Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of separate request to admit appeal under Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CSK 509/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku R. S.

przy uczestnictwie K. S.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 4 lipca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie wydane zostało w dniu 4 lipca

2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie

wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie

w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc

cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego,

podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu

pierwszym § 2 art. 3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które

stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c. z rygorem

przewidzianym w art. 130 k.p.c.).

Już

wcześniej

przyjęto

w

orzecznictwie,

że

brak

któregokolwiek

z kreatywnych elementów dawnej kasacji, a określonych w

którymkolwiek

z punktów nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu

w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem

podlegała odrzuceniu a limine

(postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r.,

II CKN 1385/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia

2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 52).

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na

możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego,

a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi

zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia zarówno

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jak i jego uzasadnienia.

Odrębne wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi

tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 398 4 § 1

pkt 3 k.p.c. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego do

uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów,

z pominięciem

wyraźnego,

odrębnego

zaprezentowania

którejkolwiek

z okoliczności spośród wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i uzasadniających

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia 22 marca

2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia

5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157). W odniesieniu do

skargi

kasacyjnej

zachowuje

aktualność

utrwalone

orzecznictwo

Sądu

Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 398 § 1 k.p.c. mają samodzielny

byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca

2005 r. V CSK 5/05, niepubl. Postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05

niepubl.).

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

i wniosek ten należycie uzasadnić, wskazując na występowanie w sprawie

przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu,

określone w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne,

uzasadniające występowanie

ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez

skarżącego przy pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie

którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.

(por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie

tego wymogu nie jest tożsame z werbalnym powołaniem się na przesłankę

wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Ponieważ skarga kasacyjna uczestniczki

pozbawiona jest właściwie rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania przeto podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia

22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art.

3984 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się

niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie

w przedmiocie

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

zapada

tylko

po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę,

a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu” i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna uczestniczki pozbawiona jest wymaganego

uzasadnienia wniosku, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego,

współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art.

3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

jc