Legislator Jurisprudence & Législation
V CNP 26/11 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to missed appeal deadline and lack of exceptional circumstances.

Numéro de cause V CNP 26/11
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court rejected the appellant's complaint challenging a final judgment on marital property division. The appellant argued procedural violations regarding notification and failure to appoint a representative, but failed to demonstrate an exceptional circumstance justifying the missed appeal deadline. The court ruled that since the appellant had the objective possibility to appeal and did not do so due to their own fault, the complaint was inadmissible under the relevant procedural code.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 5192 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.: A complaint for invalidity of a first-instance court ruling is inadmissible if the party failed to exercise their right of appeal without an exceptional circumstance, such as serious illness or force majeure, thereby waiving the remedy due to their own fault.

Mots-clés

Généré par l'IA
complaint for invalidity missed appeal deadline exceptional circumstances procedural fault marital property division inadmissible complaint waiver of appeal

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 5192 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 5192 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała
Art. 4248 § 2 k.p.c.
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2
Art. 214 § 1 k.p.c.
art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.
art. 214 § 1 k.p.c
art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby
art. 379 pkt 5 k.p.c
nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.
art. 5192 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 5192 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała
art. 4248 § 2 k.p.c
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CNP 26/11

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi J. L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego

z dnia 25 czerwca 2009 r., w sprawie z wniosku W. L.

przy uczestnictwie J. L.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

J. L. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie o podział

majątku wspólnego. Kwestionowane orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając

naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby

nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5192 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji

uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu

niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy

można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej

środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub

błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego

2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek

wyjątkowy wypadek występuje w jego sprawie.

Zaskarżonym prawomocnym postanowieniem Sąd Rejonowy ustalił skład

majątku małżonków L., oraz dokonał podziału tego majątku. Skarżący J. L. z racji

wykonywania zawodu marynarza często i długotrwale przebywał poza miejscem

zamieszkania. Z tego powodu uczestnik nie stawił się na rozprawę poprzedzającą

wydanie kwestionowanego postanowienia, czyniąc zarzut Sądowi Rejonowemu, że

nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Wezwanie na rozprawę

wraz z opinią biegłego zostało wysłane uczestnikowi na dwa wskazane przez niego

adresy ze skutkiem doręczenia zastępczego. W sprawie ustalono, że uczestnik nie

podjął próby ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania go w postępowaniu,

bądź też pełnomocnika dla doręczeń. Nie potwierdził się zatem zarzut naruszenia

prawa powodujący nieważność postępowania.

W przedmiotowej sprawie - jak sam skarżący podaje - była możliwość

zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego, istniała więc możliwość jego

uchylenia lub zmiany. Skarżący nie złożył w terminie apelacji, a wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia został prawomocnie

oddalony. Sąd orzekający w sprawie niewadliwie uznał, że uczestnik nie wykazał

braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia apelacji od skarżonego

postanowienia.

Analizując treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarżący nie

wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w sprawie (art. 519 2 § 2

k.p.c.). Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji

odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie,

to skarga jest niedopuszczalna. Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji

z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności

skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2

k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.