Supreme Court quashes district court sentence for flag desecration due to improper jurisdiction by lower court.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court quashed the first-instance judgment because the District Court lacked jurisdiction over the misdemeanor case, which legally belongs to the Higher Court. The General Prosecutor argued that the District Court violated procedural rules by trying a flag desecration offense, citing established precedent. The Court ruled that this jurisdictional error is a mandatory ground for cassation, requiring the case to be remitted to the competent Higher Court.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 25 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.: A judgment rendered by a court of lower rank in a matter belonging to a higher court constitutes a mandatory ground for cassation, necessitating the quashing of the verdict regardless of its substantive impact.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
V KK 465/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Kazimierz KlugiewiczSSN Michał Laskowski w sprawie B. G. i M. Ł.skazanych z art. 137 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 7 listopada 2024 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanych od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 107/24, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Sieradzu. [J.J.] Kazimierz Klugiewicz Jacek Błaszczyk Michał Laskowski
UZASADNIENIE
B. G. i M. Ł. oskarżono o to, że w dniu 4 listopada 2023 r. w W., woj. […] działając wspólnie i w porozumieniu, w miejscu publicznym dokonali publicznego znieważenia flagi Rzeczypospolitej Polskiej poprzez złamanie drzewca i zrzucenie jej na ziemię, tj. o czyn z art. 137 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Wieluniu wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 107/24, na podstawie art. 66 § 1 k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k. Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonych na okres próby jednego roku. Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. Sąd orzekł wobec B.
G. i M. Ł. świadczenie pieniężne w kwocie po 1.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Ponadto Sąd wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu. Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 11 kwietnia 2024 r.Kasację od tego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść B. G. i M. Ł. i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na wydaniu przez Sąd Rejonowy wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne o czyn z art. 137 § 1 k.k., podczas gdy sądem właściwym rzeczowo do rozpoznania tej sprawy w pierwszej instancji był Sąd wyższego rzędu, tj.
Sąd Okręgowy w Sieradzu, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Sieradzu, jako właściwemu do rozpoznania tej sprawy w pierwszej instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zsadna w stopniu oczywistym, co umożliwiło uwzględnienie jej na posiedzeniu w trybie przepisu art. 535 § 5 k.p.k. Uchybienie proceduralne polegające na rozpoznaniu sprawy przez sąd niższego rzędu w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., co skutkuje koniecznością uchylenia wyroku niezależnie od wpływu tego uchybienia na jego treść.
W kasacji zasadnie wskazano na ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego w tej kwestii (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 maja 2003 r., IV KK 331/02,; z dnia 14 września 2005 r., IV KK 283/05 oraz z dnia 26 września 2011 r., II KK 165/11). Nie ulega więc wątpliwości, że obowiązkiem każdego sądu, także w postępowaniu prowadzonym w trybie konsensualnym, po wniesieniu aktu oskarżenia, jest skontrolowanie swojej właściwości, w tym także rzeczowej i w wypadku stwierdzenia swej niewłaściwości przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi właściwemu.
Temu obowiązkowi Sąd Rejonowy w Wieluniu zadość nie uczynił. Nie dostrzegł bowiem, że zarzucany oskarżonym czyn zakwalifikowany został w akcie oskarżenia jako występek z art. 137 § 1 k.k. Tymczasem, stosownie do treści art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., to nie sąd rejonowy lecz sąd okręgowy - jako sąd wyższego rzędu, orzeka w pierwszej instancji w sprawach o występki m.in. z rozdziału XVII Kodeksu karnego. Skoro Sąd Rejonowy w Wieluniu przedmiotową sprawę rozpoznał w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, skutkowało to rozpoznaniem jej przez sąd niższego rzędu, z ewidentnym naruszeniem reguł kształtujących zasady właściwości rzeczowej.
Uchybienie takie zaś, jak wskazano, stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą, wymienioną w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. W konsekwencji zaskarżony przedmiotową kasacją wyrok Sądu Rejonowego został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, regulujących zasady określania właściwości rzeczowej sądu orzekającego w sprawie karnej.Stąd wyrok ten należało uchylić a sprawę przekazać do rozpoznania, jako właściwemu rzeczowo i miejscowo, Sądowi Okręgowemu w Sieradzu.Z tych względów orzeczono jak w wyroku. [J.J.]r.g.
Kazimierz Klugiewicz Jacek Błaszczyk Michał Laskowski