Supreme Court dismissed appeal against disciplinary suspension due to failure to prove valid medical excuse for absence.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court upheld the disciplinary panel's decision to suspend a judge and reduce their salary. The judge appealed, arguing that the court violated procedural rights by holding a session without their presence despite a valid medical excuse. The court rejected this claim because the provided medical certificate, issued by a private clinic, failed to meet the statutory requirement for a public institution doctor.
Regeste Legislator
Généré par l'IAart. 115 § 3 u.s.p.; art. 128 u.s.p.; unexcused absence does not prevent proceedings, but validly excused absence requires strict compliance with medical documentation standards; failure to meet these standards constitutes a valid excuse for absence.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
UCHWAŁA Z DNIA 28 LISTOPADA 2002 R.
SNO 44/02
Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).
Sędziowie SN: Elżbieta Skowrońska-Bocian, Maria Tyszel.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy
Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego sędziego Sądu Apelacyjnego w
sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu zażalenia obwinionej od
uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 września 2002 r.,
sygn. akt (...) w przedmiocie zawieszenia sędziego Sądu Okręgowego w
czynnościach służbowych i obniżenia wynagrodzenia, podjętą na podstawie art.
129 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o Ustroju Sądów
Powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)
uchwalił:
zaskarżoną uchwałę utrzymać w mocy.
Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 2 września 2002 r., sygn. akt (...) Sąd Apelacyjny – Sąd
Dyscyplinarny
zawiesił
w
czynnościach
służbowych
sędziego
Sądu
Okręgowego i obniżył wysokość jej wynagrodzenia o 30%.
Uchwała powyższa została zaskarżona przez obwinioną. W zażaleniu
podniesiony został zarzut obrazy prawa procesowego, to jest art. 115 § 3 u.s.p.
polegającej na rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu Sądu Apelacyjnego pod
nieobecność
obwinionej
pomimo
należytego
usprawiedliwienia
niestawiennictwa.
Rozpoznając zażalenia Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co
następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Zgodnie z art. 115
§ 3 u.s.p. nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy
nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. A contrario z przepisu tego wynika, że
sprawa nie może być rozpoznana pod nieobecność obwinionego lub jego
obrońcy, jeżeli należycie usprawiedliwią niestawiennictwo. Kwestią, do której
musi się więc odnieść w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy jest jedynie to, czy
obwiniona, pod której nieobecność rozpoznał sprawę Sąd Apelacyjny w dniu 2
września 2002 r., należycie usprawiedliwiła swoją nieobecność.
Zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu Apelacyjnego zostało
obwinionej doręczone w dniu 7 sierpnia 2002 r. (doręczenie zastępcze). W dniu
30 sierpnia 2002 r. do Sądu Apelacyjnego wpłynęło pismo zawierające wniosek
obwinionej o przełożenie posiedzenia na inny dzień z powodu jej stanu zdrowia.
Do
wniosku
doręczona
została
kserokopia
zwolnienia
lekarskiego
wystawionego przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, Centrum
Medyczne Akademii Medycznej, potwierdzające niezdolność obwinionej do
pracy w dniach od 16 sierpnia do 9 września 2002 r.
Na posiedzeniu w dniu 2 września 2002 r. Sąd Apelacyjny uznał
niestawiennictwo obwinionej za nieusprawiedliwione, ponieważ sposób jego
udokumentowania nią odpowiada wymogom określonym w § 2 rozporządzenia
Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia z dnia 20 sierpnia 1998 r. w sprawie
warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i
innych uczestników procesu karnego z powodu choroby (Dz. U. Nr 111, poz.
706).
Rozpoznając sprawę pod nieobecność obwinionej Sąd Apelacyjny nie
naruszył prawa procesowego. Zgodnie z art. 128 u.s.p. w sprawach nie
uregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisu kodeksu
postępowania karnego. Trafnie zatem Sąd Apelacyjny uznał, iż do obwinionego
w
postępowaniu
oskarżonego
w
dyscyplinarnym
stosuje
postępowaniu
karnym
się
odpowiednio
zasady
dotyczące
usprawiedliwiania
niestawiennictwa określone w powołanym powyżej rozporządzeniu. Zasadnie
zatem przyjęto, iż przedłożone przez obwinioną zaświadczenie dokumentuje
jedynie stan niezdolności do pracy, a nie – czego wymaga zarządzenie
(załącznik) – niemożność stawiennictwa na wezwanie (zawiadomienie).
Przedłożone zaświadczenie nie odpowiada także warunkom określonym w § 2
ust.1 pkt 1 rozporządzenia, albowiem wystawione zostało przez niepubliczny
zakład opieki zdrowotnej, podczas gdy przepis ten wymaga, aby wystawił je
lekarz publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
W tym stanie rzeczy, wobec nie potwierdzenia się zarzutu podniesionego w
zażaleniu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uchwalił jak wyżej.