Supreme Court dismisses appeal; soldier's duty to stay at post is mandatory regardless of suspended sentence.
Pologne (PL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the prosecutor's appeal against a lower court's judgment sentencing a soldier. The soldier was convicted of assault and sentenced to a suspended restriction of freedom. The prosecutor argued that the lower court failed to impose the mandatory duty to remain at the post for two days weekly, which applies to soldiers in non-basic service. The court ruled that this duty is obligatory and must be pronounced regardless of whether the main penalty is suspended, as the execution court lacks authority to validate the omission.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 323 § 3 k.k.; Art. 61 § 1 k.k.w.: The obligation for a soldier in non-basic service to remain at the post for two days weekly is mandatory and must be pronounced independently of the suspension of the main penalty.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
WYROK Z DNIA 5 LUTEGO 2002 R.
WKN 36/01
Wymierzając karę ograniczenia wolności wobec żołnierza, o którym mowa
w art. 323 § 3 k.k., sąd orzeka obowiązek pozostawania w określonym miejscu
w czasie od zakończenia zajęć służbowych do capstrzyku przez 2 dni w
tygodniu również wtedy, gdy wykonanie tej kary warunkowo zawiesza.
Przewodniczący: sędzia SN płk W. Maciak.
Sędziowie: SN płk A. Kapłon (sprawozdawca), SO (del. do
SN) płk J. Malinowski.
Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk S.
Gorzkiewicz.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2002 r. sprawy Tomasza T.,
skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 351 k.k. w zw. z art. 353
k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k., z powodu kasacji, wniesionej na niekorzyść przez
Zastępcę Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego od
wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 27 czerwca 2001 r.
u c h y l i ł zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i w tym
zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi
Garnizonowemu w W.
Z uzasadnienia:
Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 27 czerwca 2001 r.,
Tomasz T. został uznany za winnego tego, że „w dniu 19 marca 2001 r. około godz.
9 00 na terenie JW. w T.M. w sali żołnierskiej trzeciego szwadronu, naruszył
nietykalność cielesną młodszego stopniem Adama J. w ten sposób, że pchnął go na
ścianę, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci rozcięcia
prawego łuku brwiowego, co spowodowało u niego naruszenie czynności narządu
ciała na okres poniżej 7 dni”,
tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 351 k.k. w zw. z art. 353 k.k. w
zbiegu z art. 157 § 2 k.k., i za to został skazany na karę 6 miesięcy ograniczenia
wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz na
karę grzywny w wymiarze 10 stawek dziennych przy przyjęciu, że stawka dzienna
wynosi 20 złotych.
Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji.
Od tego wyroku kasację – na niekorzyść – wniósł Zastępca Prokuratora
Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając rażące naruszenie prawa
materialnego, a to przepisu art. 323 § 3 k.k., mające istotny wpływ na treść
orzeczenia, polegające na nieorzeczeniu – wobec żołnierza innej służby niż
zasadnicza lub pełniona w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego –
obligatoryjnego obowiązku pozostawania w określonym miejscu w czasie od
zakończenia zajęć służbowych do capstrzyku przez 2 dni w tygodniu.
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o „uchylenie
zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazanie
sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w W. do ponownego rozpoznania”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć wypada, iż Tomasz T. w czasie wyrokowania przez sąd
pierwszej instancji miał status żołnierza odbywającego nadterminową zasadniczą
służbę wojskową, innymi słowy „inną służbę niż zasadnicza” (zob. wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 20 lutego 1996 r., WR 15/96, OSNKW 1996, z. 5–6, poz. 35).
W tej sytuacji za trafny uznać należy postawiony w kasacji zarzut, iż zaskarżony
wyrok zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego, a to art. 323 § 3 k.k., co z
kolei miało istotny wpływ na treść tegoż orzeczenia.
Z brzmienia powołanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny i oczywisty, iż
sąd, wymierzając karę ograniczenia wolności wobec żołnierza innej służby niż
zasadnicza, orzeka (a zatem jest obligowany orzec) obowiązek pozostawania w
określonym miejscu w czasie od zakończenia zajęć służbowych do capstrzyku przez
2 dni w tygodniu.
Tego rodzaju obowiązek powinien być orzeczony niezależnie od tego, czy kara
ograniczenia wolności ma być efektywnie wykonywana, czy też została ona
orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Gdyby bowiem w tym ostatnim przypadku zaistniały warunki do zarządzenia
wykonania tej kary – sąd orzekający w postępowaniu wykonawczym nie byłby
uprawniony do swoistego konwalidowania wyroku sądu orzekającego
merytorycznie wspomniany obowiązek, a w szczególności podstaw do takiego
rozstrzygnięcia nie sposób doszukać się w art. 61 § 1 k.k.w.
Powyższe rozważania powinien mieć na uwadze sąd ponownie rozpoznający
sprawę, oczywiście w zakresie, w jakim została ona uchylona. (...)