Supreme Court dismisses cassation appeal on permanent rent termination fee abuse of rights claim.
Pologne (PL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the State Treasury against a housing cooperative regarding the termination of a perpetual lease fee. The appellant argued that the lower court failed to apply Article 5 of the Civil Code due to an abuse of rights, while the respondent contended the fee termination was lawful. The court ruled that the specific circumstances of the case did not meet the threshold for an unresolved legal issue or obvious merit, thus rejecting the appeal.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless it raises a significant legal issue, creates serious doubts in legal interpretation, or is obviously well-founded, requiring clear evidence of a patent legal error without deep analysis.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt V CSK 471/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w W. przeciwko Skarbowi Państwa-Prezydentowi W.o ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Strona pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 6 kwietnia 2016 r. naruszenie art. 77 ust. 1 i art. 154 u.g.n., § 28 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U.2004.207.2109) oraz art. 5 k.c., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych dotyczących tego, czy do wykonania uprawnienia do wypowiedzenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste może mieć zastosowanie art. 5 k.c., oraz oczywistą zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestie podniesione przez stronę pozwaną nie spełniają tych warunków. Realizacja każdego uprawnienia - co przyznaje sama strona skarżąca - a więc także realizacja uprawnienia do wypowiedzenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, może podlegać ocenie w kategoriach nadużycia prawa (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2001 r., II CKN 604/00).
Ziszczenie się przesłanek zastosowania art. 5 k.c. zależy od okoliczności konkretnego przypadku. Dokonana w zaskarżonym wyroku ocena w tym względzie mieści się granicach zakreślonych przez wymieniony przepis. W sprawie nie jest spełniona także przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).
Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. T. Wiśniewski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewsku, red., Kodeksu postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010, s. 233 i 234). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia przepisów przytoczonych w skardze kasacyjnej. Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej strony pozwanej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozrządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804), a także § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2016.1667). jw l.n