Legislator Jurisprudence & Législation
V CNP 50/10 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses admissibility of final judgment review due to lack of special circumstances and proven damage.

Numéro de cause V CNP 50/10
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's complaint for review of a final judgment, ruling it inadmissible under Polish civil procedure law. The applicant sought to challenge a final decision regarding property usage fees but failed to demonstrate that no other legal remedies were available or that special circumstances existed. The court determined that the applicant did not meet the cumulative requirements for admissibility, specifically failing to prove the existence of exceptional circumstances or qualified legal errors, nor did they substantiate the alleged damage caused by the final ruling.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: A complaint for review of a final judgment is inadmissible if the applicant has not exhausted available legal remedies and has not proven the existence of exceptional circumstances combined with a qualified legal error causing demonstrable damage.

Mots-clés

Généré par l'IA
complaint for review of final judgment exhaustion of legal remedies exceptional circumstances requirement qualified legal error standard demonstrable damage proof civil procedure admissibility final judgment review

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4241 § 2 k.p.c.
wymienionych w art. 4241 § 2 k.p.c. – istnienia wyjątkowego wypadku oraz
art. 3981 § 1 k.p.c.
mógł – zgodnie z art. 3981 § 1 i art.
art. 3982 k.p.c.
3981 § 1 i art. 3982 k.p.c. – wnieść skargę kasacyjną od
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4248 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 §
art. 39319 k.p.c.
1, art. 39319 i art. 42412 k.p.c.
art. 42412 k.p.c.
39319 i art. 42412 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CNP 50/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie ze skargi J. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt I ACa

(…) [I WSC (…)],

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie X. i Prezydentowi Miasta B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę oraz zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa (Prokuratoria

Generalna Skarbu Państwa) kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu

kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Przedmiotem sprawy, w której wniesiono skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia było żądanie zasądzenia kwoty 188 500 zł z tytułu

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W sprawie tej skarżący

mógł – zgodnie z art. 3981 § 1 i art. 3982 k.p.c. – wnieść skargę kasacyjną od

zaskarżonego wyroku.

W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,

dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek,

wymienionych w art. 4241 § 2 k.p.c. – istnienia wyjątkowego wypadku oraz

występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo

praw człowieka i obywatela. Skarżący przesłanek tych nie wskazał.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać również uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia

niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia

przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23

września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie

publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III

CNP 40/06, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnił; wskazał jedynie, że

zaskarżonym orzeczeniem została wyrządzona mu szkoda w wysokości określonej

pozwem, gdyż został pozbawiony spadku jako jeden ze spadkobierców po zmarłym J. J.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 8 § 2

k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 §

1, art. 39319 i art. 42412 k.p.c.