Supreme Court quells Special Commission verdict, acquitting defendant of illegal organization charges due to religious freedom violations.
Pologne (PL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court quashed the Special Commission's 1953 verdict and acquitted the defendant of charges under Article 36 of the Penal Code. The defendant argued that participation in a religious community, despite its delegalization, constituted a protected exercise of freedom of conscience rather than a crime. The court agreed, ruling that the community's activities remained religious in nature and thus fell within constitutionally guaranteed liberties.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 36 Kodeksu Karnego; Art. 70 Konstytucji z dnia 22 lipca 1952 r.: Participation in a religious community, even if delegalized, constitutes an exercise of protected freedom of conscience and does not constitute a crime under Article 36 of the Penal Code.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
Wyrok z dnia 10 maja 2001 r.
V KKN 354/99
Sędzia SN Jerzy Bratoszewski (przewodniczący)
Sędzia SN Halina Gordon-Krakowska (spr.)
Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk
Sentencja
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2001 r. sprawy T. M.
skazanego z art. 36 MKK z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika
Praw
Obywatelskich
na
korzyść
skazanego
(RPO
(…))
od
prawomocnego orzeczenia Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i
Szkodnictwem Gospodarczym w W. z dnia 17 marca 1953 r., sygn. akt
(...), uchyla zaskarżone orzeczenie i uniewinnia T. M. od popełnienia
przypisanego mu czynu a kosztami postępowania w sprawie obciąża
Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Komisja
Specjalna
do
Walki
z
Nadużyciami
i
Szkodnictwem
Gospodarczym w W. prawomocnym orzeczeniem z dnia 17 marca 1953
r., sygn. akt akt (...), wydanym na sesji wyjazdowej w P. uznała T. M. za
winnego tego, że: „Do października 1952 r. w P. brał udział, w uznanej
przez Państwo za nielegalną, organizacji (...), tj. czynu z art. 36 MKK i za
to na mocy tego przepisu Komisja Specjalna skierowała go do obozu
pracy na okres 14 miesięcy, a jednocześnie na podstawie art. 1 i 4
ustawy z dnia 22 listopada 1952 r. o amnestii (Dz.U. Nr 46, poz. 309)
karę tę złagodziła o połowę, tj. do 7 miesięcy”.
Od tego orzeczenia wniósł kasację na korzyść skazanego Rzecznik
Praw Obywatelskich, zarzucając:
rażące naruszenie art. 36 MKK mogące mieć istotny wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia polegające na bezzasadnym uznaniu, że
branie przez T. M. udziału we wspólnocie religijnej p.n. (...) wyczerpało
znamiona czynu z art. 36 MKK.
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i
uniewinnienie T. M. od popełnienia przypisanego mu czynu z art. 36
MKK.
Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna (art. 535 § 3 KPK).
Po delegalizacji wspólnoty religijnej p.n. (...) decyzją Urzędu do Spraw
Wyznań z 2 lipca 1950 r. jej wyznawcy nie zaprzestali działalności, co nie
stanowiło tajemnicy dla ówczesnych władz państwowych, bowiem
członkowie
wspólnoty
podejmowali
liczne
próby
jej
relegalizacji
wykazując w pismach kierowanych do najwyższych władz, iż ich
działalność ma charakter ściśle religijny, co wynikało z celów, form
działania i struktury wspólnoty przedstawianych szczegółowo w pismach.
Ponadto przytoczona wyżej decyzja Urzędu do Spraw Wyznań o
delegalizacji wspólnoty religijnej p.n. (...) była sprzeczna z zasadą
wolności sumienia i wyznania wyrażoną w obowiązującym w dacie
orzekania przepisie art. 70 Konstytucji z dnia 22 lipca 1952 r.
Powyższe względy dały podstawę do przyjęcia iż przypisany T. M. czyn
nie wyczerpał znamion jakiegokolwiek przestępstwa gdyż stanowił
realizację prawnie zagwarantowanych wolności i swobód obywatelskich.
W tym stanie rzeczy, uwzględniając kasację, Sąd Najwyższy orzekł jak
na wstępie.