Legislator Jurisprudence & Législation
V CSK 308/15 Généré par l'IA

Supreme Court dismissed appeal; buildings permanently attached to land are not separate real estate and cannot be registered separately.

Numéro de cause V CSK 308/15
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the refusal to register a commercial building separately in the land registry. The lower courts held that because the building was permanently attached to the land, it constituted part of the real estate rather than a separate property object. The Court agreed, ruling that the Land Registry Act only permits separate registration for buildings that legally constitute independent property or contain distinct units, which this structure did not meet.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 1 ust. 1 u.k.w.h.; art. 46 § 1 k.c.; art. 48 k.c.; art. 26 ust. 1 u.k.w.h.; art. 27 ust. 1 u.k.w.h.; § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r.: Buildings permanently connected to the land are components of the land and do not constitute separate real estate; therefore, they cannot be entered separately in the land registry unless specific laws designate them as independent property objects.

Mots-clés

Généré par l'IA
land registry registration building attached to land separate real estate components of land cassation appeal dismissal property law principles land registry act

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 1 ust. 1 u.k.w.h.
Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości (art. 1 ust. 1 u.k.w.h.), nieruchomościami są zaś, zgodnie z art.
Art. 46 § 1 k.c.
1 u.k.w.h.), nieruchomościami są zaś, zgodnie z art. 46 § 1 k.c., grunty, a także budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Art. 48 k.c.
Jeżeli zaś, jak w niniejszej sprawie, trwale związane z gruntem budynki nie stanowią odrębnego od gruntu przedmiotu własności, są one częściami składowymi gruntu (art. 48 k.c.) i jako takie w zasadzie nie podlegają ujawnieniu w księdze wieczystej (zob.
Art. 26 ust. 1 u.k.w.h.
Nie zgodził się z zarzutem wnioskodawcy naruszenia art. 26 i 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.
Art. 27 ust. 1 u.k.w.h.
1 i art. 27 ust. 1 u.k.w.h., a także naruszenie przepisów postępowania przez błędne zastosowanie § 21 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2013 r.
§ 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r.
Art. 6269 k.p.c.
i błędne zastosowanie art. 6269 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Art. 6268 § 1 i 2 k.p.c.
oraz niezastosowanie art. 6268 § 1 i 2 k.p.c. i błędne zastosowanie art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
oczywiście zaś nie wynika obowiązek dokonania wpisu zgodnie z wnioskiem.Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 47 § 1 k.c
46 § 1 i art. 47 § 1 k.c.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CSK 308/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner (przewodniczący)‎SSN Iwona Koper‎SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku S. Sp. z o.o. w W.‎o ujawnienie budynku,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 maja 2014 r., oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. oddalił wniosek „S.” spółki z o.o. o ujawnienie w księdze wieczystej budynku handlowo-usługowego znajdującego się na działkach nr 4/15 i 4/16. Podkreślił, że co do zasady budynki trwale połączone z gruntem stanowią części składowe nieruchomości, wobec czego brak jest podstaw prawnych do ujawnienia budynku znajdującego się na gruncie. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1411; dalej:

„rozporządzenie z dnia 21 listopada 2013 r.”) przewiduje bowiem możliwość ujawnienia budynku jedynie w wypadku, gdy z mocy przepisu szczególnego stanowi on odrębny od gruntu przedmiot własności lub też w sytuacji, gdy w budynku zostały wyodrębnione lokale stanowiące osobne nieruchomości, ewentualnie również wówczas, gdy w budynku znajdują się lokale będące przedmiotem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu albo jest on przedmiotem spółdzielczego prawa do domu jednorodzinnego.Wnioskodawca wniósł apelację od postanowienia Sądu Rejonowego.Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. oddalił apelację.

Podzielił argumentację prawną Sądu Rejonowego, powołując się na art. 46 § 1 i art. 47 § 1 k.c. oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2013 r. Nie zgodził się z zarzutem wnioskodawcy naruszenia art. 26 i 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.; dalej: „u.k.w.h.”), skoro dane katastralne mają służyć dokonywaniu wpisów w księgach wieczystych, jeżeli wpływają na stan prawny opisanych w tych księgach nieruchomości. Wzniesienie budynku na gruncie nie prowadzi natomiast do zmiany stanu prawnego nieruchomości, wobec czego nie podlega ujawnieniu w księdze wieczystej.Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.k.w.h., a także naruszenie przepisów postępowania przez błędne zastosowanie § 21 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2013 r. oraz niezastosowanie art. 6268 § 1 i 2 k.p.c. i błędne zastosowanie art. 6269 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.k.w.h. nie stanowią podstawy do dokonania wpisu w księdze wieczystej budynku, który nie jest odrębną od gruntu nieruchomością. Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości (art. 1 ust. 1 u.k.w.h.), nieruchomościami są zaś, zgodnie z art. 46 § 1 k.c., grunty, a także budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Jeżeli zaś, jak w niniejszej sprawie, trwale związane z gruntem budynki nie stanowią odrębnego od gruntu przedmiotu własności, są one częściami składowymi gruntu (art. 48 k.c.) i jako takie w zasadzie nie podlegają ujawnieniu w księdze wieczystej (zob. jednak niżej).Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2013 r., w rubryce 1.4 "oznaczenie" wpisuje się w podrubryce 1.4.2 dane o oznaczeniu usytuowanych na nieruchomości budynków: budynków stanowiących odrębną nieruchomość albo budynków, z których wyodrębniono lokale stanowiące odrębną nieruchomość, albo budynków, w których znajdują się lokale, do których przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, albo budynków, do których przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu.

Jednoznacznie z tego wynika, w jakich wypadkach ujawnia się w księdze wieczystej budynek, dlatego nie może być mowy o błędnym zastosowaniu przytoczonego przepisu, czy też błędnej jego wykładni. Należy dodać, że identyczne brzmienie ma obecnie obowiązujący § 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym (Dz.U. z 2016 r., poz. 312).Oddalenie w niniejszej sprawie wniosku (art. 6269 k.p.c.) jest konsekwencją prawidłowej oceny dokonanej przez Sąd Okręgowy w zakresie niedopuszczalności wpisu, nie może zatem być mowy również o naruszeniu tego przepisu.

Z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 6268 § 1 i 2 k.p.c. oczywiście zaś nie wynika obowiązek dokonania wpisu zgodnie z wnioskiem.Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. kc jw