Supreme Court dismisses appeal for failure to cite statutory grounds under Civil Procedure Code Art. 398.3.3. Appeal lacks admissible grounds as it attacks evidence evaluation rather than procedural errors.
Pologne (PL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the lower court's ruling on property boundary delimitation. The appellant argued that the lower court violated procedural rules by relying on expert opinions inconsistent with reality and failed to appoint another expert. The court rejected these claims because the appeal did not cite specific statutory grounds for cassation, instead attacking the factual evaluation and evidence assessment which fall outside cassation review.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 398 ust. 3 § 1 k.p.c.; Art. 398 ust. 3 § 3 k.p.c.; Art. 398 ust. 4 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 398 ust. 6 § 2 i 3 k.p.c.: A cassation appeal must cite statutory grounds for review; appeals attacking the evaluation of evidence or factual findings lack admissible grounds and are dismissed.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt V CSK 198/09
POSTANOWIENIE
Dnia 27 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta R.
przy uczestnictwie M.P. i Gminy Miasta R.
o rozgraniczenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki M.P.
od postanowienia Sądu Okręgowego w G.
z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę kasacyjną i orzeka, że każdy uczestnik ponosi
koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Uzasadnienie
Uczestnik postępowania M.P. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia
Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 lutego 2009 r. zarzucając temuż Sądowi rażące
naruszenie przepisu art. 286 i 287 k.p.c. przez zaniechanie powołania innego
biegłego, mimo istotnych zastrzeżeń uczestniczki do opinii biegłego sądowego, a w
tym przede wszystkim oparcie opinii na danych niezgodnych ze stanem
rzeczywistym, oraz rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 i 2
k.p.c. przez błędną ocenę okoliczności faktycznych oraz dowolne i błędne ustalenia
przez przyjęcie zupełnie bezpodstawnie, że były podstawy do rozgraniczenia ustalenia granicy między nieruchomościami w sposób ustalony orzeczeniem Sądu
Rejonowego w R., podczas, gdy nie było ku temu podstaw, a były wręcz podstawy
do odmiennych ustaleń.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna będąca nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem
kwalifikowanym
pismem
procesowym
powinna,
w
szczególności
zawierać
przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 398 4 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Skarżący powinien zatem wskazać, że opiera skargę na podstawie naruszenia
przepisów prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania (art. 398 3
§ 1 k.p.c.) i w ramach tak określonych podstaw sformułować odpowiednie zarzuty.
Skarga, która nie czyni zadość powyższym wymaganiom dotknięta jest brakiem
nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na ustawowych
podstawach. Skarżąca formułując zarzuty w ramach drugiej podstawy kasacyjnej
zakwestionowała ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd drugiej
instancji. W szczególności skarżąca zakwestionowała wiarygodność i moc
dowodową opinii biegłego A.S. Zważyć jednak należy, że w świetle wyraźnego
brzmienia art. 3983 § 3 k.p.c. formułowanie takich zarzutów jest niedopuszczalne.
W
postępowaniu
kasacyjnym
kontroli
podlega
postępowanie
dowodowe
przeprowadzone przez Sąd drugiej instancji, a zarzuty formułowane pod adresem
tego Sądu mogą dotyczyć wyłącznie ewentualnych uchybień, których dopuścił się
Sąd na etapie dopuszczania lub przeprowadzania dowodów. Ocena wyników
postępowania dowodowego usuwa się spod kontroli kasacyjnej, podobnie jak
ocena ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę faktyczną zaskarżonego
rozstrzygnięcia.
Skarżąca
nie
podnosi
takich
zarzutów,
które
w sposób
dopuszczalny obnażałyby błędy Sądu Okręgowego popełnione na etapie
postępowania dowodowego. Twierdzenie natomiast, że Sąd dopuścił się obrazy art.
286 i art. 287 k.p.c. jest całkowicie gołosłowne i zmierza w istocie do
zakwestionowania oceny dowodów i dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych.
Tak sformułowane zarzuty nie mieszczą się w ramach ustawowych podstaw
kasacyjnych, a wobec niepodniesienia przez skarżąca takich zarzutów, które
mieściłyby się w ramach zakreślonych przez ustawę podstaw skargę należy uznać
za pozbawioną jednego z elementów konstrukcyjnych (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 2 i 3
k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 2 i art. 3983 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji,
rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 1 k.p.c.
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.