Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
V CZ 19/07 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal in inheritance dispute as value falls below statutory threshold.

Numéro de cause V CZ 19/07
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the applicant and other participants against the district court's decision in an inheritance partition case. The lower court correctly determined that the disputed value of 96,000 zł did not meet the statutory minimum required for cassation admissibility. Consequently, the Supreme Court found no need to examine the substantive arguments regarding the valuation of the inherited property.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may not examine the merits of a cassation appeal if the value of the subject matter of the dispute does not reach the statutory threshold for admissibility.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal admissibility inheritance partition dispute statutory value threshold district court decision Supreme Court review

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
dział spadku (art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.).
Art. 394 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 w związku
Art. 397 k.p.c.
z art. 397 i 385 k.p.c.).
Art. 385 k.p.c.
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c
dział spadku (art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CZ 19/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T. J.

przy uczestnictwie A. M., I. D. i W. K.

o dział spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni oraz uczestniczek postępowania

A. M. i I. D. na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.

z dnia 20 grudnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawczyni T. J. oraz uczestniczek postępowania A. M., I. G. i W.

K. od postanowienia tego Sądu z dnia 28 września 2006 r. zapadłego w sprawie o

dział spadku. Sąd wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie sięga

ustawowego progu określającego dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o

dział spadku (art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni oraz uczestniczki

postępowania kwestionują prawidłowość wyliczenia dokonanego przez Sąd drugiej

instancji wskazując, że skarżące kwestionują ustalenie dotyczące wartości jednego

ze składników dzielonego majątku, tzn. nieruchomości, która została wyceniona na

151.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dopuszczalność rozważania przez sąd drugiej instancji prawidłowości

określenia przez wnoszącego skargę kasacyjną podanej w niej wartości przedmiotu

zaskarżenia nie może budzić wątpliwości, gdyż, jak wskazywał wielokrotnie Sąd

Najwyższy, odbywa się to w ramach badania przesłanek dopuszczalności

skorzystania z tego środka zaskarżenia. Badanie takie przeprowadził Sąd

Okręgowy, a jego wyniki nie nasuwają zastrzeżeń. Trafnie Sad wskazał, że wartość

przedmiotu sporu może obejmować wartość tylko tych roszczeń, które nie zostały

uwzględnione

przez

wnioskodawczyni

oraz

sąd

drugiej

uczestniczki

instancji.

W

postępowania

rozpoznawanej

sprawie

kwestionują

wysokość

zasądzonej spłaty. Jest zatem oczywiste, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie

może obejmować wartości całej masy spadkowej, tym bardziej, że ta ostatnia

wartość została ostatecznie ustalona na 96.000 zł i to ustalenie jest już wiążące.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 w związku

z art. 397 i 385 k.p.c.).