Legislator Jurisprudence & Législation
IV KO 194/25 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to obvious lack of merit and absence of new evidence.

Numéro de cause IV KO 194/25
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court rejected the defendant's request for a retrial, ruling it was obviously unfounded. The defendant claimed innocence and alleged police framing but offered no new facts or evidence. The court determined that the request failed to meet statutory requirements for retrial proceedings.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

art. 545 § 3 k.p.k.; art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.; art. 541 § 1 k.p.k.: A request for retrial is inadmissible if its lack of merit is obvious and no new facts or evidence are presented to challenge the final judgment.

Mots-clés

Généré par l'IA
retrial proceedings obvious lack of merit new facts and evidence final judgment police framing allegation antécédents pénaux sérieux activité criminelle sanction pénale

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 545 § 3 k.p.k.
Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 541 § 1 k.p.k.
540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 3–11 k.p.k.
– wymaga wykazania zaistnienia czynu zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k.
art. 22 k.p.k.
lub w art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia.
art. 545 § 3 k.p.k
Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 190 § 1 k.k
art. 4 § 1 k.k
art. 216 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

IV KO 194/25 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie J.B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 stycznia 2026 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 kwietnia 2025 r., II AKa 116/24, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 19 grudnia 2024 r., III K 73/24, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie III K 73/24, uznał J.B. za winnego popełnienia czynu:1. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i przy zastosowaniu art. 64 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,2. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności,3. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy połączył orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę apelacji, Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 r. w sprawie II AKa 116/25, zmienił zaskarżone orzeczenie, m.in. w ten sposób, że obniżył skazanemu karę za czyn z pkt 2 do 3 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności, obniżył karę za czyn z pkt 3 do roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności oraz orzekł wobec J.B. karę łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Pismem datowanym na 2 października 2025 r., skazany J.B. wniósł o wznowienie postępowania albowiem jest niewinny i nie dokonał „napadu” na pokrzywdzonego, a nadto podniósł, że Policja wraz z poszkodowanym i prokuratorem go „wrobili”, a przed Sądem chciałby udowodnić, że zaszła pomyłka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Z treści osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania nie wynika żadna okoliczność, która mogłaby został uznana za ustawową przesłankę wznowienia postępowania (okolicznością taką nie jest przekonanie skazanego, iż został „wrobiony” przez poszkodowanego wraz z Policją i prokuratorem, że nie dokonał napadu na pokrzywdzonego i że nie miał wtedy noża (kwestia ta była podnoszona w apelacji przez obrońcę skazanego).

Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k. Wskazać należy, że oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

W osobistym wniosku skazany nie przedstawił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. W szczególności skazany nie powołuje się na żadne nowe fakty i dowody w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k. – wymaga wykazania zaistnienia czynu zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia. [WB][r.g.] ‎