Belgian Council of State dismisses asylum appeal citing jurisdictional limits and lack of admissible evidence.
Belgio (BE)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Council of State declared the administrative cassation inadmissible, rejecting the applicant's challenge to the Refugee Board's refusal of status. The applicant argued that the Board failed to apply general principles of good administration and violated Article 3 of the ECHR regarding conditions in Pakistan. The court ruled that jurisdictional appeals do not trigger these administrative principles and that the applicant's arguments were too general to constitute a proven violation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 2 and 3 of the Law of 29 July 1991 on the explicit motivation of administrative acts; Articles 48/3 and 48/4 of the Law of 15 December 1980 on the entry, stay, settlement and expulsion of aliens: Jurisdictional appeals against refusals of refugee status do not require the application of general principles of good administration, and vague general allegations regarding country conditions without specific evidence of procedural violations are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 16.640 van 9 maart 2026
in de zaak A. 247.513/VII-43.177
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Marlies Van Den Bruel kantoor houdend te 2300 Turnhout Wouwerstraat 1
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN EN
DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 25 februari 2026, strekt tot de cassatie van arrest nr. 340.376 van 30 januari 2026 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het dossier van de zaak is op 6 maart 2026 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
Eerste middel
1. Noch de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ noch het zorgvuldigheids-, vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel en “de algemene beginselen van behoorlijk bestuur”
zijn van toepassing op jurisdictionele beroepen zoals het bestreden arrest, waarmee te dezen
VII-43.177-1/3
uitspraak is gedaan met hervormingsbevoegdheid over een beroep tegen de weigering van de vluchtelingenstatus en de subsidiaire beschermingsstatus.
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft herhaaldelijk en ondubbelzinnig gesteld dat geschillen betreffende de toegang tot, het verblijf op en de verwijdering van het grondgebied niet onder de toepassing van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (hierna: EVRM) vallen (zie EHRM (GK) 5 oktober 2000, Maaouia/Frankrijk; EHRM (GK)
4 februari 2005, Mamatkulov en Askolov/Turkije; EHRM 14 februari 2008, Hussain/Roemenië; EHRM 27 februari 2014, Zarmayev/België). Een schending van deze verdragsbepaling kan derhalve niet op ontvankelijke wijze worden opgeworpen tegen het bestreden arrest.
Verder vraagt verzoeker in de uiteenzetting van het middel wat de door hem afgelegde verklaringen betreft en wat de door hem bijgebrachte stukken betreft in wezen een nieuwe en andere beoordeling van de zaak zelf, waarvoor de Raad van State als cassatierechter niet bevoegd is. Verzoeker vermag op die manier geen schending aan te tonen van de artikelen 48/3 en 48/4 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’.
2. Het eerste middel is kennelijk niet ontvankelijk.
Tweede middel
3. Verzoeker acht de artikelen 2 en 3 van het EVRM geschonden, omdat “[d]e algemene situatie in Pakistan […] geheel [wordt] ondermijnd in de beslissingen”, “[d]e onveilige situatie […] tevens niet [wordt] ontkend, [d]e beslissing […] geheel voorbij[gaat]
aan deze realiteit” en “de vaststellingen dat er geen tegenstrijdigheden in de verklaringen van verzoeker kunnen worden bevestigd doch enkel volgens eigen interpretatie ongeloofwaardige verklaringen met hieraan een negatieve beslissing gekoppeld [bovendien] een schending uit[maakt] van art. 3 EVRM gelet op het door verzoeker aangehaald risico op onmenselijke behandelingen”.
Met het bestreden arrest wordt geen uitspraak gedaan over een verwijderingsmaatregel. In de mate dat de inhoud van artikel 3 van het EVRM overeenstemt
VII-43.177-2/3
met artikel 48/4 van de vreemdelingenwet, beperkt verzoeker zich tot een algemene stelling waarmee hij geen schending aantoont van de voornoemde verdragsbepalingen.
4. Het tweede middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op negen maart tweeduizend zesentwintig, door:
Carlo Adams, kamervoorzitter, bijgestaan door Bryan Geerts, toegevoegd griffier.
De griffier De voorzitter
Bryan Geerts Carlo Adams
VII-43.177-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.640