Ustawa z dnia 7 kwietnia 1919 r. w sprawie powołania dyplomowanych lekarzy do czynnej służby wojskowej.

Na czas trwania potrzeby wojennej powołuje się w obrębie Państwa do służby wojskowej

czynnej wszystkich lekarzy dyplomowanych, którzy nie przekroczyli 42 roku życia 1883

- 1876 r.

Wszyscy lekarze, podlegający powołaniu, obowiązani są w ciągu 14 dni od ogłoszenia

niniejszej ustawy w Dzienniku Praw stawić się w miejscowych powiatowych komendach

uzupełnień celem spisu.

Powołanie lekarzy do czynnej służby wojskowej nastąpić ma w miarę zapotrzebowania.

Roczniki młodsze powołane być mają wcześniej, niż starsze.

Lekarze, podlegający poborowi, którzy pełnią obowiązki publiczne i nie dadzą się szybko

zastąpić, winni być na wniosek Ministerstwa Zdrowia Publicznego zwolnieni ze służby

czynnej.

Wykonanie niniejszej ustawy oraz wydanie niezbędnych w tym celu przepisów porucza

się Ministrowi Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.