Legislator Jurisprudence & Législation
WZ 32/13 Généré par l'IA

Supreme Court reduced fine for disrupting court proceedings but upheld the disciplinary penalty for insulting the judge.

Numéro de cause WZ 32/13
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Partiellement admis (Partially Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court partially overturned a lower court's decision by reducing the fine from 1,000 to 500 zlotys while maintaining the conviction. The appellant argued that the judge acted with bad faith by refusing to read his protest protocol and denying him a chance to formally withdraw his appeal. The court found the appellant's behavior, including insulting the judge and persisting despite warnings, constituted a serious offense warranting punishment, yet deemed the original penalty disproportionately harsh given the procedural restrictions imposed on the appellant.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 49 § 1 Prawa o u.s.p.; Art. 426 § 1 k.p.k.: While participants in court proceedings must maintain order and respect for the presiding judge, a disciplinary fine is justified for serious offenses but must be proportionate to the circumstances, including any procedural disadvantages suffered by the offender.

Mots-clés

Généré par l'IA
court order disciplinary fine insulting judge procedural fairness proportionality principle serious offense appeal review

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 49 § 1 Prawa o u.s.p.
Wojskowy Sąd Okręgowy (w składzie jednego sędziego), na podstawie art. 49 § 1 prawa o u.s.p., ukarał J.
Art. 40 § 1 pkt 1 i 7 k.p.k.
oraz art. 40 § 1 pkt 1 i 7 k.p.k., art.
Art. 42 § 3 k.p.k.
40 § 1 pkt 1 i 7 k.p.k., art. 42 § 3 k.p.k., 148 § 1 i 2 k.p.k., art.
Art. 148 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 304 § 1 i 2 k.p.k.
42 § 3 k.p.k., 148 § 1 i 2 k.p.k., art. 304 § 1 i 2 k.p.k., jak również art.
Art. 426 § 1 k.p.k.
Pouczenie: Stosownie do art. 426 § 1 k.p.k. od niniejszego postanowienia środek odwoławczy nie przysługuje.
art. 42 § 3 k.p.k
40 § 1 pkt 1 i 7 k.p.k., art. 42 § 3 k.p.k., 148 § 1 i 2 k.p.k., art.
art. 426 § 1 k.p.k
Pouczenie: Stosownie do art. 426 § 1 k.p.k.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt: WZ 32/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Steckiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Edward Matwijów‎SSN Jan Bogdan RychlickiProtokolant : Anna Krawiec w sprawie J. K., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 7 stycznia 2014 r. zażalenia J. K. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 października 2013 r., w przedmiocie ukarania karą porządkową grzywny p o s t a n o w i ł zmienić zaskarżone postanowienie przez obniżenie kary porządkowej grzywny do 500 (pięćset) złotych.

UZASADNIENIE

W trakcie posiedzenia w dniu 31 października 2013 r. Wojskowy Sąd Okręgowy (w składzie jednego sędziego), na podstawie art. 49 § 1 prawa o u.s.p., ukarał J. K. – autora zażalenia będącego przedmiotem posiedzenia – karą porządkową grzywny w wysokości 1 000 zł.W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że J.K. naruszył powagę posiedzenia oraz ubliżał sędziemu – zarzucał popełnienie przestępstwa - przez co doprowadził do przerwania odczytywania orzeczenia. Postępował tak pomimo dwukrotnego upomnienia i pouczenia, że w przypadku dalszego zakłócania spokoju może zostać wydalony z sali.

Na to postanowienie J. K. złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie.Zarzucił obrazę art. 49 § 1 prawa o u.s.p. oraz art. 40 § 1 pkt 1 i 7 k.p.k., art. 42 § 3 k.p.k., 148 § 1 i 2 k.p.k., art. 304 § 1 i 2 k.p.k., jak również art. 2,5,7,8,9,30,32,37 Konstytucji RP i art. 3,6,13 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.W uzasadnieniu autor zażalenia stwierdził, że „Stronniczy, nieuprawniony i mściwy sędzia w sposób oczywisty wykazał złą wolę i mając na względzie jedynie odczytanie z góry przygotowanego na piśmie rozstrzygnięcia zakazał protokolantce zaprotokołowania mojego sprzeciwu co do kontynuowania przez niego postępowania jak i kolejnych wniosków procesowych”.Sąd odmówił odczytania wskazanego przez żalącego się protokołu oraz nie umożliwił składania wniosku o wyłączenie sędziego od udziału w sprawie.Nie zaprzecza, że był pouczany o możliwości usunięcia go z sali, w której odbywało się posiedzenie oraz iż zarzucał sędziemu popełnienie przestępstwa, poświadczenia nieprawdy w dokumencie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Proces sądowy musi toczyć się w atmosferze powagi i spokoju.

W związku z tym konieczne jest m. in. zdyscyplinowanie, w razie potrzeby, uczestników rozprawy (posiedzenia) oraz skłonienie ich do podporządkowania się władzy przewodniczącego. W tym celu ustawodawca wyposażył sąd (przewodniczącego) w prawo wydawania wszelkich zarządzeń i postanowień potrzebnych do utrzymania porządku i zapewnienia jego bezkonfliktowego przebiegu.Ustalone w rozpoznawanej sprawie fakty, w zasadzie nie kwestionowane przez J. K., chociaż stara się on swoje zachowanie usprawiedliwić, nie budzą wątpliwości, że autor zażalenia naruszył powagę, spokój, jak również ubliżał sądowi.

Na marginesie należy zauważyć, że również w zażaleniu, którego fragment przytoczono, są widoczne znamiona takiego zachowania.Protokół z posiedzenia, na którym doszło ze strony J. K. do zakłócenia porządku, nie pozostawia też wątpliwości, że z uwagi na używane słowa, demonstracyjne gesty i przede wszystkim uporczywość w działaniu – bezskuteczność upomnień – świadczyły, że dopuszczono się występku szczególnie rażącego, a zatem ukaranie karą porządkową grzywny było uzasadnione.Akceptując zaskarżone postanowienie co do zasady Sąd Najwyższy uznał jednak, iż wymierzona kara jest rażąco surowa.

Trzeba bowiem mieć na uwadze, że Sąd uniemożliwił J. K. pełne wypowiedzenie się w toczącym się postępowaniu przez nieudzielenie mu głosu odnośnie wniosków formalnych. Pomimo to Sąd Najwyższy, z uwagi na drastyczność zachowania (zarzucanie Sądowi popełnienie przestępstwa ), uznał ukaranie za uzasadnione. Pouczenie: Stosownie do art. 426 § 1 k.p.k. od niniejszego postanowienia środek odwoławczy nie przysługuje.