Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept a personally submitted motion for retrial due to formal defects.

Sygn. akt V KZ 53/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 grudnia 2020 r. w sprawie K.J., K.K., H.Ł., J.W., Z.G. i M.Ś., uniewinnionych od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 267a Prawa spółdzielczego o wznowienie postępowania z powodu zażalenia oskarżyciela subsydiarnego T.P. na zarządzenie upoważnionego sędziego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 7 września 2020 r., sygn. II AKo […], odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

W dniu 20 czerwca 2020 r. oskarżyciel subsydiarny T.P. złożył osobisty wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. IV Ka […], którym utrzymani w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 6 marca 2012 r., sygn. II K […]. Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2020 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku o wznowienie przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru oraz dołączenie dowodu uiszczenia opłaty od wniosku w kwocie 150 zł pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku.

W zakreślonym przez Sąd terminie T.P. nie uzupełnił braków formalnych wniosku, domagając się tylko przedłużenia terminu na uzupełnienie braków oraz wskazując, że w trakcie okresu letniego wielu prawników jest na urlopach i „przez to nie ma też kto sporządzić takiego wniosku” (k. 457 akt), jednak braków tych nie uzupełnił. Zarządzeniem z dnia 7 września 2020 r. upoważniony Sędzia II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] — wobec bezskutecznego upływu wyznaczonego wnioskodawcy terminu — odmówił przyjęcia wniosku M.S. o wznowienia postępowania jako niespełniającego warunków formalnych.

Wnioskodawca zarządzenie to zaskarżył zażaleniem. Podnosi w nim m. in., że decyzja ta „jest wyjątkowo stronnicza i korzystna dla pozwanych, którzy rzeczywiście dopuścili się zarzuconych im i niedozwolonych czynów”, jednocześnie wnosząc w konkluzji o zmianę zarządzenia i przyjęcie wniosku o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 545 § 2 k.p.k. jeśli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego.

Zatem prawnie bezskuteczne jest złożenie osobistego wniosku o wznowienie postępowania. Dlatego też wnioskodawcę wezwano do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W wyznaczonym terminie nie uzupełnił on jednak braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania. Wobec bezskutecznego upływu tego terminu, zarządzeniem z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt II AKo […], upoważniony Sędzia II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Wydane w sprawie zarządzenie jest prawidłowe i należało je utrzymać w mocy. Do jego wydania obligowały upoważnionego Sędziego przepisy Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 i § 2 k.p.k. w razie stwierdzenia braków formalnych złożonego wniosku prezes sądu odmawia jego przyjęcia.Marginesowo tylko wypada wskazać, że okoliczności artykułowane przez T.P. w osobistym wniosku o wznowienie postępowania nie mogą być kwalifikowane jako zobowiązujące do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie z urzędu na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 k.p.k.

W sformułowanym wniosku o wznowienie i zażaleniu na zarządzenie odmawiające jego przyjęcia T.P. podnosi okoliczności związane z odmienną — niż dokonana przez Sądy orzekające w sprawie — oceną przeprowadzonych w sprawie dowodów dotyczących działalności Gminnej Spółdzielni „[...]” w S., w której wnioskodawca sprawował (w pewnym okresie) funkcję przewodniczącego rady nadzorczej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.