Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
V CZ 61/11 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding court costs and mandatory counsel as inadmissible under Civil Procedure Code.

Numéro de cause V CZ 61/11
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Irrecevable (Inadmissible)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against a lower court's decision to exempt them from court costs and appoint counsel. The appellant argued they could afford costs based on their payments for alimony and a loan, while the lower court had already partially granted the exemption. The court ruled the appeal inadmissible because the Civil Procedure Code exhaustively lists appealable rulings, excluding decisions on costs and mandatory counsel.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.: Appeals against court rulings on court costs or the appointment of counsel ex officio are inadmissible as these matters are not exhaustively listed in the statute as appealable.

Mots-clés

Généré par l'IA
inadmissible appeal court costs exemption mandatory counsel Civil Procedure Code appealable rulings

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
W art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 3941 § 2 k.p.c.
W art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
W art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 370 k.p.c.
z art. 370 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.
art. 39821 k.p.c
art. 370 k.p.c
39821 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
II CZ 40/08
Supreme Court allows appeal by overturning dismissal due to insufficient court fee waiver. Defendant's financial hardship justified full fee exemption.
III CZ 192/99
oraz z 3 marca 2000 r., III CZ 192/99, niepubl.).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CZ 61/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa C. Spółki z o.o. w S.

przeciwko J. Z.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 30 marca 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 30 marca 2011 r. Sąd Okręgowy zwolnił pozwanego od

kosztów sądowych powyżej kwoty 1.000 zł, oddalając wniosek o zwolnienie od

kosztów sądowych

pełnomocnika

z

w pozostałym

urzędu.

Zdaniem

zakresie

Sądu

oraz

wniosek

Okręgowego,

o ustanowienie

pozwany,

pomimo

niewskazania przez niego żadnych źródeł dochodu, ma możliwość ponoszenia

kosztów postępowania do kwoty 1.000 zł, na co wskazuje opłacanie przez niego

alimentów oraz rat kredytu, a ponadto otrzymanie przez niego w postępowaniu,

którego dotyczy wniosek o wznowienie, zwrotu opłaty sądowej w kwocie 750 zł.

W zażaleniu na to postanowienie pozwany zaskarżył je w części oddalającej

dalej idące wnioski, wnosząc o zwolnienie go od kosztów sądowych do kwoty

1.000 zł oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. wyliczone zostały wyczerpująco rodzaje

postanowień sądu drugiej instancji, na które przysługuje zażalenie do Sądu

Najwyższego. Przepis ten nie wymienia wydanych w postępowaniu apelacyjnym

postanowień: oddalających wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz

oddalających wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, które zostały

zaskarżone rozpoznawanym zażaleniem. W konsekwencji, zażalenie w tym

zakresie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu, co potwierdza konsekwentne

orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienia: z 16 lipca 2008 r., II CZ

40/08, niepubl. oraz z 3 marca 2000 r., III CZ 192/99, niepubl.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art.

39821 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.