Ustawa z dnia 18 czerwca 1919 r. w przedmiocie dzierżawy łąk i sprzedaży pasz.

Dzierżawa łąk i gruntów, obsianych koniczyną lub trawą, oraz sprzedaż koniczyny i

wszelkiego rodzaju traw są dozwolone tylko na rzecz posiadaczy bydła i koni oraz wojskowości,

zarządów gminnych, instytucji społecznych i przedsiębiorstw przemysłowych, posiadających

siły pociągowe, bydło opasowe i mleczne dla ich rzeczywistej potrzeby.

Odsprzedaż traw i koniczyn na pniu z gruntów, wydzierżawionych od ich właścicieli

lub posiadaczy, jest wzbroniona i podlega karze (art. 3).

Sprzedaż wyżej wymienionych pasz na targach nie ulega żadnemu ograniczeniu z wyjątkiem

przepisów ustawy o lichwie.

W razie braku dobrowolnej ugody między stronami z powodu wygórowanej ceny dzierżawnej

lub sprzedażnej, ustanowi ją na żądanie od-dzierżawiającego lub kupującego, po wysłuchaniu

interesowanych, odnośne starostwo względnie urząd powiatowy.

Umowy już zawarte i zawrzeć się mające przeciwne tym przepisom są nieważne, a zawierane

po wejściu w życie tej ustawy stanowią przekroczenie, karane w drodze sądowej grzywną

do 5000 marek lub 7500 koron, ewentualnie aresztem do 6 miesięcy.

Ustawa ta będzie mieć zastosowanie w tych częściach państwa, które oznaczy Minister

Rolnictwa.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie tej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Rolnictwa i Dóbr Państwowych.