Legislator Jurisprudence & Législation
V CNP 58/08 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses claim for invalidating final ruling due to non-exhaustion of cassation appeal rights.

Numéro de cause V CNP 58/08
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's claim to declare a final ruling on adverse possession incompatible with the law. The plaintiff argued that the lower court's decision caused damage by failing to consider evidence regarding the disputed property's value. The court ruled the claim inadmissible because the plaintiff had the right to file a cassation appeal but failed to do so, making the current remedy unavailable.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: A claim for invalidating a final ruling is inadmissible if the party failed to utilize available cassation appeal rights without justifying an exceptional circumstance.

Mots-clés

Généré par l'IA
adverse possession cassation appeal inadmissible claim exhaustion of remedies final ruling property law non-exhaustion

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4241 § 2 k.p.c.
Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
(art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Art. 519 § 1 k.p.c.
Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 519 1 § 1 k.p.c.
Art. 4248 § 2 k.p.c.
niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.).
Art. 520 k.p.c.
kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4241 § 2 k.p.c
Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
(art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c
Skarga z art. 4241 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
l CNP 4/06
pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., l CNP 4/06, OSNC

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CNP 58/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi A. Z.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt VI Ca (…)

[WSC (…)]

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta C.

przy uczestnictwie A. Z. i Politechniki C. w C.

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2008 r.,

1)

odrzuca skargę,

2)

zasądza od A. Z. na rzecz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta C. kwotę 600,

zł (sześćset) tytułem kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Uczestniczka postępowania A. Z. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 16 maja 2006 r.

[sygn. akt VI Ca (…)] w sprawie o zasiedzenie.

Skarżąca zarzuciła wskazanemu postanowieniu naruszenie art. 172 i 336 k.c.

Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego

orzeczenia zgłosiła „dowód z wniosku o zasiedzenie, w którym wnioskodawca określił

wartość przedmiotu sporu na 3000 zł”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w

sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,

dopuszczalność skargi uzależnia od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:

istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o

kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy, o

którym mowa w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu

ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez

pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., l CNP 4/06, OSNC

2006/6/113). Skarżąca nie wykazała, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w jej

sprawie.

Przepis art. 4241 § 1 k.p.c. wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest rzeczywista

niemożność zmiany lub uchylenia kwestionowanego orzeczenia, co ma miejsce m.in. w

sprawie niekasacyjnej. Wykazanie tej przesłanki jest jednym z istotnych wymagań skargi

(art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 519 1 § 1 k.p.c. od

wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy w sprawach z

zakresu prawa rzeczowego przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba

że przepis szczególny stanowi inaczej. Sprawa o stwierdzenie nabycia własności

nieruchomości przez zasiedzenie jest sprawą z zakresu prawa rzeczowego i

jednocześnie brak jest przepisu szczególnego wyłączającego możliwość wniesienia

skargi kasacyjnej dla tej kategorii spraw.

W przedmiotowej sprawie od zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego

przysługiwał zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej,

istniała zatem możliwość jego uchylenia lub zmiany. Skarżąca nie skorzystała z tej

możliwości. Skarga z art. 4241 k.p.c. nie może być traktowana jako zamiennik skargi

kasacyjnej. Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji kasacyjnej

i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to skarga jest

niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji

z wniesienia skargi kasacyjnej, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności

skorzystania z tego środka odwoławczego.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 2 k.p.c.). O

kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c.