Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
V KKN 552/98 Généré par l'IA

Criminal appeal dismissed because defendant's voluntary absence did not constitute a default judgment under Polish law.

Numéro de cause V KKN 552/98
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the lower court's finding of a default judgment was incorrect. The defendant, J. S., was present at the hearing on August 7, 1997, but voluntarily left without explaining himself. The court held that such voluntary absence, after being given the opportunity to defend himself, does not trigger the default judgment procedure required by Article 52 of the Code of Criminal Procedure. Consequently, the proceedings were concluded based on the defendant's own refusal to provide explanations, which precluded the application of default judgment rules.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 52 § 1 k.p.k.; Art. 61 § 3 k.p.k.: A judgment rendered in absentia requires the accused to be properly summoned and fail to appear; voluntary absence after being present and offered the chance to defend oneself does not constitute a default judgment.

Mots-clés

Généré par l'IA
default judgment voluntary absence criminal procedure right to defense appeal dismissal

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 52 § 1 k.p.k.
określonej w art. 52 § 1 KPSW tzn.
Art. 61 § 3 k.p.k.
Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 § 3 KPSW wskutek
Art. 535 § 2 k.p.k.
Powyższe rozstrzygnięcie, wydane w trybie art. 535 § 2 kpk (w brzmieniu

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V KKN 552/98

POSTANOWIENIE

Dnia 17 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Ewa Gaberle

po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2001 r.

sprawy J. S.

ukaranego za wykroczenie określone w art. 94 § 1, 86 § 1 kw i inne

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę ukaranego

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. IV Kz […]

utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w G.

z dnia 13 listopada 1997 r., sygn. II Kws […]

1) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zasądza od J. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powyższe rozstrzygnięcie, wydane w trybie art. 535 § 2 kpk (w brzmieniu

obowiązującym od 1 września 2000 r.), nie wymaga pisemnego uzasadnienia.

Poprzestać więc można na następujących uwagach:

Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 § 3 KPSW wskutek

przyjęcia w zaskarżonym postanowieniu, iż orzeczenie Kolegium d/s

Wykroczeń w G. z dnia 7 sierpnia 1997 r. nie ma charakteru zaocznego.

Wydanie orzeczenia zaocznego może bowiem nastąpić wyłącznie w sytuacji

określonej w art. 52 § 1 KPSW tzn. gdy obwiniony, będąc prawidłowo

wezwany, nie stawi się na rozprawę, podczas gdy w niniejszej sprawie

obwiniony J. S. był obecny na rozprawie w dniu 7 sierpnia 1997 r.

Skoro zaś na rozprawie tej umożliwiono mu zrealizowanie prawa do obrony,

w tym także prawa do złożenia wyjaśnień, lecz z prawa tego obwiniony

nie chciał skorzystać opuszczając samowolnie rozprawę, to tak wyrażona

odmowa

złożenia

wyjaśnień

dawała

a

maiori

ad

minus

podstawę

do zakończenia rozprawy i wydania orzeczenia, które –zgodnie z art. 61

§ 3 KPSW – nie jest orzeczeniem zaocznym.

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

Orzeczenie niniejsze nie podlega dalszemu zaskarżeniu

aw

f/ak