάνωση του Υπουργείου Υγείας και νέα οργανωτική δομή αυτού, που ακριβώς απεικονίζει ότι όλα τα τμήματα/διευθύνσεις υπάγονται στο Υπουργείο Υγείας, χωρίς να έχουν τα ίδια αυτοτέλεια και/ή ανεξαρτησία.
Αναφορικά με την υπογραφή τροποποιημένων συμβάσεων, η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, υποστήριξε ότι ο σχετικός ισχυρισμός των αιτητών αφορά την εγγύηση καλής εκτέλεσης που απαιτείται στο στάδιο υπογραφής της σύμβασης και δημιουργεί σχέσεις ιδιωτικού δικαίου και όχι την εγγυητική συμμετοχής, που αφορά το στάδιο που προηγείται της σύναψης της σύμβασης και διέπεται από το δημόσιο δίκαιο.
Τέλος, σε σχέση με το θέμα της αποδοχής από τους καθ’ ων η αίτηση της βεβαίωσης από την εκδότρια τράπεζα, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι στα πλαίσια της δέουσας έρευνας, λήφθηκε υπόψη η υπό αναφορά βεβαίωση, η οποία υπογραμμίζεται ότι είχε υποβληθεί μόνο για σκοπούς απάντησης στον προβαλλόμενο από τους αιτητές ισχυρισμό και εν πάση περιπτώσει, δεν αποτέλεσε, όπως οι ίδιοι οι καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν στην απόφαση τους, το μοναδικό στοιχείο κρίσης ως προς την αποδεκτικότητα της εγγυητικής.
Αναφορικά με τον ισχυρισμό των αιτητών που αφορά την παρεχόμενη από το Ε/Μ μέθοδο επεξεργασίας, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση αναφέρει ότι, η εξουσία της ΑΑΠ είναι να ελέγχει μόνο τη νομιμότητα της απόφασης της Αναθέτουσας Αρχής και δεν επεμβαίνει στα ευρήματα επί των γεγονότων, ιδιαίτερα σε κρίση επί τεχνικών θεμάτων και που κατά πάγια θέση της νομολογίας μας, είναι γενικά ανέλεγκτη από το Δικαστήριο.
Οι δε ισχυρισμοί των αιτητών δεν βρίσκουν έρεισμα, αφού η άδεια που το Ε/Μ κατέχει και που έθεσε ενώπιον της Επιτροπής Αξιολόγησης, αναφέρεται σε “Αποστείρωση με μικροβιοκτόνο” και σε “Αποστείρωση με ατμό”. Κατ’ επέκταση, με το δεδομένο ότι η Αναθέτουσα Αρχή είχε ενώπιον της άδεια που αφορούσε “διαχείριση επικίνδυνων αποβλήτων για επεξεργασία επικίνδυνων ιατρικών αποβλήτων, αμιγώς μολυσματικού χαρακτήρα και χρησιμοποιούμενων σερβιετών υγείας”, στην οποία μάλιστα γίνεται σαφής αναφορά σε διαδικασίες αποστείρωσης, ορθά η ΑΑΠ θώρησε ότι υπήρχε συμμόρφωση του Ε/Μ με τους όρους του διαγωνισμού.
Σε σχέση με τον ισχυρισμό των αιτητών που αφορά την διαχείριση αποβλήτων με κωδικούς 180101, 180102 και 180104, η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση αναφέρει ότι, η όλη επιχειρηματολογία των αιτητών είναι άνευ αντικειμένου, αφού αφορά ισχυρισμό του Ε/Μ, ο οποίος είχε τεθεί μετά τη λήψη της απόφασης της Αναθέτουσας Αρχής και μετά την καταχώρηση της Ιεραρχικής Προσφυγής και δεν συνδέεται με οποιοδήποτε τρόπο με το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης ή της Αναθέτουσας Αρχής. Συνεπώς η όλη ανάλυση των αιτητών, δεν σχετίζεται με την προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά σχετίζεται με ισχυρισμό που το Ε/Μ είχε προβάλει και τον οποίον απαντούν οι αιτητές με την γραπτή τους αγόρευση.
Εν πάση όμως περιπτώσει, σύμφωνα με τους όρους εντολής και τις τεχνικές προδιαγραφές, η εν λόγω άδεια έπρεπε να προσκομιστεί κατά το στάδιο της υπογραφής της σύμβασης, δηλαδή μετά την κατακύρωση του διαγωνισμού και σημειώνει ότι, ούτε οι αιτητές περιέλαβαν στις άδειες διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων τους κωδικούς αυτούς κατά την υποβολή της προσφοράς τους.
Σε σχέση με την διάπραξη επαγγελματικού παραπτώματος από το Ε/Μ, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση αναφέρει ότι, η επιχειρηματολογία των αιτητών εδράζεται επί ανύπαρκτων γεγονότων και παραβλέπει την ουσία του σχετικού όρου, που αναφέρεται σε αποδεδειγμένο επαγγελματικό παράπτωμα. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν υπήρχε αποδεδειγμένα η διάπραξη σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος και η αποσπασματική αναφορά των αιτητών στην γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα, δεν αποδίδει το πραγματικό της περιεχόμενο.
Όσον αφορά τον προβαλλόμενο ισχυρισμό των αιτητών για το ανεπίτρεπτο της λήψης υπόψη στοιχείων του Ε/Μ μετά την έγερση της Ιεραρχικής Προσφυγής, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι το νομοθετικό πλαίσιο στο οποίο οι αιτητές στηρίζουν τον ισχυρισμό τους είναι άσχετο με το θέμα και ρυθμίζει εντελώς διαφορετικές διαδικασίες και εδράζεται στην λανθασμένη αντίληψη των αιτητών ότι η Αναθέτουσα Αρχή και/ή εκπρόσωπος ζήτησαν και έλαβαν συγκεκριμένα έγγραφα. Όπως υποστηρίζει η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, η Αναθέτουσα Αρχή καταχώρησε τα σχόλια που στάληκαν αυτόβουλα και χωρίς η Αναθέτουσα Αρχή να ζητήσει, από το Ε/Μ στις 11/10/2011 στο διοικητικό φάκελο, δηλαδή μετά την πλήρωση της αξιολόγησης από την Επιτροπή Αξιολόγησης στις 17/8/2011 και μετά τη λήψη απόφασης από το αρμόδιο Συμβούλιο Προσφορών στις 24/8/2011. Τα έγγραφα δε αυτά, ουδεμία επίδραση άσκησαν στη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.
Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό που αφορά εξωπραγματικά χαμηλή τιμή, υποδεικνύει ότι, καταρχήν η ορθή αναφορά θα έπρεπε να ήταν ασυνήθιστα χαμηλή προσφορά, αφού ο όρος εξωπραγματικά υψηλή τιμή, αφορά τις περιπτώσεις που θίγονται τα συμφέροντα της διοίκησης, ενώ στην περίπτωση των προσφορών χαμηλών τιμών, κατά κανόνα λειτουργούν υπέρ του δημοσίου και για να απορριφθούν, ακολουθείται αυστηρή διαδικασία, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 61 του σχετικού Νόμου. Συνεπώς, η αναζήτηση διευκρινήσεων, αφορά ακριβώς τη περίπτωση που η Αναθέτουσα Αρχή προτίθεται να απορρίψει την προσφορά και όχι να την αποδεχθεί. Εν πάση δε περιπτώσει, κατά την συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, οι υπολογισμοί των αιτητών έγιναν επί λανθασμένης βάσης σύγκρισης, την οποία επεξηγεί και θα πρέπει να απορριφθούν.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για το Ε/Μ, υιοθετούν το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης των καθ’ ων η αίτηση και προβάλλουν με τη δική τους γραπτή αγόρευση τις ίδιες περίπου θέσεις, εμμένουν όμως στη προδικαστική ένσταση ότι, οι αιτητές δεν έχουν έννομο συμφέρον να εγείρουν την παρούσα προσφυγή λόγω αλυσιτέλειας, καθότι δεν πληρούσαν τους όρους και απαιτήσεις του Διαγωνισμού και/ή κατά τον χρόνο υπογραφής της Σύμβασης (28/2/2012), δεν κατείχαν άδεια διαχείρισης αποβλήτων. Συνεπώς, δεν θα μπορούσαν οι αιτητές νόμιμα να αναλάβουν τη διαχείριση οποιουδήποτε αποβλήτου, ενώ αντίθετα η άδεια του Ε/Μ, η οποία εκδόθηκε στις 27/1/2012, πληροί τον απαιτούμενο όρο του διαγωνισμού.
Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τις θέσεις και την επιχειρηματολογία που προβάλλονται από τους ευπαιδεύτους συνηγόρους όλων των πλευρών και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:
Εξετάζοντας καταρχήν τη προδικαστική ένσταση που οι συνήγοροι του Ε/Μ προβάλλουν, κρίνω ότι αυτή δεν ευσταθεί, αφού η νομολογία μας, αποδοκιμάζει την έγερση θεμάτων από το ενδιαφερόμενο μέρος που έρχονται σε αντίθεση με τη θέση που λαμβάνει το διοικητικό όργανο. Ένα ενδιαφερόμενο μέρος οφείλει να συνδράμει στην απόφαση και όχι να προβάλλει χωριστές αιτιάσεις στήριξης της διοικητικής πράξης έξω από το χειρισμό της ίδιας της διοίκησης. Η δε εμπλοκή του στην όλη διαδικασία, αποσκοπεί στην υποστήριξη της διοικητικής απόφασης (Βλ. Μορίτσης v. Κασερά (2009) 3 ΑΑΔ 109, Μαρία Λαμπρατζιώτη v. Ηλιάνας Ανδρέου v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2013) 3 ΑΑΔ 202).
Με το δεδομένο ότι η ίδια προδικαστική ένσταση που οι καθ’ ων η αίτηση είχαν εγείρει αρχικά, τελικά απεσύρθη, αλλά και με το δεδομένο ότι τόσο η υποβληθείσα από τους αιτητές προσφορά είχε κριθεί από την Αναθέτουσα Αρχή ως έγκυρη, αλλά και η Ιεραρχική Προσφυγή των αιτητών εξετάστηκε από την ΑΑΠ, η προδικαστική ένσταση του Ε/Μ απορρίπτεται.
Εξετάζοντας τον ισχυρισμό των αιτητών που αφορά την εγγυητική επιστολή που το Ε/Μ υπέβαλε, αντί προς όφελος του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών ως απαιτείτο από τους όρους του διαγωνισμού, προς όφελος του Υπουργείου Υγείας, Τμήμα Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας, κρίνω βάσιμη την θέση της συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση, ότι οι αιτητές στερούνται έννομου συμφέροντος προβολής του πιο πάνω ισχυρισμού, αφού και οι ίδιοι δεν είχαν εκδώσει την εγγυητική προς όφελος του Προϊσταμένου αλλά προς όφελος του Υπουργείου Υγείας, Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών.
Τα αποφασισθέντα στη απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κυπριακή Δημοκρατία v. Χριστάκης Αγαθαγγέλου Λτδ (2006) 3 ΑΑΔ 17, στην οποία παρέπεμψε η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, είναι σχετικά. Όπως ακριβώς στην Χριστάκης Αγαθαγγέλου (ανωτέρω), εκρίθη ότι η υποβολή από τους εκεί αιτητές του απαιτούμενου πιστοποιητικού μέσα στην προθεσμία που είχε με απόφαση της Αναθέτουσας Αρχής παραταθεί, καθιστούσε την προσφορά των αιτητών μη ικανοποιούσα τον όρο του διαγωνισμού και κατ’ επέκταση ως μη νομιμοποιούμενους να θέτουν θέμα μη συμμόρφωσης του Ε/Μ, που δεν είχε καθόλου υποβάλει το απαιτούμενο πιστοποιητικό, έτσι και στην παρούσα περίπτωση, όπως το Ε/Μ, έτσι και οι αιτητές, δεν εξέδωσαν την εγγυητική προς όφελος του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών, όπως απαιτείτο από τον όρο του διαγωνισμού, αλλά προς όφελος του “Υπουργείου Υγείας”.
Και δεν τίθεται θέμα διαφοροποίησης του βαθμού συμμόρφωσης, εκ του γεγονότος ότι στην εγγυητική τους οι αιτητές αναφέρονται, εκτός από το Υπουργείο Υγείας και στη Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών, ενώ το Ε/Μ, εκτός από το Υπουργείο Υγείας, αναφέρεται στο Τμήμα Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας. Εκείνο που αναδεικνύεται ως πραγματικό δεδομένο, είναι ότι ούτε οι αιτητές, ούτε το Ε/Μ εξέδωσαν εγγυητική προς όφελος του Προϊσταμένου της Αναθέτουσας Αρχής, όπως απαιτείτο από τον συγκεκριμένο όρο του διαγωνισμού.
Κατά συνέπεια οι αιτητές δεν νομιμοποιούνται να ισχυρίζονται ότι το Ε/Μ δεν συμμορφώθηκε στον συγκεκριμένο όρο του διαγωνισμού.
Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου και αν ακόμη εξέταζα τον πιο πάνω ισχυρισμό των αιτητών και πάλιν θα τον απέρριπτα, θεωρώντας τα όσα η ΑΑΠ ανέφερε επί του θέματος, ως εύλογα επιτρεπτή κρίση, που δεν παρέχει περιθώριο επέμβασης του Δικαστηρίου. Ειδικότερα αναφέρθηκαν τα εξής (Παράρτημα 10, στην ένσταση):
«Είναι γεγονός ότι αμφότερες οι εγγυητικές επιστολές δεν έχουν εκδοθεί στον Προϊστάμενο της Αναθεωρητικής Αρχής αλλά και οι δύο, παρά την μεταξύ τους διαφορά, προτάσσουν κατ΄ουσία ως δικαιούχο τους το Υπουργείο Υγείας. Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται ενώπιον μας είναι αν ορθά ή λανθασμένα και/ή πεπλανημένα η Αναθέτουσα Αρχή έκρινε αμφότερες τις πιο πάνω εγγυητικές ως εντός των προδιαγραφών του διαγωνισμού. Θεωρούμε ότι ορθή απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα θα μπορεί να δοθεί μετά την εξέταση δύο άλλων επί μέρους ζητημάτων και συγκεκριμένα: Αν, πρώτον, με τις συγκεκριμένες εγγυητικές ή με οποιαδήποτε από αυτές επιτυγχάνεται ή όχι η διασφάλιση των συμφερόντων του δημοσίου, στην οποία, σε τελευταία ανάλυση, αποσκοπεί η απαίτηση υποβολής εγγύησης συμμετοχής και δεύτερον, αν με τη συγκεκριμένη θετική για αμφότερες απόφαση της Αναθέτουσας Αρχής δημιουργείται με οποιοδήποτε τρόπο άνιση μεταχείριση μεταξύ των προσφοροδοτών.
Αναφορικά με το πρώτο ζήτημα σημειώνουμε ότι το μόνο ουσιαστικό που προβλήθηκε από πλευράς των Αιτητών ενώπιον μας, προς υποστήριξη της θέσης για μη διασφάλιση των συμφερόντων του δημοσίου, είναι το επιχείρημα ότι όπως έχει η εγγυητική της επιτύχουσας δεν θα μπορεί να τιμηθεί από τον εκδότη της. Το επιχείρημα όμως αυτό καταρρίφθηκε από σχετική γραπτή βεβαίωση της εκδότριας τράπεζας, την οποία κατάθεσε ενώπιον μας η Αναθέτουσα Αρχή και έλεγε ακριβώς το αντίθετο. Και δεν συμφωνούμε με την εισήγηση των Αιτητών ότι πρόκειται για στοιχείο που κατατίθεται εκ των υστέρων και δεν μπορεί να λαμβάνεται υπόψη. Η εν λόγω επιστολή παρουσιάσθηκε ως απάντηση στον σχετικό αντίθετο ισχυρισμό των Αιτητών και όχι ως στοιχείο της βάσης στην οποία η Αναθέτουσα Αρχή έλαβε τη σχετική απόφασή της κατά την αξιολόγηση.
Θέλουμε όμως να διευκρινίσουμε ότι η απόφαση μας επί του συγκεκριμένου ζητήματος δεν θα ληφθεί μόνο με βάση το περιεχόμενο της εν λόγω βεβαίωσης από την εκδότρια τράπεζα. Υπάρχουν περαιτέρω λόγοι οι οποίοι συνηγορούν υπέρ της ορθότητας της σχετικής απόφασης της Αναθέτουσας Αρχής και είναι οι εξής: (α) Δεν έχουμε πεισθεί από όσα έχουν τεθεί ενώπιον μας ότι οποιαδήποτε από τις δύο Υπηρεσίες είναι ανεξάρτητη του Υπουργείου Υγείας από οικονομικής τουλάχιστον διαχείρισης. (β) Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο για μας να θεωρήσουμε ότι είναι δυνατό η Αναθέτουσα Αρχή, μια Υπηρεσία, που υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας και λειτουργεί μέσα στον ίδιο τον μηχανισμό του, να μην γνώριζε αν μπορεί ή δεν μπορεί να εξαργυρώσει την εν λόγω εγγυητική, αν οι συνθήκες το επέβαλλαν. Κρίνουμε συμπερασματικά ότι δεν τεκμηριώνεται ο ισχυρισμός και η θέση των Αιτητών ότι δεν διασφαλίζεται εγγυητική της επιτυχούσας.
Κρίνουμε επίσης ότι δεν μπορεί να υπάρχει άνιση μεταχείριση μεταξύ των προσφοροδοτών αφού και των δύο η εγγυητική επιστολή στην ουσία εκδόθηκε προς όφελος του Υπουργείου Υγείας και όχι στον Προϊστάμενο της Αναθέτουσας Αρχής.
Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνουμε ότι η απόφαση της Αναθέτουσας Αρχής να δεχθεί αμφότερες τις πιο πάνω εγγυητικές ως εντός προδιαγραφών είναι ορθή και νόμιμη. Κατά συνέπεια η αντίθετη εισήγηση των Αιτητών αναφορικά με την εγγυητική της επιτυχούσας απορρίπτεται».
Σύμφωνα με την νομολογία, αν οι όροι του διαγωνισμού δεν καθιστούν ένα όρο ως ουσιώδη, τότε η σημασία του προσδιορίζεται από το κατά πόσο η τήρηση του είναι αποφασιστικής σημασίας για τη λήψη της απόφασης για κατακύρωση της προσφοράς (Βλ. Tamassos Tobacco Supplies & Co v. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 60). Το κριτήριο για τον προσδιορισμό της υπόστασης του όρου του διαγωνισμού είναι αντικειμενικό (Βλ. P. Steff & Co v. Δημοκρατίας (1990) 3 (Ε) ΑΑΔ 3343).
Στην προκείμενη περίπτωση, ο όρος 6.2.4 “Εγγύηση Συμμετοχής”, προνοεί ότι η εγγύηση συμμετοχής της παραγράφου 2.15, θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την παράγραφο 2.15.1 του Μέρους Α των Εγγράφων του Διαγωνισμού, ότι αυτή πρέπει να συνταχθεί στην γλώσσα σύνταξης της παραγράφου 2.18 του Μέρους Α, δηλαδή στην ελληνική γλώσσα και ότι αυτή πρέπει να συνταχθεί σύμφωνα με το σχετικό υπόδειγμα (Έντυπο 2), που περιλαμβάνεται στο συνημμένο Παράρτημα των Εγγράφων του Διαγωνισμού.
Σύμφωνα δε με τον όρο 8.3.1.1, μεταξύ των δικαιολογητικών συμμετοχής είναι και η εγγύηση συμμετοχής της παραγράφου 6.2.4, η οποία πρέπει να συνταχθεί σύμφωνα με το Έντυπο 2. Η εγγύηση συμμετοχής της παραγράφου 2.15, “Ποσό Εγγύησης Συμμετοχής”, ορίζει ότι αυτή εκδίδεται “προς όφελος του Προϊσταμένου της Αναθέτουσας Αρχής”, που σύμφωνα με την παράγραφο 2.8 είναι η “Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών του Υπουργείου Υγείας”. Σύμφωνα δε με την παράγραφο 2.15.1, πρόκειται για “Τραπεζική Εγγύηση”.
Στην παράγραφο 3.2.3 και 3.2.4 του Μέρους Α προβλέπεται ότι:
«3.2 Γενικές Αρχές
3. Το Αρμόδιο Όργανο θα θεωρήσει αποδεκτές τις προσφορές που είναι σύμφωνες με όλους τους όρους, τις προϋποθέσεις και τις προδιαγραφές των Εγγράφων Διαγωνισμού, ενώ είναι δυνατό, κατά την αποκλειστική του κρίση και ευχέρεια, να θεωρήσει αποδεκτές και προσφορές που παρουσιάζουν τυχόν ασήμαντες αποκλίσεις. Ως ασήμαντες αποκλίσεις, νοούνται οι αποκλίσεις που δεν επηρεάζουν την έκταση του Αντικειμένου της Σύμβασης ή την ποιότητα εκτέλεσής του, δεν περιορίζουν ουσιαστικά τα δικαιώματα της Αναθέτουσας Αρχής ή τις υποχρεώσεις του Αναδόχου και δεν θίγουν την αρχή της ίσης μεταχείρισης των Προσφερόντων.
4. Προσφορές που, κατά την κρίση του Αρμοδίου Οργάνου, είναι αόριστες και ανεπίδεκτες εκτίμησης ή περιέχουν όρους αντίθετους προς τα περιεχόμενα των Εγγράφων Διαγωνισμού ή/και αιρέσεις, χαρακτηρίζονται ως μη αποδεκτές και απορρίπτονται».
(Οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου)
Συνεπώς από τους όρους της προσφοράς, δεν προκύπτει ρητά ότι η μη αναφορά στην εγγύηση συμμετοχής, στον Προϊστάμενο της Αναθέτουσας Αρχής, αποτελεί ουσιώδη απόκλιση. Επομένως το όλο θέμα επαφίετο στην κρίση των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι αποδέχτηκαν τις εγγυήσεις συμμετοχής τόσο των αιτητών όσο και του Ε/Μ που και οι δύο εκδοθήκαν προς όφελος του Υπουργείου Υγείας, θεωρώντας ουσιαστικά τις αποκλίσεις ως μη επηρεάζουσες καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ποιότητα εκτέλεσης της σύμβασης ή τα δικαιώματα των μερών. Σχετικά με την πιο πάνω προσέγγιση είναι τα νομολογηθέντα από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ερωτοκρίτου στην Χαραλαμπίδης Σ. Πέτρου & Αδελφοί Λτδ v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 4 ΑΑΔ 329, αλλά και του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Οικονόμου στην πρόσφατη απόφαση του στην CYBARCO LTD V. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ, αρ. ECLI:CY:AD:2015:D218, Υπόθεσης 1584/2014, ημερομηνίας 26/3/2015, όπου υποδεικνύεται ότι οι πρόνοιες των όρων ενός διαγωνισμού είναι ενδεικτικές την όλης προσέγγισης και όχι έτερον εκάτερον, η δε απάντηση συναρτάται από τα γεγονότα της κάθε περίπτωσης.
Σχετικό είναι επίσης και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κ. Δ. v Εταιρείας Α. POLYDOROU & SONS LTD (2007) 3 AAΔ 363:
«Η παρούσα υπόθεση διαφοροποιείται της πιο πάνω σε ένα πολύ ουσιαστικό σημείο. Στην περίπτωση εκείνη οι όροι της προσφοράς σαφώς προνοούσαν ότι αν τα πιστοποιητικά δεν περιλαμβάνονταν στην προσφορά, αυτή θα απορριπτόταν, διατύπωση η οποία σαφώς δεικνύει ότι εκεί ο όρος για την υποβολή έγκυρων πιστοποιητικών ήταν ουσιώδης, κάτι που τόνισε και το Δικαστήριο στην απόφασή του.
Αντίθετα, στη δική μας περίπτωση, αναφέρεται απλώς ότι ο προσφοροδότης οφείλει να εξασφαλίσει τα συγκεκριμένα πιστοποιητικά, ενώ με τον όρο 21.2 προβλέπεται ότι «προσφορά που κατά την κρίση του Συμβουλίου Προσφορών παρουσιάζει ουσιώδη απόκλιση από τους όρους και τις τεχνικές προδιαγραφές των εγγράφων του διαγωνισμού ή οποιαδήποτε ουσιώδη ασάφεια που προκύπτει από τυχόν διορθώσεις ή άλλως πως, απορρίπτεται ως απαράδεκτη». Το Συμβούλιο Προσφορών αποδεχόμενο την εισήγηση της Τεχνικής Επιτροπής δεν κατέληξε ότι η παράλειψη των εφεσιβλήτων ήταν ουσιώδης.
Κατά τη γνώμη μας, με το συγκεκριμένο όρο των Κανονισμών, αλλά και των όρων προσφοράς, σκοπείται όπως άτομα που συναλλάττονται με το δημόσιο να έχουν διευθετημένες τις δικές τους οφειλές και υποχρεώσεις. Στην παρούσα περίπτωση είναι φανερό ότι οι εφεσίβλητοι είχαν πράγματι τις υποχρεώσεις τους διευθετημένες και προκάλεσαν την έκδοση των απαιτουμένων πιστοποιητικών που το αποδείκνυαν βάσει της αρχικής ημερομηνίας υποβολής των προσφορών. Είναι προφανές ότι όταν η προθεσμία αυτή παρατάθηκε, παρέλειψαν να ενσωματώσουν στην προσφορά τους πιστοποιητικά που αποδείκνυαν την έλλειψη υποχρεώσεών τους για τη νέα ημερομηνία. Είναι εξ ίσου φανερό από τα γεγονότα ότι οι εφεσίβλητοι είχαν, ούτως ή άλλως, διευθετημένες τις υποχρεώσεις τους και συνεπώς πρόκειται περί μιας ουσιαστικά τυπικής παράλειψης και ουχί παράβασης όρου, πολύ δε περισσότερο ουσιώδους όρου. Και εδώ έγκειται και η διαφορά της παρούσας υπόθεσης με την υπόθεση Δημοκρατία ν. Χαρ. Πηλακούτας Λτδ, ανωτέρω».
Σε σχέση με την παραπομπή των αιτητών στα νομολογηθέντα στην Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών, υποθ. αρ. 758/2005 ημερομηνίας 17/4/2007, παρατηρώ ότι, όπως πολύ ορθά υπέδειξε η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αυτό που συνάγεται είναι ότι η παράβαση σε σχέση με την εγγυητική συνδέεται ακριβώς με την παράβαση ουσιωδών στοιχείων που αφορούν την εγγυητική, τα οποία επηρεάζουν την εξασφάλιση της Αναθέτουσας Αρχής, στην οποία αποσκοπεί η εγγυητική, κάτι που δεν συμβαίνει στην υπό εξέταση περίπτωση.
Αναφορικά με τον ισχυρισμό των αιτητών περί ανεξαρτησίας σε σχέση με την υπόσταση της Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών, καθώς και την υπογραφή από εταιρείες τροποποιημένων συμβάσεων, κρίνω ότι εύλογα οι καθ’ ων η αίτηση, στη βάση των προσκομισθέντων στοιχείων, έκριναν ως ατεκμηρίωτο τον ισχυρισμό των αιτητών ότι η Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών υπέχει ανεξάρτητη υπόσταση από το Υπουργείο Υγείας.
Εξάλλου η πιο πάνω θέση των αιτητών, έρχεται σε αντίθεση με την δική τους εγγυητική επιστολή, η οποία εκδόθηκε προς όφελος του “Υπουργείου Υγείας, Διεύθυνση Αγορών και Προμηθειών”, θεωρώντας δηλαδή το συγκεκριμένο Τμήμα, ως υπαγόμενο στο Υπουργείο Υγείας και όχι με ανεξάρτητη υπόσταση.
Αλλά ούτε και η θέση των αιτητών ότι, παράνομα επετράπη και λήφθηκε υπόψη η βεβαίωση από την εκδότρια τράπεζα, ευσταθεί. Όπως διευκρινίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η πιο πάνω βεβαίωση “παρουσιάσθηκε ως απάντηση στον σχετικό αντίθετο ισχυρισμό των Αιτητών και όχι ως στοιχείο της βάσης στην οποία η Αναθέτουσα Αρχή έλαβε τη σχετική απόφαση της κατά την αξιολόγηση”.
Αναφορικά με τον ισχυρισμό των αιτητών που αφορά την παρεχόμενη από το Ε/Μ μέθοδο επεξεργασίας και διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων, με παραπομπή σε εκδόσεις και μνημόνια διεθνών οργανισμών υγείας, κρίνω ότι πρόκειται για τεχνικής φύσεως θέματα, που όπως έχει νομολογηθεί (Βλ. Ράφτης v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 345).
«η κρίση της διοίκησης επί θεμάτων τεχνικής φύσεως ή ειδικών γνώσεων χαρακτηρίζεται ως ανέλεγκτος εφόσον δεν συντρέχει πλάνη περί τα πράγματα, κακή χρήση διακριτικής εξουσίας ή δεν προκύπτει έλλειψη αιτιολογίας».
Αναφορικά με τον ισχυρισμό των αιτητών για την διάπραξη επαγγελματικού παραπτώματος από το Ε/Μ, η ΑΑΠ ανέφερε τα εξής:
«Όσον αφορά στο θέμα της διάπραξης επαγγελματικού παραπτώματος, μας βρίσκει σύμφωνους η θέση της Αναθέτουσας Αρχής ότι με βάση τους όρους θα πρέπει αποδεδειγμένα να έχει γίνει σχετική διαπίστωση του από αυτήν. Στην παρούσα υπόθεση, από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου προκύπτει ότι αποδεδειγμένα ήταν σε γνώση της Αναθέτουσας Αρχής οι διοικητικές έρευνες αναφορικά με παραπτώματα που οι Αιτητές ισχυρίστηκαν ότι διέπραξε η επιτύχουσα. Ωστόσο αυτό δεν αρκεί γιατί, όπως φαίνεται, κατά την πρώτη έρευνα δεν προέκυψε οτιδήποτε που να στοιχειοθετεί τον ισχυρισμό της διάπραξης επαγγελματικού παραπτώματος, πέραν από τη διαπίστωση λάθους για το οποίο η επιτύχουσα αποζημίωσε τελικά την Αναθέτουσα Αρχή, ενώ η δεύτερη μέχρι στιγμής δεν έχει ολοκληρωθεί. Επομένως και αυτός ο ισχυρισμός των Αιτητών απορρίπτεται».
Σύμφωνα με το άρθρο 51(2) του Ν.12(Ι)/2006, που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο.
«(2) Κάθε οικονομικός φορέας δύναται να αποκλείεται από τη συμμετοχή στη σύμβαση όταν-
……………………………………………………………………………….….....
(δ) έχει διαπράξει σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα που αποδεδειγμένως διαπιστώθηκε με οποιοδήποτε μέσο ενδέχεται να διαθέτουν οι αναθέτουσες αρχές».
(Οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου)
Ο όρος 6.2.1 του διαγωνισμού, “Προσωπική κατάσταση του Προσφερόντα”, προνοεί ότι για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό, οι ενδιαφερόμενοι οικονομικοί φορείς, πρέπει μεταξύ άλλων:
«(ε) να μην έχουν διαπράξει σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα το οποίο αποδεδειγμένως διαπιστώθηκε με οποιοδήποτε μέσο από την Αναθέτουσα Αρχή».
(Οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου)
Στην προκείμενη περίπτωση και όπως η ΑΑΠ αναφέρει, “με βάση τους όρους θα πρέπει αποδεδειγμένα να έχει γίνει σχετική διαπίστωση” του επαγγελματικού παραπτώματος. Από δε το διοικητικό φάκελο προκύπτει ότι, ήταν σε γνώση της Αναθέτουσας Αρχής οι διοικητικές έρευνες αναφορικά με τα παραπτώματα, ωστόσο κατά την πρώτη έρευνα δεν προέκυψε οτιδήποτε πέραν από τη διαπίστωση λάθους, ενώ η δεύτερη έρευνα δεν είχε ολοκληρωθεί.
Τα πιο πάνω συνάδουν με τα όσα ο Γενικός Εισαγγελέας αναφέρει στην γνωμάτευση του ημερομηνίας 14/10/2010, την οποία επικαλούσαν οι αιτητές και ο οποίος αναφέρει τα εξής:
«Στην επιστολή σας αναφέρεται ότι στο παρόν στάδιο «ευρίσκεται σε εξέλιξη αστυνομική έρευνα εναντίον των διευθυντών της εν λόγω εταιρείας για πιθανή διάπραξη ποινικού αδικήματος που έχει σχέση με τις εργασίες της εταιρείας».
Σημειώνω όμως, ότι στην επιστολή σας δεν παραθέτετε κανένα στοιχείο σχετικά με το τι είναι αυτό το οποίο διερευνάται.
Δεν αναφέρετε επίσης κατά πόσο το «μη ενδεικνυόμενο της μέχρι σήμερα διαχείρισης» των αποβλήτων σχετίζεται με το υπό διερεύνηση ζήτημα.
Επομένως, ελλείψει στοιχείων, στο παρόν στάδιο, δεν είναι δυνατό να αξιολογηθεί η σχετικότητα των υπό διερεύνηση ενεργειών της εταιρείας με τους λόγους αποκλεισμού που ορίζει ο Νόμος».
Συνεπώς τον ουσιώδη χρόνο, δεν είχε αποδεδειγμένα διαπιστωθεί οποιοδήποτε επαγγελματικό παράπτωμα του Ε/Μ.
Αλλά ούτε και οι υπόλοιποι ισχυρισμοί των αιτητών ευσταθούν. Σε σχέση με τα κατ’ ισχυρισμόν μεταγενέστερα στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη, διευκρινίζεται από τους καθ’ ων η αίτηση στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, δεν φαίνεται να είχαν ζητηθεί από την Αναθέτουσα Αρχή και προσκομίστηκαν αυτόβουλα από το Ε/Μ, μετά τη λήψη της απόφασης από την Αναθέτουσα Αρχή. Συνεπώς τα έγγραφα αυτά, δεν άσκησαν οποιαδήποτε επίδραση στη λήψη της απόφασης.
Τέλος για τον ισχυρισμό των αιτητών περί ασυνήθιστα χαμηλής προσφοράς, οι καθ’ ων η αίτηση στην απόφαση τους αναφέρουν:
«Τέλος, όσον αφορά στο ζήτημα της ασυνήθιστα χαμηλής προσφοράς παρατηρούμε ότι πράγματι υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στην προσφερόμενη από την επιτυχούσα τιμή και την τιμή που πρόσφεραν οι Αιτητές. Ωστόσο θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το άρθρο 61 του Νόμου 12(Ι)/2006 έχει ερμηνευθεί κατ’ επανάληψη ως πρόνοια που επιβάλλει την υποχρέωση στη Αναθέτουσα Αρχή να ζητήσει διευκρινήσεις όταν πρόκειται να απορρίψει μια προσφορά επειδή θεωρεί ότι προσφέρει ασυνήθιστα χαμηλή τιμή σε σχέση με το αντικείμενο της. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η υποχρέωση δεν υφίσταται όταν η Αναθέτουσα Αρχή προτίθεται να αποδεχθεί μια προσφορά, εφόσον ικανοποιείται ότι η προσφερόμενη τιμή δεν είναι ασυνήθιστα χαμηλή σε σχέση με το αντικείμενο της, όπως στην παρούσα υπόθεση. Σχετική είναι και η απόφαση μας στην Ιεραρχική Προσφυγή αρ. 106/2009 καθώς και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερ. 27/8/2009, στην υπόθεση αρ. 153/2008. Επ’ αυτού σημειώνουμε επίσης τη θέση της Αναθέτουσας Αρχής ότι στην εκτιμώμενη δαπάνη περιλαμβανόταν το δικαίωμα προαίρεσης, το οποίο δεν περιλαμβανόταν στην προσφερόμενη από την επιτυχούσα τιμή. Ως εκ τούτου, κρίνουμε ότι και αυτός ο ισχυρισμός των Αιτητών θα πρέπει να απορριφθεί».
Κρίνω εύλογη και επαρκώς αιτιολογημένη την κρίση των καθ’ ων η αίτηση κατά τρόπο που δεν χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου. Εξάλλου οι μαθηματικοί υπολογισμοί των αιτητών προς υποστήριξη της θέσης τους, συνιστούν θέμα τεχνικής φύσης στο οποίο δεν επεισέρχεται το Δικαστήριο.
Επομένως δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε πλάνη ή υπέρβαση των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέρειας της ΑΑΠ. Όπως έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί, το έργο του αναθεωρητικού Δικαστηρίου περιορίζεται στην εξέταση της νομιμότητας της απόφασης της διοίκησης και δεν υπεισέρχεται στην κρίση της, εφόσον αυτή είναι εντός της νομιμότητας και των αρχών του διοικητικού δικαίου, όπως είναι η εξεταζόμενη περίπτωση.
Υπό το φως των όσων έχουν εκτεθεί, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται. Επιδικάζονται €1.300 έξοδα, υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο