Administrative Court dismisses asylum seeker's interim relief request citing lack of irreparable harm and pending main appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicant's interim application for an order of arrest and detention pending deportation. The applicant argued that his detention caused irreparable harm and that his deportation was illegal due to lack of hearing, while the State contended the main appeal was still pending. The court rejected these claims, ruling that the applicant failed to prove irreparable harm and that legal issues must be resolved during the main trial rather than through interim measures.
Regesto Legislator
Generato dall'IAN. 6(I)/2000; Article 146 of the Constitution: Interim relief is a matter of judicial discretion, not a right, and requires proof of irreparable harm; legal issues must be resolved during the main trial, and mere detention does not constitute irreparable damage.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Khlaief Essa Murad (Aρ. 1) (2003) 1 ΑΑΔ 1402
FRANGOS & OTHERS ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 53
ECONOMIDES ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 837
COLAKIDES ASS/TES & OTHERS ν. REPUBLIC & OTHERS (1985) 3 CLR 1780
MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203
Χριστούδιας ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 650
Λοϊζίδης Σταύρος ν. Yπουργού Eξωτερικών. (1995) 3 ΑΑΔ 233
Αντωνίου Ιωάννης ν. Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου (2001) 3 ΑΑΔ 164
Rahal Asad Mohammed ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και Άλλων (2004) 3 ΑΑΔ 741
Hellenic Petroleum Cyprus Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 602
AHMED IBRAHIM MOHMED IDRIS ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Υπόθεση Αρ. 281/2014, 26/6/2014, ECLI:CY:AD:2014:D428
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:56
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 223/2016)
18 Μαρτίου, 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
MURAT GARGINSU,
Αιτητής,
-ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ’ ων η Αίτηση.
ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 16.2.2016
Ρ. Βραχίμης, για τον Αιτητή.
Θ. Πιπερή (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.: Στις 15.2.2016 ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα προσφυγή, αιτούμενος τις ακόλουθες, πιο κάτω περιληπτικά αναφερόμενες, θεραπείες:
(i) ακύρωση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση έκδοσης διατάγματος απέλασης του αιτητή, η οποία του γνωστοποιήθηκε προφορικά στις 8.2.2016, (ii) ακύρωση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση έκδοσης διατάγματος κράτησης του αιτητή μέχρις ότου αυτός απελαθεί, η οποία, επίσης, του γνωστοποιήθηκε προφορικά στις 8.2.2016 και (iii) ακύρωση απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, επίσης κοινοποιηθείσα σε αυτόν στις 8.2.2016, με την οποία τοποθετήθηκε το όνομα του αιτητή στον Κατάλογο Ανεπιθύμητων Προσώπων για τη Δημοκρατία (stop list) και/ ή με την οποία κρίθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης και/ ή ως πρόσωπο το οποίο εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία.
Την επόμενη ημέρα της καταχώρησης της προσφυγής και, συγκεκριμένα, στις 16.2.2016, ο αιτητής καταχώρησε δια του ευπαίδευτου δικηγόρου του και την εδώ υπό κρίση μονομερή αίτηση, συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση κάποιας κυρίας Ταμάρας Πασενίδου, εξ Ελλάδος (η οποία δήλωσε στην ένορκη δήλωση της ότι είναι η αρραβωνιαστικιά του αιτητή), αιτούμενος, κατά λέξη, τις ακόλουθες θεραπείες:
«Α. Προσωρινό διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η σύλληψη του Αιτούντος από Αστυνομικούς και/ ή Λειτουργούς του Τμήματος Αρχείου και Πληθυσμού και Μετανάστευσης και/ ή η κράτηση του Αιτούντος στα Αστυνομικά Κρατητήρια Μενόγειας και/ ή αλλαχού.
Β. Προσωρινό διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η κράτηση και απέλαση του αιτούντος μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.
Γ. Προσωρινό διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερομηνίας 8.2.2016 ή προγενέστερα που εκδόθηκαν εναντίον του Αιτούντος από τον Υπουργό Εσωτερικών και/ ή τον Ανώτερο Διευθυντή του Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης και/ ή άλλου εντεταλμένου οργάνου.
Δ. Προσωρινό διάταγμα το οποίο να διατάσσει τους Καθ’ ων η αίτηση να αφήσουν αμέσως ελεύθερο τον Αιτούντα.
Ε. Περαιτέρω και/ ή άλλη Διαταγή και/ ή Θεραπεία.
Ζ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.»
Επιλήφθηκα αυθημερόν (16.2.2016) της ως άνω μονομερούς αιτήσεως και έδωσα οδηγίες για επίδοση της στους καθ’ ων η αίτηση.
Οι καθ’ ων η αίτηση καταχώρισαν στις 4.3.2016 ένσταση στην πιο πάνω μονομερή αίτηση, συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση κάποιας κυρίας Μαρίλιας Λευκάτου, Διοικητικής Λειτουργού στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης.
Είχε προηγηθεί η καταχώριση ένστασης των καθ’ ων η αίτηση επί της κυρίως υπόθεσης, τα γεγονότα της οποίας υιοθετήθηκαν στην και επαναλήφθηκαν ως μέρος της ένορκης δήλωσης της κας Λευκάτου, η οποία, ως προανέφερα, υποστηρίζει την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση.
Τα ουσιώδη γεγονότα για σκοπούς της ως άνω ενδιάμεσης αίτησης, ως τα ισχυρίζεται ως αληθή η πλευρά του αιτητή μέσω της ένορκης δηλώσεως της κας Πασενίδου, έχουν, από εμένα συνοπτικώς αποδιδόμενα, ως ακολούθως:
Ο αιτητής είναι Τούρκος κουρδικής καταγωγής, τον οποίο έφεραν στην Κύπρο οι γονείς του σε ηλικία τριών μηνών και έκτοτε διέμενε μόνιμα στην κατεχόμενη Λευκωσία. Στις 30.1.2016 ο αιτητής και η ενόρκως δηλούσα κα Πασενίδου έδωσαν αμοιβαία υπόσχεση γάμου και σκόπευαν να παντρευτούν το συντομότερο δυνατόν. Λόγω της κουρδικής καταγωγής του και του αρραβώνα του με Ελληνίδα υπήκοο, ο αιτητής αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα και διατρέχει μεγάλο κίνδυνο στα κατεχόμενα. Ειδικότερα, ως σημειώνεται σε σχετικό τεκμήριο στην ένορκη δήλωση της κας Πασενίδου (επιστολή κουρδικού πολιτιστικού κέντρου ημερομηνίας 10.2.2016 προς τον Υπουργό Εσωτερικών), ο αιτητής αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Τουρκία, μετά που η τουρκική αστυνομία τον αναζητούσε για να τον συλλάβει, λόγω της συμμετοχής του σε οργανωμένη διαμαρτυρία με άλλους Κούρδους και τυχόν επιστροφή του στην Τουρκία και εκεί σύλληψη του, θα σημαίνουν πολύ σοβαρό έως σίγουρο κίνδυνο για την ζωή του. Επίσης, ως αναφέρει η ενόρκως
δηλούσα κα Πασενίδου, άνευ περαιτέρω επεξηγήσεων, οι παράνομες «αρχές» των κατεχομένων έχουν κατακρατήσει τα ταξιδιωτικά έγγραφα του αιτητή και του έχουν προσάψει κατηγορίες ενώπιον των ψευδοδικαστηρίων για τους πιο πάνω λόγους ο αιτητής και η ενόρκως δηλούσα αποφάσισαν όπως η τελευταία τον μεταφέρει στις ελεύθερες περιοχές για να ζητήσει πολιτικό άσυλο.
Στις 3.2.2016 το απόγευμα, ο αιτητής μαζί με την ενόρκως δηλούσα και ακόμη ένα πρόσωπο πέρασαν το οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, με τον αιτητή εβρισκόμενο στο καπό του αυτοκινήτου, αφού χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα ο αιτητής δεν θα μπορούσε να περάσει από το σημείο ελέγχου των κατοχικών αρχών προς τις ελεύθερες περιοχές. Όταν το αυτοκίνητο εισήλθε στις ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές και, συγκεκριμένα, στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, οι αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας έκαναν σήμα στην ενόρκως δηλούσα να σταματήσει για έλεγχο, κάτι που, ως ισχυρίζεται η κα Πασενίδου στην ένορκη δήλωση της, έπραξε αμέσως. Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε, τόσο ο αιτητής όσο και η ενόρκως δηλούσα συνελήφθηκαν από την Αστυνομία και αμφότεροι έδωσαν γραπτή κατάθεση, αναφέροντας ότι μετέβησαν στις ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές, με σκοπό ο αιτητής να αιτηθεί πολιτικό άσυλο και ότι κρύφθηκε στο καπό του αυτοκινήτου για αυτό τον σκοπό.
Παρά τα πιο πάνω, κατά την ενόρκως δηλούσα, η Αστυνομία συνέλαβε τον αιτητή για παράνομη είσοδο του στην Δημοκρατία, εμποδίζοντας τον να υποβάλει γραπτώς την αίτηση του για πολιτικό άσυλο και χωρίς να του προσκομίσουν τα απαιτούμενα έγγραφα ή να του παράσχουν οποιαδήποτε βοήθεια για συμπλήρωση αυτών.
Στις 4.2.2016 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με απόφαση του (λανθασμένη κατά τους δικηγόρους του αιτητή), μετά από ακροαματική διαδικασία, διέταξε την προσωποκράτηση του αιτητή και της ενόρκως δηλούσας για τέσσερεις ημέρες, κρίνοντας ότι ενδεχόμενα υφίσταται ποινικό αδίκημα για παράνομη είσοδο στη Δημοκρατία, κατά την ενόρκως δηλούσα «από αιτούντα πολιτικού ασύλου και διεθνούς προστασίας μολονότι μπορεί να μην υπάρχει τιμωρία για αυτό.». Η υπό όρκο δήλωση αστυνομικού του ΤΑΕ Λευκωσίας (ο οποίος ερευνούσε την υπόθεση), η οποία δόθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για σκοπούς της προαναφερόμενης διαδικασίας προσωποκράτησης του αιτητή, επισυνάφθηκε ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση της κας Πασενίδου. Η εν λόγω απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εφεσιβλήθηκε από τον αιτητή και την ενόρκως δηλούσα κα Πασενίδου.
Κατά ή περί τις 5.2.2016 το Επαρχιακό Γραφείο Αλλοδαπών επισκέφθηκε τον αιτητή και του εξέδωσε πιστοποιητικό ότι είναι αιτητής πολιτικού ασύλου. Στις 8.2.2016 η ενόρκως δηλούσα προσήχθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και, αφού κατηγορήθηκε για το αδίκημα παροχής συνδρομής σε αλλοδαπό να εισέλθει παράνομα στη Δημοκρατία, αφέθηκε ελεύθερη υπό όρους. Ο αιτητής δεν προσήχθη ενώπιον ποινικού δικαστηρίου για παράνομη είσοδο στη Δημοκρατία. Κατά τους δικηγόρους του αιτητή, ως τους υιοθετεί η ενόρκως δηλούσα, ο αιτητής κρατείται παράνομα, αφού η κράτηση του εξακολουθεί πέραν των τεσσάρων ημερών χωρίς διάταγμα ή ένταλμα του Δικαστηρίου και χωρίς να εξετάζεται κανένα συγκεκριμένο αδίκημα εναντίον του και/ ή παρόλο που ο αιτητής είναι αιτητής πολιτικού ασύλου και παρόλο που οι προσβαλλόμενες διοικητικές πράξεις, κατά τον αιτητή, δεν του κοινοποιήθηκαν.
Κατά την σχετική ένορκη δήλωση της κας Πασενίδου οι αποφάσεις των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 8.2.2016, δηλ. η έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του αιτητή, μέχρις ότου αυτός απελαθεί, καθώς και η τοποθέτηση του αιτητή στο stop list και/ ή η κήρυξη του ως ανεπιθύμητο πρόσωπο είναι παράνομες, διότι παραβιάζουν το άρθρο 8 (1), (α), (i), (ii) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, δηλαδή το δικαίωμα του παραμονής στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, το οποίο ισχύει από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης του μέχρι και τη μεταγενέστερη εκ των ημερομηνιών που καθορίζονται στις υποπαραγράφους (i), (ii) του άρθρου 8 του προαναφερόμενου Νόμου 6 (I)/2000. Κατά παράβαση των προνοιών του πιο πάνω άρθρου 8 του Ν. 6 (Ι)/2000, αλλά και του άρθρου 9 (Ι) του Ν. 6 (Ι)/2000, κατά την θέση της ενόρκως δηλούσας, δεν χορηγήθηκε στον αιτητή άδεια παραμονής και δεν του δόθηκε δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης και διαμονής εντός των ελεγχόμενων από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχών, και άλλων συναφών δικαιωμάτων, ως ορίζονται στο προαναφερόμενο άρθρο 9 (Ι) του Ν. 6 (Ι)/2000.
Συνεχίζοντας η πιο πάνω ενόρκως δηλούσα, ναι μεν αποδέχεται ότι με βάση το άρθρο 14 (Ι) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου Κεφ. 105, ο Ανώτερος Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών δύναται να διατάξει την απέλαση αλλοδαπού, ο οποίος είναι απαγορευμένος ή ανεπιθύμητος μετανάστης (persona non grata), αλλά όφειλε να του είχε επιδοθεί από τους καθ’ ων η αίτηση σχετική ειδοποίηση περί τούτου, κατά τα ορισθέντα στον Κανονισμό 19 των Κανονισμών 19 της Κ.Δ.Π. 242/72 (σύμφωνα με τον Δεύτερο Πίνακα της προαναφερόμενης Κ.Δ.Π.), κάτι που, κατά την πληροφόρηση της ενόρκως δηλούσας από τον αιτητή, δεν έλαβε χώρα. Επιπρόσθετα, ως ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα, οι πρόνοιες του άρθρου αυτού αντίκεινται στις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου ο οποίος, λόγω των διεθνών υποχρεώσεων της Δημοκρατίας, έχει αυξημένη ισχύ έναντι του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105.
Εισηγείται, περαιτέρω, η ενόρκως δηλούσα, ότι από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις παραβιάζεται το άρθρο 18ΠΣΤ (1) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105, σύμφωνα με το οποίο ο (αρμόδιος) Υπουργός δύναται να εκδώσει διάταγμα κράτησης σε περίπτωση κινδύνου διαφυγής ή σε περίπτωση που αλλοδαπός αποφεύγει ή παρεμποδίζει την επιστροφή του ή την διαδικασία απομάκρυνσης του. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να εφαρμόζονται αποτελεσματικά άλλα επαρκή αλλά λιγότερο αναγκαστικά (σημ. ηπιότερα) μέτρα.
Εν τέλει, ως ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις παραβιάζουν το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου υπ’ αριθμόν 7 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, ενώ δεν του δόθηκε ποτέ το δικαίωμα ή ευκαιρία ακρόασης εναντίον της κήρυξης του ως απαγορευμένου μετανάστη. Επίσης, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις παραβιάζουν τα άρθρα 10,11,12,18,19,30,32,35 του Συντάγματος, τα άρθρα 1,4,5,6,7 και 18 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών και το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου Αρ. 7 αυτής, την Διακήρυξη της Βιέννης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2007/C 303/01).
Όλα τα πιο πάνω, μαζί με ισχυρισμό περί παράβασης των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης, έλλειψης χρηστής διοίκησης και κατάχρησης εξουσίας ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα, ότι συνιστούν έκδηλη παρανομία σχετικά με τα διατάγματα κράτησης και απέλασης του αιτητή.
Η ενόρκως δηλούσα επικαλείται, επίσης, ανεπανόρθωτη ζημιά, εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, υποστηρίζοντας στην ένορκη δήλωση της, ότι (i) εάν απελαθεί ο αιτητής, ενώ έχει υποβάλει αίτημα πολιτικού ασύλου και χωρίς αυτό να εξεταστεί, θα (έχει) τύχει δυσμενούς και παράνομης μεταχείρισης από τους καθ’ ων η αίτηση, ενώ η απέλαση του αιτητή θα εμποδίσει τον γάμο και διαβίωση του με την ενόρκως δηλούσα, με αποτέλεσμα να προκαλέσει και στους δύο ανεπανόρθωτη ψυχική και σωματική βλάβη. Επίσης η κράτηση του, τον εμποδίζει να διαμείνει ελεύθερος στην Δημοκρατία μαζί με την ενόρκως δηλούσα και δεδομένου, ότι η προσφυγή απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα για να δικαστεί, συντρέχουν εξαιρετικοί ανθρωπιστικοί λόγοι για την αναστολή των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του αιτητή.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, όσον αφορά τα γεγονότα, υποστηρίζει, με την ένορκη δήλωση της κας Λευκάτου, ως αληθή τα ακόλουθα:
Ο αιτητής, σύμφωνα με την αστυνομία, αφίχθηκε στη Δημοκρατία σε άγνωστο τόπο και χρόνο. Όντως, στις 3.2.2016 προσπάθησε να περάσει από το οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου και συνελήφθηκε για παράνομη είσοδο στη Δημοκρατία. Στις 4.2.2015 ο Αιτητής οδηγήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και εκδόθηκε διάταγμα τετραήμερης κράτησης του, το οποίο εξέπνευσε στις 8.2.2016. Παράλληλα, όμως,, σχηματίστηκε εναντίον του η ποινική υπόθεση με αναφορά Σ259/2016 του ΤΑΕ Λευκωσίας, η οποία αφορούσε το αδίκημα της παράνομης εισόδου στο έδαφος της Δημοκρατίας. Ο φάκελος της ποινικής υπόθεσης αποστάληκε στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα, λειτουργοί του οποίου εισηγήθηκαν την έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, για να απελαθεί ο αιτητής στη χώρα καταγωγής του. Στις 8.2.2016, με την εκπνοή του διατάγματος προσωποκράτησης, εκδόθηκαν εναντίον του αιτητή διατάγματα κράτησης και απέλασης, η έκδοση των οποίων του γνωστοποιήθηκε με σχετική επιστολή ημερομηνίας 8.2.2016, η οποία του επιδόθηκε την ίδια ημέρα, την οποία, αν και παρέλαβε, αρνήθηκε να υπογράψει. Ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση για άσυλο στις 5.2.2016. Το διάταγμα απέλασης αναστάληκε επίσης στις 8.2.2016, μέχρι την εξέταση της αίτησης ασύλου του αιτητή.
Σε σχέση με τα γεγονότα, ως τα παρουσιάζει η ενόρκως δηλούσα κυρία Πασενίδου στην ένορκη δήλωση της, η κα Λευκάτου υποστηρίζει ότι οι ισχυρισμοί της (σημ. της κας Πασενίδου) είναι ασαφείς, κάποιοι δε, δεν είναι αποδεκτοί και/ ή απορρίπτονται ως απαράδεκτοι, ενώ άπτονται της ουσίας της προσφυγής, η εξέταση των οποίων δεν είναι επιτρεπτή στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο. Οι ισχυρισμοί δε, της κας Πασενίδου στην ένορκη δήλωση της, κατά την κα Λευκάτου, σε μεγάλη έκταση αφορούν την ενόρκως δηλούσα και όχι τον αιτητή, είναι σε αρκετά σημεία αντιφατικοί, ενώ άλλοι άπτονται άλλης διοικητικής διαδικασίας, αυτής της χορηγήσεως διεθνούς προστασίας, μερικοί δε από αυτούς δεν είναι αποδεκτοί και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να κριθούν στο παρόν στάδιο.
Επί επιπέδου αμιγώς νομικής επιχειρηματολογίας, οι καθ’ ων η αίτηση με την ένσταση τους και την συνοδεύουσα αυτής ένορκη δήλωση, προτάσσουν, κυρίως, τα ακόλουθα, εισηγούμενοι απόρριψη της αίτησης του αιτητή:
-Η σύλληψη δεν συνιστά διοικητική εκτελεστή πράξη και, εν πάση περιπτώσει δεν προσβάλλεται στο αιτητικό της κυρίως προσφυγής. Εξάλλου, η πράξη σύλληψης έχει ήδη περατωθεί και, συνεπώς, δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα η αναστολή της από το Δικαστήριο.
-Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση δεν έγινε από τον αιτητή, ως ορίζει η σχετική νομολογία και δεν προκύπτει, έστω κατ’ ισχυρισμό, νόμιμη και δέουσα εξουσιοδότηση της ενόρκως δηλούσας από τον αιτητή.
-Στο βαθμό που η θεραπεία που ζητείται σε σχέση με την κράτηση υποστηρίζεται με βάση την διάρκεια αυτής, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας και πρέπει να απορριφθεί.
Επιπρόσθετα δε, οι καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζουν, περιληπτικά πιο κάτω από εμένα αναφερόμενα, ότι:
-Δεν συντρέχει οποιαδήποτε ανάγκη που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος.
-Δεν υφίσταται οποιαδήποτε παρανομία, πόσο μάλλον έκδηλη, ούτε πιθανότητα να υποστεί ο αιτητής ανεπανόρθωτη ζημιά.
-Το διάταγμα απέλασης έχει ήδη αυτοβούλως ανασταλεί από τους καθ’ ων η αίτηση μέχρι την οριστική έκβαση της αίτησης του αιτητή για άσυλο, ενώ τυχόν έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος από το Δικαστήριο θα συνιστούσε ανεπίτρεπτη παρέμβαση του Δικαστηρίου στο πεδίο δράσης της διοίκησης, εκδιδόμενο εκτός των ορίων της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
-Τυχόν απόφαση του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η κράτηση, θα ισοδυναμούσε ουσιαστικά με χορήγηση άδειας παραμονής και ελεύθερης διακίνησης στη Δημοκρατία, κατά παράβαση των κανόνων που διέπουν την αναστολή διοικητικών πράξεων μέχρι την αποπεράτωση προσφυγής, όπως έχουν καθοριστεί από πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος.
--Δεν είναι νομικά επιτρεπτή η αναστολή αρνητικής πράξης (σημ. μη χορήγηση άδειας παραμονής), αφού κάτι τέτοιο θα συνιστούσε παραχώρηση άδειας παραμονής του αιτητή, κάτι το οποίο βρίσκεται εκτός των εξουσιών του Δικαστηρίου.
Έχοντας παραθέσει το πλαίσιο των ισχυριζόμενων γεγονότων έκαστης πλευράς, καθώς και την νομική επιχειρηματολογία τους, κρίνω σκόπιμο, καταρχήν, να παραθέσω τις βασικές αρχές περί προσωρινών διαταγμάτων στα πλαίσια της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, ως έχουν διαμορφωθεί από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και προς αυτόν τον σκοπό παραθέτω, ενδεικτικά (σημ. η νομολογία είναι ιδιαίτερα πλούσια) σχετικό απόσπασμα από την απόφαση ημερομηνίας 19.7.2013 του τότε Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κώστα Κληρίδη, νυν Γενικού Εισαγγελέως, στην Προσφυγή Αρ. 5551/13 NALANI RANASIGNHE RUPASSARAGE και ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, στην οποία οι εν λόγω αρχές επιτυχώς, κατά την άποψη μου, συνοψίστηκαν ως ακολούθως:
«…………..Όπως ξεκάθαρα εξάγεται από τη νομολογία, η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου μπορεί να ασκηθεί παρέχοντας ενδιάμεση – προσωρινή θεραπεία, εκεί μόνο όπου ο αιτητής αποδεικνύει την ύπαρξη ενός από δύο παράγοντες:
α. Έκδηλη παρανομία στη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, ή,
β. Επιφορά ανεπανόρθωτης ζημιάς στον αιτητή από τη μη έκδοση του διατάγματος.
[Βλ. πχ. Economides v. Republic (1982) 3 CLR 837, Moyo and another v. Republic (1988) 3 CLR 1203, Frangos and others v. Republic (1982) 3 CLR 53].
Ο όρος "έκδηλη παρανομία" ή "προφανής παρανομία" (flagrant illegality) έχει τύχει ερμηνείας σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην υπόθεση Κροκίδου (ανωτέρω) αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα (στη σελίδα 1862 του τόμου Αποφάσεων):
"Είναι η κατάλληλη στιγμή να αναφερθούμε στη σημασία της φράσης "προφανής παρανομία". Το εννοιολογικό της πλαίσιο προσδιόρισε η νομολογία. Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι υποδηλώνει τις περιπτώσεις που η παραβίαση είναι οφθαλμοφανής χωρίς να χρειάζεται διερεύνηση αντιφατικών γεγονότων. Στο σημείο αυτό η απόφαση Frangos and Others v. Minister of Interior and Others (1982) 3 C.L.R. 53 στη σελ. 57 διευκρινίζει:
"For the court to act, the illegality must be palpably identifiable without having to probe into disputed facts."
Ακολουθεί σε γενικευτική διατύπωση η σημασία του όρου
"Although what amounts to flagrant illegality is nowhere exhaustively defined, it appears to me to involve a clear violation of the procedure envisaged by the law or unquestionable disregard of the fundamental precepts of administrative law ..."
Οι σκέψεις του δικαστηρίου επαναλαμβάνονται αυτούσιες στην απόφαση της Ολομέλειας Sydney Alfred Moyo and Another ν. The Republic (1988) 3(B) C.L.R. 1203:.
"For the illegality to qualify as flagrant, it must be glaring and as such self-evident and immediately identifiable."
Θα προσθέταμε ότι η έκδηλη παρανομία είναι έννοια που προκύπτει από την αντιδιαστολή της προς την παρανομία."
Όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, παρανομία για να θεωρηθεί έκδηλη θα πρέπει να είναι αυταπόδεικτη και άμεσα αναγνωρίσιμη, με άλλα λόγια, χειροπιαστή παρανομία που να αναγνωρίζεται από την εκ πρώτης όψεως εξέταση της υπόθεσης.
[Βλ. Moyo (πιο πάνω), Frangos and Others v.The Republic (1982)3 CLR 53, Economides v. The Republic (1982) 3 CLR 837, Κροκίδου ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω)].Με τον όρο υποδηλώνεται η περίπτωση που η παραβίαση είναι οφθαλμοφανής, χωρίς να χρειάζεται διερεύνηση αντιφατικών γεγονότων.
Όπως έχει προαναφερθεί, ένας άλλος, εναλλακτικός προς τον ήδη εξετασθέντα λόγο της έκδηλης παρανομίας λόγος έκδοσης προσωρινού διατάγματος από το Ανώτατο Δικαστήριο, είναι η κατάδειξη του στοιχείου ότι, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, ο αιτητής ενδεχόμενα θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά.
Για την κατάδειξη αυτού του λόγου, ο αιτητής θα πρέπει να παρουσιάσει μαρτυρία περί της αναμενόμενης να προκύψει ζημιάς και περί του ανεπανόρθωτου της. Θα πρέπει δηλαδή να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα όπως η μη έκδοση του διατάγματος επιφέρει στον ίδιο ζημιά η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί με οποιαδήποτε από τις θεραπείες που θα μπορούσαν να αποδοθούν στο τέλος με την ακύρωσης της προσβαλλόμενης με την προσφυγή διοικητικής πράξης……».
Αφού μελέτησα όλα τα πιο πάνω αναφερόμενα και υπό το πρίσμα της υφιστάμενης νομολογίας, αποφαίνομαι τα ακόλουθα:
-Όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία Α της υπό εξέταση αίτησης, πρώτο μέρος αυτής, δηλαδή την αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, με το οποίο να αναστέλλεται η σύλληψη του αιτητή από Αστυνομικούς και/ ή Λειτουργούς του Τμήματος Αρχείου και Πληθυσμού και Μετανάστευσης, αυτή δεν μπορεί να επιτύχει, για όλους σωρευτικά τους λόγους που εύστοχα πρόταξε η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση (βλ.
σελ. 9 ανωτέρω στην παρούσα απόφαση). Συγκεκριμένα, όντως, η σύλληψη του αιτητή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν συνιστά διοικητική εκτελεστή πράξη, αλλά διοικητικό μέτρο εκτέλεσης των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης και στερείται εκτελεστότητας (βλ. Προσφυγή Αρ. 534/2005 Faisal Madalal και Δημοκρατίας, απόφαση ημερομηνίας 24.1.2007).
Επιπρόσθετα δε, ορθώς παρατηρήθηκε ότι η σύλληψη δεν προσβάλλεται με το αιτητικό της κυρίως προσφυγής. Σύμφωνα με τις καθιερωμένες αρχές του διοικητικού δικαίου η καταχώριση προσφυγής προς ακύρωση διοικητικής πράξης δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα: Η διοικητική πράξη μπορεί μεν, να εκτελεστεί από τη διοίκηση εκτός, βέβαια, αν ο επηρεαζόμενος ζητήσει προσωρινή αναστολή της (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο, Π.
Δαγτόγλου, 2η έκδοση, 1994, σ.365. §502), ως την περίπτωση μας. Ωστόσο, προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι πάντοτε η έγερση προσφυγής κατά της διοικητικής πράξης (ενδεικτικά Χριστούδιας ν. Δημοκρατίας (1989) 3(Β) Α.Α.Δ. 650, 653 και Προσωρινή Προστασία σε Ακυρωτικές Διαφορές, του Β. Σκουρή, Έκδοση 1979, σ.28). Εν τέλει προσθέτω, ότι η πράξη σύλληψης έχει ήδη συντελεστεί και, συνεπώς, δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα η αναστολή της από το Δικαστήριο, αφού θα ήταν αλυσιτελής.
-Όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία Β και Γ της υπό εξέταση αίτησης, στο μέρος και βαθμό που ζητείται η αναστολή του διατάγματος απέλασης του αιτητή, αυτό έχει ήδη, ως αβίαστα προκύπτει από τα ενώπιον μου γεγονότα και έγγραφα, ήδη ανασταλεί από τους ίδιους τους καθ’ ων η αίτηση, μέχρι την οριστική έκβαση της αίτησης του αιτητή για πολιτικό άσυλο, ο χρονικός ορίζοντας διεκπεραίωσης της οποίας έχει παραμείνει ακαθόριστος. Συνεπώς, καμία ανάγκη επέμβασης του Δικαστηρίου υφίσταται προς απόδοση του σχετικού αιτούμενου διατάγματος αναστολής του ήδη από τους ίδιους τους καθ’ ων η αίτηση ανασταλμένου διατάγματος απέλασης, στο παρόν τουλάχιστον, χρονικό στάδιο.
-Όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία Δ της υπό εξέταση αίτησης, δηλαδή έκδοση προσωρινού διατάγματος «….. το οποίο να διατάσσει τους Καθ’ ων η αίτηση να αφήσουν αμέσως ελεύθερο τον Αιτούντα.» στο βαθμό που ήθελε ερμηνευθεί, ότι νομική βάση αυτού αποτελεί η διάρκεια της κράτησης του και μόνο (βλ. σχετ. παράγραφος 26 της ένορκης δηλώσεως της κας Πασενίδου), τότε ορθώς υποδείχθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση στην ένσταση τους, ότι η παρούσα αίτηση γίνεται εκτός των πλαισίων της αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου και δεν μπορεί να αποδοθεί, αφού κάτι τέτοιο μπορεί να εξεταστεί, ενδεχόμενα, μόνο στα πλαίσια αίτησης και διαδικασίας habeas corpus (βλ.
ενδεικτικά Essa Murad Klaief (Αρ. 1) (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402) και η αρμοδιότητα προς εξέταση τέτοιας έχει παραμείνει κατά αποκλειστικότητα στο Ανώτατο Δικαστήριο, αρμοδιότητα η οποία έμεινε ανεπηρέαστη και μετά την τελευταία τροποποίηση του Συντάγματος, άρθρο 146 αυτού. Με δεδομένο από τα ενώπιον μου έγγραφα, αλλά και τις ένορκες δηλώσεις των διάδικων πλευρών, ότι έχουν εκδοθεί διατάγματα κράτησης και απέλασης για τον αιτητή (σημ.
παραμένει, μεταξύ άλλων, αμφισβητούμενο γεγονός μεταξύ των διαδίκων η κοινοποίηση αυτών στον αιτητή) η αιτούμενη θεραπεία Δ δεν μπορεί παρά, στην καλύτερη περίπτωση, να ερμηνευθεί ως αχρείαστος πλεονασμός του αιτήματος για αναστολή της κράτησης του αιτητή, ως αυτό ευκρινώς ζητείται τόσο στα πλαίσια της αιτούμενης θεραπείας Α της υπό εξέταση αίτησης, όσο και στα πλαίσια των αιτούμενων θεραπειών Β και Γ της παρούσης αιτήσεως.
Παραμένει, συνεπώς, προς εξέταση το θέμα αναστολής της απόφασης κράτησης του αιτητή, ως αυτό ζητείται με διάφορες θεραπείες της υπό εξέταση αιτήσεως, ως προανέφερα ανωτέρω.
Κρίνω, ότι ούτε αυτό το αίτημα δύναται να επιτύχει και αυτό, διότι:
-Πρώτον, τα ουσιώδη γεγονότα, ως αναδύονται μέσα από τα ενώπιον μου έγγραφα και μαρτυρίες, κάθε άλλο παρά πλήρη, σαφή και αναντίλεκτα είναι, ως απαιτείται στα πλαίσια αίτησης για παροχή προσωρινής προστασίας (και συναφών ισχυρισμών έκδηλης παρανομίας) και περί αυτών των γεγονότων παρατηρούνται, εν μέρει, αλληλοσυγκρουόμενοι ισχυρισμοί.
Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, αντίθετοι ισχυρισμοί και διχογνωμία μεταξύ των πλευρών παρατηρούνται στο (i) κατά πόσον κοινοποιήθηκαν, εν τέλει, τα επίδικα διατάγματα κράτησης κι απέλασης (εκδοθέντα, ως προκύπτει από τα ενώπιον μου έγγραφα, με βάση τον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο) στον αιτητή, με την πλευρά του αιτητή να το αρνείται και την πλευρά των καθ’ ων η αίτηση να το βεβαιώνει, ισχυριζόμενη ότι αυτός αρνήθηκε να υπογράψει την παραλαβή τους, (ii) αν ενημερώθηκε ο αιτητής, ότι είχε κηρυχθεί παράνομος μετανάστης και (iii) ποιες ήταν οι ακριβείς συνθήκες, υπό τις οποίες συλλήφθηκε ο αιτητής στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, με διαφορετική εξιστόρηση των διαδραματισθέντων από την κα Πασενίδου από τα όσα δήλωσε ο ερευνών Αστ.
Κυριάκος Χ’’ Τζιωρτζής στην δήλωση του κατά την διαδικασία προσωποκράτησης (η οποία επισυνάφθηκε από την κα Πασενίδου στην ένορκη δήλωση της), και, ιδιαίτερα, μεταξύ άλλων, πότε ακριβώς αιτήθηκε ο αιτητής πολιτικό άσυλο ενώπιον των αρχών της Δημοκρατίας, με την κα Πασενίδου να ισχυρίζεται ότι αυτό έγινε αμέσως και χωρίς καμία καθυστέρηση κατά την σύλληψη του, εμποδιζόμενος και/ή μη βοηθούμενος ο αιτητής από τις αρχές προς τούτο το διάβημα (βλ.
παραγράφους 15 και 20 της ενόρκου δηλώσεως της) και τον κ. Χ’ Τζιωρτζή να αναφέρει ότι ο αιτητής έπραξε τούτο αργότερα και μετά την σύλληψη του κατά την ανακριτική κατάθεση του.
Στην Ahmed Ibrahim Mohmed Idris ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D428, Υπόθεση αρ. 281/2014, απόφαση ημερομηνίας 26.6.2014, η οποία αφορούσε ενδιάμεση αίτηση για αναστολή διαταγμάτων αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«Σύμφωνα με την πλούσια νομολογία που υπάρχει, για να παραχωρηθεί προσωρινή θεραπεία ή αναστολή διοικητικής πράξης, το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι υπάρχει έκδηλη παρανομία ή ανεπανόρθωτη ζημιά. Σχεδόν καθημερινά τα δικαστήρια τονίζουν ότι «έκδηλη παρανομία» υπάρχει μόνο όταν από το διαθέσιμο υλικό, αντικειμενικά κρινόμενο και μη υποκείμενο σε στάθμιση για έκφραση κρίσης (βλ.
Κοινοπραξία Cyprus Airports Group v. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 92/04, ημερ. 3.3.2005), αναδύεται παρανομία η οποία είναι τόσο πρόδηλα αναγνωρίσιμη ώστε να μην χρειάζεται να διερευνηθούν τα αμφισβητούμενα γεγονότα (βλ. Frangos & Others v. The Minister of Interior & Others (1982) 3 CLR 53, 57, Λοϊζίδης ν. Υπουργού Εξωτερικών (1995) 3 ΑΑΔ 233). Σε πιο πρόσφατη νομολογία εξηγήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι έκδηλη παρανομία είναι εκείνη που είναι οφθαλμοφανής ή αυταπόδεικτη, χωρίς να χρειάζεται να διερευνηθούν αντιφατικά γεγονότα ώστε να ασκηθεί υποκείμενη κρίση (βλ.
Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd (2007)3 AAΔ32 και Hellenic Petroleum Cyprus Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 602). Η εξουσία του δικαστηρίου ασκείται με φειδώ ιδιαίτερα στη διαπίστωση έκδηλης παρανομίας σ' ένα τόσο πρόωρο στάδιο που δεν έχουν ακόμη συμπληρωθεί ούτε τα δικόγραφα. Πρόωρη άσκηση κρίσης επί γεγονότων ή περίπλοκων νομικών σημείων θα επηρέαζε την ουσία της προσφυγής και θα προδίκαζε το αποτέλεσμα.
Σχετικές με την έννοια της έκδηλης παρανομίας είναι και οι αποφάσεις της Ολομέλειας στις υποθέσεις Economides v. Republic (1982) 3 CLR 837 και Moyo and another v. The Republic (1988) 3 CLR 1203.».
-Δεύτερον, οι ισχυρισμοί του αιτητή περί έκδηλης παρανομίας (βλ. σελ. 6 και 7 στην παρούσα απόφαση) συνιστούν νομικά ζητήματα, για την απόφανση επί των οποίων απαιτείται αφενός βεβαιότητα του υπόβαθρου γεγονότων, το οποίο, ως προανέφερα ανωτέρω, δεν υπάρχει στην περίπτωση και, αφετέρου, η κρίση επ’ αυτών δεν προκύπτει, έστω νομολογιακά, να μπορεί να ασκηθεί στα πλαίσια ισχυρισμού έκδηλης παρανομίας (supra), αλλά μετά από στάθμιση και αξιολόγηση (και) των νομικών επιχειρημάτων εκατέρωθεν (στην νομολογία, εξ όσων έχω προσεκτικά διεξέλθει, δεν έχει επιτευχθεί, επί όλων των θεμάτων ακόμη ενιαία γραμμή, ενώ στα σημεία που έχει επιτευχθεί με αποφάσεις της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κάθε άλλο παρά δικαιώνονται κάποιες εκ των θέσεων του αιτητή για έκδηλη παρανομία- βλ. ενδεικτικά απόφαση πλειοψηφίας στην Υπόθεση ASAD MOHAMMED RAHAL και ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (2004) 3 Α.Α.Δ. 741 σε σχέση με τον ισχυρισμό του αιτητή ότι άπαξ και κατέστη αιτητής πολιτικού ασύλου τα διατάγματα κράτησης και απέλασης του- εκδοθέντα με βάση τον περί αλλοδαπών και μεταναστεύσεως Νόμο- παραβιάζουν τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου, Κεφ. 105).
Στην απόφαση ημερομηνίας 17.9.2012 στην Προσφυγή Αρ. 818/2010 ENTHIL THEVATHAS ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«Αναφορικά με τη νομική πτυχή πτυχή αρκούμαι να αναφερθώ σε μερικές μόνο από τις πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Ιωάννης Αντωνίου ν. Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου, (2001) 3 (Α) Α.Α.Δ. 164, ο Νικήτας, Δ. (όπως ήταν τότε) στη σελ. 167 ανάφερε τα ακόλουθα:
«Ο καν. 13 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962 είναι η δικονομική βάση για την παροχή προσωρινής προστασίας στις διοικητικές υποθέσεις. Αποτέλεσε δε και σ' αυτή την περίπτωση το νομικό έρεισμα της αίτησης. Είναι κοινός τόπος, αλλά πρέπει να υπογραμμισθεί, ότι η εξουσία αυτή του δικαστηρίου είναι διακριτικού χαρακτήρα και ότι ασκείται με φειδώ. Για να πετύχει ένα τέτοιο διάβημα χρειάζεται η συνδρομή δύο προϋποθέσεων: (1) έκδηλη παρανομία της πράξης, και (2) ανεπανόρθωτη ζημία, που μπορεί να προκαλέσει στο διοικούμενο η άμεση εφαρμογή της (βλ. για εκτενή ανάλυση την απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση 141/89 Κροκίδου κ.α. ν. Δημοκρατίας ημερ. 29/5/90 και Λοϊζίδη ν. Υπουργού Εξωτερικών (1995) 3 Α.Α.Δ. 233). Δεν είναι όμως απαραίτητο να συντρέχουν και οι δύο παραπάνω όροι προτού το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα.»
Στην υπόθεση Sigma Radio T.V. Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου, προσφ. αρ. 1140/03, ημερ. 1/12/03, ο Καλλής Δ. στη σελ. 5 διατύπωσε τη νομική πτυχή ως εξής:
«Έχει νομολογηθεί ότι η έκδηλη παρανομία αποτελεί λόγο για χορήγηση προσωρινού διατάγματος έστω και αν δεν έχει αποδειχθεί ανεπανόρθωτη ζημία και έστω και αν θα προκληθούν σοβαρά προβλήματα στην Διοίκηση. Ωστόσο αποτελεί λόγο που θα πρέπει να προσεγγίζεται με μεγάλη προσοχή γιατί δυνατόν να ισοδυναμεί με έκδοση απόφασης επί της ουσίας. Η αναστολή αποτελεί πάντοτε ζήτημα διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου και όχι ζήτημα δικαιώματος (βλ. Σοφοκλέους, πιο πάνω). Επίσης, είναι νομολογημένο ότι τα νομικά ζητήματα πρέπει να επιλύονται κατά τη δίκη. Επίλυση τους στο στάδιο της διαδικασίας για χορήγηση προσωρινού διατάγματος αποτελεί σοβαρή επέμβαση στην πορεία της δίκης και στα επίδικα θέματα τα οποία θα εξεταστούν από τον δικάζοντα Δικαστή (βλ. Οικονομίδης ν. Δημοκρατίας (1982) 3 Α.Α.Δ. 837 (απόφαση Ολομέλειας).».
Στο σημείο αυτό να τονίσω, επιπρόσθετα, ότι ο ισχυρισμός περί παρανομίας λόγω μη ακρόασης του αιτητή πριν την κήρυξη του ως παράνομου μετανάστη, πέραν της διάφορης νομολογιακής αντιμετώπισης του θέματος που έχω διακρίνει μελετώντας την υπόθεση, αλλά και την ανάγκη σαφήνειας περί των γεγονότων, ως έχω αναφέρει, αντιμετωπίζει και τον σκόπελο, ότι η κήρυξη του αιτητή ως παράνομου μετανάστη δεν έχει προσβληθεί με την κυρίως προσφυγή, ούτε έχω ενημερωθεί να έχει άλλως πως προσβληθεί.
-Τρίτον, οι ισχυρισμοί του αιτητή περί ανεπανόρθωτης ζημιάς λόγω της κράτησης του έχουν παραμένει παντελώς αίολοι. Η κα Πασενίδου στην ένορκη δήλωση της (εκεί παρ. 29) δεν έχει τεκμηριώσει, κατά την άποψη μου, τέτοια ανεπανόρθωτη ζημιά ως εκ του λόγου της κράτησης, αφενός, διότι όσα αναφέρει αφορούν κατά τα γραφόμενα της την απόφαση απέλασης (βλ. παρ. 29.1 και 29.2 της ενόρκου δηλώσεως της) και, αφετέρου, η κράτηση από μόνη της και οι συνεπαγόμενες από την δια της κράτησης στέρηση της ελευθερίας επιπτώσεις, δεν συνιστούν, κατά την νομολογία, ανεπανόρθωτη ζημία (βλ.
Προσφ. Αρ. 894/2014 THI CHIEN DOAN ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., απόφαση ημερομηνίας 22.7.2014).
Σημειώνω, ότι η ζημία θα πρέπει να αναφέρεται ειδικά και με σαφήνεια και οι κίνδυνοι πρόκλησης ζημίας πρέπει να στοιχειοθετούνται με κατάλληλη μαρτυρία. Το βάρος απόδειξης κείται επί των ώμων του αιτητή (βλ. Colocassides & Associates and others v. The Republic(1985) 3 C.L.R. 1780 και Moyo and another v. The Republic (1988) 3 C.L.R. 1203, 1209). Η πρόκληση ανεπανόρθωτης βλάβης δεν πρέπει να παραμείνει σε επίπεδο ισχυρισμών. Θα πρέπει να αποδεικνύεται με στοιχεία, ότι αν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης, ο αιτητής θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία.
Ενόψει όλων των πιο πάνω αναφερομένων, η παρούσα αίτηση ημερομηνίας 16.2.2016 αποτυγχάνει και οι αιτούμενες θεραπείες απορρίπτονται στην ολότητα τους.
Ως εκ της πιο πάνω κατάληξης μου, παρέλκει η ενασχόληση μου με τους υπόλοιπους λόγους ενστάσεως, που προέβαλε η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση.
Επιδικάζονται έξοδα ύψους €500 εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Η κυρίως προσφυγή παραμένει για οδηγίες ενώπιον μου στις 13.4.2016, ως είχε αρχικώς οριστεί από τον Πρωτοκολλητή κατά την καταχώριση της.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο