Legislator Jurisprudence & Législation
V CZ 70/13 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal filed personally by party due to mandatory lawyer representation requirement.

Numéro de cause V CZ 70/13
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal filed personally, ruling that mandatory lawyer representation under Article 87 of the Civil Procedure Code applies to all proceedings before the Supreme Court. The appellant argued that the lower court erred in rejecting the appeal because a request for a lawyer was not yet processed. The court held that personal filing constitutes an irreparable formal defect that cannot be cured, while noting that the appellant's separate request for a lawyer should have been considered separately.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 87 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 1 pkt. 2 k.p.c.; Art. 3941 § 1 pkt. 2 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c. - Mandatory lawyer representation in Supreme Court proceedings renders appeals filed personally inadmissible as an irreparable formal defect.

Mots-clés

Généré par l'IA
mandatory lawyer representation Supreme Court procedure personal appeal filing formal defect inadmissibility civil procedure code

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 87 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.
Art. 394 § 1 pkt. 2 k.p.c.
,zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 394 § 1 pkt. 2 k.p.c. oraz art.
Art. 3941 § 1 pkt. 2 k.p.c.
871 § 2 oraz art. 3941 § 2 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
871 § 2 oraz art. 3941 § 2 k.p.c.
Art. 130 § 1 k.p.c.
Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (zob.
art. 3941 § 2 k.p.c
871 § 2 oraz art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 87 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
obejmuje wszelkie postępowania, które przynależą do właściwości Sądu Najwyższego, dotyczy więc także zażalenia do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.).
art. 130 § 1 k.p.c
Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
871 § 2 oraz art. 3941 § 2 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
I CZ 23/96
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CZ 70/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Mirosław Bączyk‎SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa J. S.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w C., Prezesowi Sądu Okręgowego w C. i Prezesowi Sądu Apelacyjnego ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2013 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 22 sierpnia 2012 r. oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. odrzucające zażalenie powoda na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 i 3 wyroku tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r. Przyczyną odrzucenia zażalenia było wniesienie go osobiście przez powoda J. S. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód J. S. ,zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 394 § 1 pkt. 2 k.p.c. oraz art. 871 § 2 oraz art. 3941 § 2 k.p.c. poprzez odrzucenie zażalenia do Sądu Najwyższego w sytuacji, w której nie został rozpoznany jego wniosek o ustanowienie pełnomocnika w celu sporządzenia zażalenia na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 i 3 wyroku tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacki ustanowiony w art. 87 1 k.p.c. obejmuje wszelkie postępowania, które przynależą do właściwości Sądu Najwyższego, dotyczy więc także zażalenia do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.). Zażalenie wniesione osobiście przez stronę podlegało zatem odrzuceniu wobec braku zdolności postulacyjnej.

Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77). Zaskarżone postanowienie jest zatem prawidłowe, a wniesione do Sądu Najwyższego zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.Należy natomiast zwrócić uwagę, że niezależnie od odrzucenia zażalenia wniesionego przez powoda osobiście należało rozpoznać jego wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu wniesienia zażalenia na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku.

Do czasu rozpoznania tego wniosku i podjęcia stosownych do jego rozstrzygnięcia czynności termin do wniesienia zażalenia nie rozpoczął biegu. Późniejsze ustanowienie dla powoda pełnomocnika z urzędu w postępowaniu kasacyjnym nie pochłania postępowania zażaleniowego. Także bowiem w postępowaniu o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą dyspozytywności, sąd powinien brać pod uwagę, że strona decyduje nie tylko o wszczęciu postępowania, ale także o zakresie rozstrzygnięcia sprawy (ne eat iudex ultra petita partium).