Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
V CSK 212/16 Généré par l'IA

Cassation appeal dismissed; no legal issue found; precedent established on first right of refusal penalty.

Numéro de cause V CSK 212/16
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal, ruling that no significant legal issue required its review. The appellants argued that the penalty for violating the first right of refusal created a legal uncertainty, but the court found this view contradicted existing precedent. Consequently, the appeal was rejected because the established case law already clarified that such violations do not invalidate third-party contracts.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may reject a cassation appeal if no significant legal issue exists or if the matter is already settled by established case law, as seen in the ruling that penalties for first right of refusal violations do not invalidate third-party agreements.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal dismissal first right of refusal legal issue requirement established case law invalidity of third party contract

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Pogląd ten wyklucza z zasady istnienie, na tle skargi kasacyjnej, przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Skarżący nie wykazał przy tym w przekonujący sposób, by stanowisko to nie było adekwatne dla sprawy, w której skarga została wniesiona.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego należnych pozwanym Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw.
Art. 99 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
99 i oraz art. 108 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw
art. 3989 § 1 k.p.c
Pogląd ten wyklucza z zasady istnienie, na tle skargi kasacyjnej, przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Pogląd ten wyklucza z zasady istnienie, na tle skargi kasacyjnej, przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
III CZP 107/14
Civil court cannot void pre-1998 land sale contracts solely for violating expropriation return rights reserved to former owners.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CSK 212/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa R. Z., H. Z. i W. Z.‎przeciwko J. K., A. K. i Gminie B. ‎o ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza solidarnie od powodów na rzecz J. K. i A. K. solidarnie kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) oraz na rzecz Gminy B. kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 8 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano się na istnienie w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, jako jej podstawę wskazując charakter sankcji za naruszenie obowiązku informacyjnego wynikającego z naruszenia przepisów o prawie pierwokupu przysługującym właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości (art. 136 u.g.n.).

Mimo obszernego wywodu skarżącego nie można jednak stwierdzić, by w obecnym stanie orzecznictwa kwestia ta mogła stanowić nadal przedmiot rozbieżności wymagających wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2015 r., III CZP 107/14 (OSNC 2016, nr 2, poz.

16) w odniesieniu do analogicznego problemu na gruncie wcześniejszej regulacji gospodarowania nieruchomościami (ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.) stwierdzono, że naruszenie przepisów o prawie pierwokupu przysługującym właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości, nie powoduje nieważności umowy sprzedaży lub ustanowienia użytkowania wieczystego, która została zawarta z osobą trzecią. Pogląd ten wyklucza z zasady istnienie, na tle skargi kasacyjnej, przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący nie wykazał przy tym w przekonujący sposób, by stanowisko to nie było adekwatne dla sprawy, w której skarga została wniesiona.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego należnych pozwanym Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 i oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw