Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of special circumstances and proven damage.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal seeking to declare a final judgment unlawful. The plaintiff alleged violations of property and civil procedure laws but failed to demonstrate a special circumstance or concrete damage as required by law. The court ruled that merely citing legal provisions does not constitute a special circumstance, and court costs cannot be treated as compensable damage.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment based on special circumstances requires proof of a unique situation and actual damage, which cannot be established merely by citing violated statutes.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt V CNP 54/12
POSTANOWIENIE
Dnia 26 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Maria Szulc
w sprawie ze skargi Wspólnoty Nieruchomości Użytkowych "P. "
w K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 marca 2011 r.,
w sprawie z powództwa Wspólnoty Nieruchomości Użytkowych "P."
w K.
przeciwko T.B. i J. B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2013 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Skarżąca domagała się stwierdzenia, na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.,
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22
marca 2011 r., którym wskutek apelacji pozwanych został zmieniony wyrok Sądu
Rejonowego w B. w ten sposób, że powództwo zostało oddalone.
W skardze powódka zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 2, art. 15 i art. 25
ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr. 80, poz.
903 z późn. zm.) oraz art. 98, 100 k.p.c. i § 6 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr. 163, poz. 1349) i wskazała, że skutkiem naruszenia
wyżej wymienionych przepisów prawa jest niezgodność zaskarżonego wyroku z art.
64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z art. 15 i 25 ust. 1 ustawy
o własności lokali oraz z art. 98 i 100 k.p.c. w zw. z § 6 rozporządzenia.
Sąd Najwyższy zważył:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna odpowiadać szczególnym wymogom określonym w art. 4245 § 1 k.p.c.
Są to wymagania konstrukcyjne skargi nie podlegające sanowaniu, ich zachowanie
podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, zaś brak
któregokolwiek z elementów skutkuje jej odrzuceniem (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Powołany przez skarżącą, jako podstawa skargi, art. 424 1 § 2 k.p.c. uzależnia
dopuszczalność skargi od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia
wyjątkowego
przypadku
oraz
występowania
niezgodności
z
prawem
o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad
porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.
Z brzmienia art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wynika, że w wypadku powołania tej podstawy
skargi skarżący powinien wykazać, że istnieje wyjątkowy wypadek uzasadniający
jej wniesienie. Wymóg ten dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z prawem
zaskarżonego orzeczenia jak i przyczyn, dla których strona nie skorzystała
z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających zaskarżenie orzeczenia.
Skarżąca
nie
podjęła
próby
wykazania
okoliczności,
które
świadczyłyby
o zaistnieniu „wyjątkowego wypadku”, bowiem za takie nie może być uważane
wskazanie przepisów prawa, które w jej ocenie zostały naruszone oraz przepisów,
z którymi zaskarżony wyrok jest sprzeczny. Powołanie omawianej podstawy skargi
nie eliminuje nadto obowiązku konieczności uprawdopodobnienia wyrządzenia
szkody spowodowanej zaskarżonym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Niezbędne jest zatem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem jej zakresu
i rozmiaru. Skarżący powinien nadto wykazać w skardze istnienie związku
przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem. Zawarte w skardze na
str. 2 wyliczenie elementów szkody i wskazanie ich wartości nie spełnia tych
wymagań. Zaznaczyć też należy, że fakt poniesienia kosztów sądowych, nie może
być traktowany jako szkoda w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec
czego orzeczono jak w sentencji.
jw