Supreme Court dismisses cassation appeal where tenant's traffic accident breach does not constitute contractual liability.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the tenant against a judgment ordering payment for damages. The tenant argued that the landlord failed to provide a safe premises, citing a traffic accident as the cause of breach, and claimed the landlord was not a business operator. The court rejected these claims, ruling that the accident was a personal risk of the tenant and did not establish contractual liability or the necessary conditions for cassation review.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.; A tenant's personal risk, such as a traffic accident, does not constitute a breach of lease obligations attributable to the landlord, and such facts do not justify the admissibility of a cassation appeal.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt V CSK 235/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa C. […] Sp. z o.o. w L.przeciwko R. K. i I. P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanej I. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża pozwanej I. P. kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwana I. P. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r. Wyrok ten został zaskarżony w całości. Zapadł on w następstwie wniesienia m.in. przez pozwaną I. P. apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 lutego 2013 r.W skardze kasacyjnej pozwanej podnoszono zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, art. 5 i art. 3531 k.c., art. 483 i 484 k.c., art., 5 k.c. w zw. z art. 483 i 484 k.c., art., 484 § 2 k.c., art. 3571 k.c., art.475 i art. 495 k.c. Wskazywano także na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 i art. 382 k.p.c., art. 207 § 6 w zw. z art. 277 k.p.c. w zw. z art. 45 Konstytucji RP.Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca stwierdziła, że w sprawie tej występuje istotne zagadnienie prawne, ponieważ konieczne jest jednoznaczne wyjaśnienie ogólniejszej kwestii, czy występują przesłanki odpowiedzialności prawnej z tytułu katy umownej, skoro niewywiązanie się przez pozwaną z obowiązków wynikających z umowy najmu wynikało z przyczyn przez nią niezawinionych (wypadek komunikacyjny).
Ponadto – zdaniem skarżącej – skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny błędnie uznał, że pozwana była przedsiębiorcą, mimo że faktycznie pozwana nigdy nie podjęła w sposób ciągły zorganizowanej działalności zarobkowej.Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie – uchylenia zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez oddalenie powództwa w całości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Analizując uzasadnienia orzeczeń obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej pozwanej oraz zawartą w niej motywację prawną wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (s. 7 i n. skargi), Sąd Najwyższy stwierdził, że – wbrew stanowisku skarżącej – w sprawie nie występują przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. Przekonywające są przede wszystkim ustalenia Sądu Apelacyjnego co do tego, że pozwanej nie można było przypisać statusu przedsiębiorcy (s. 14-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Trzeba także wyraźnie stwierdzić, że uczestniczenie przez pozwaną w wypadku komunikacyjnym jest ryzykiem osobistym pozwanej jako najemcy i nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, iż niewykonywanie obowiązków wynikających z umowy najmu lokalu użytkowego nastąpiło z przyczyn nieobciążających pozwaną.W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Istniały podstawy do nieobciążenia pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego w świetle art., 102 k.p.c. (k. 395 akt sprawy).[aw]