Legislator Jurisprudence & Législation
IV KO 132/21 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses request to transfer appeal case due to lack of objective bias grounds under Art. 37 K.P.K.

Numéro de cause IV KO 132/21
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court rejected a request to transfer a criminal appeal case to another court of equal jurisdiction under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The District Court had sought the transfer because the appeal involved a judge from the same court who had previously ruled on a related matter. The Supreme Court held that the mere fact that the case concerns a judge from the same court does not automatically create an objective risk of bias, as the proceedings were not directed against a specific individual. Consequently, the court found no statutory grounds to deviate from the principle of territorial jurisdiction.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 37 k.p.k.; The principle of territorial jurisdiction is a general rule, and Article 37 allows for transfer only upon strict proof of objective bias or disruption of judicial freedom, which requires specific circumstances beyond the mere involvement of a judge from the same court.

Mots-clés

Généré par l'IA
territorial jurisdiction transfer of proceedings objective bias judicial independence Code of Criminal Procedure court of equal jurisdiction procedural transfer règlement du conflit juridictionnel

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 37 k.p.k.
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosku.
art. 37 k.p.k
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 231 § 1 k.p.k
w sprawie dotyczącej przestępstwa z art. 231 § 1 k.p.k.
art. 231 § 1 k.k
i działania tym samym na szkodę interesu publicznego i interesu prywatnego wymienionego pokrzywdzonego, to jest o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k.Odnosząc się do argumentu wnioskującego sądu, należy uznać, że nie przemawia on za koniecznością przekazania sprawy.
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KO 132/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 października 2021 r. w sprawie zażalenia J. M., na postanowienie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt PR Ds. (…) o odmowie wszczęcia śledztwa, wniosku Sądu Rejonowego w O. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 15 września 2021 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt II Kp […], do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W złożonym wniosku Sąd wskazał, że istnieją podstawy do przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy dotyczącej rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, gdyż dotyczy ona sędziego tegoż Sądu L. M..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wypada wskazać, że regulacja art. 37 k.p.k., pozwalająca na odstępstwo od zasady właściwości miejscowej, ma charakter wyjątkowy, a tym samym jej treść powinna być wykładana ściśle. Oczywistym jest, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny są czynnikami warunkującymi skorzystanie z instytucji art. 37 k.p.k., jednakże ciężar wykazania ich spoczywa na wnioskującym sądzie. Po zapoznaniu się z przedstawionymi aktami sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku, bowiem nie zachodzi żadna z sytuacji uzasadniających odstąpienie od właściwości miejscowej sądu, pierwotnie ustalonej na podstawie obowiązujących przepisów.

Zauważyć należy, że do wnioskującego Sądu wpłynęło zażalenie J. M. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. z dnia 10 czerwca 2021 r. o odmowie wszczęcia śledztwa wobec stwierdzenia, że czyn nie wypełnia znamion czynu zabronionego – w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień w dniu 9 kwietnia 2019 r. w O. przez funkcjonariusza publicznego – sędziego Sądu Rejonowego w O. poprzez nieuzasadnione wydanie w sprawie o sygn. II Kp (…) orzeczenia utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego w O. o odmowie wszczęcia śledztwa z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie dotyczącej przestępstwa z art. 231 § 1 k.p.k. na szkodę J.

M. i działania tym samym na szkodę interesu publicznego i interesu prywatnego wymienionego pokrzywdzonego, to jest o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k.Odnosząc się do argumentu wnioskującego sądu, należy uznać, że nie przemawia on za koniecznością przekazania sprawy. Sam fakt, że sprawa dotyczy sędziego wykonujących swoje obowiązki w tym Sądzie, nie oznacza per se zagrożenia dla przeprowadzenia rzetelnej i sprawiedliwej kontroli zaskarżonego postanowienia prokuratora. Z samej okoliczności pełnienia obowiązków w ramach tożsamej miejscowo jednostki organizacyjnej wymiaru sprawiedliwości nie wynika to, by istniało rzeczywiste niebezpieczeństwo postrzegania rozstrzygnięcia jako stronniczego.

Co więcej, jeśli określona okoliczność mogąca wzbudzić wątpliwości co do bezstronności wystąpiłaby w odniesieniu do konkretnego sędziego, to jego wyłączenie mogłoby nastąpić na podstawie innej niż przewidziana w art. 37 k.p.k. W przedmiotowej sprawie, co należy podkreślić, postępowanie nie było prowadzone wobec określonej osoby czy osób i oznacza to, że postępowanie zażaleniowe będzie dotyczyć jedynie weryfikacji podstaw i zasadności wydania zaskarżonej decyzji, a więc ocenie będzie podlegała tylko prawidłowość procedowania przez prokuratora w powyższym zakresie.

Fakt ten nie oznacza automatycznie, że zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 37 k.p.k., co było już wielokrotnie podnoszone w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Należy przy tym dodać, że w przedmiotowej sprawie szereg decyzji poszczególnych organów wymiaru sprawiedliwości w przekonaniu skarżącego stanowi realizację czynów zabronionych i prawdopodobnie niezależnie od Sądu orzekającego, w przypadku niepomyślnej decyzji dla skarżącego, będzie ona generowała dalsze jego wnioski o ściganie. Zaakceptowanie natomiast stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu wystąpienia mogłoby doprowadzić do sytuacji, że to strona, poprzez różnego rodzaju działania, w tym nawet insynuacje, doprowadzałaby do zmiany tej właściwości, nie mającej nic wspólnego z dobrem wymiaru sprawiedliwości.Racjonalna nieustępliwość w zakresie własnego przekonania o niezależności sądu sprzyja kształtowaniu się pozytywnego wizerunku organów trzeciej władzy, minimalizując tym samym wątpliwości co do obiektywizmu i niezawisłości w rozpoznawaniu przyszłych spraw, ograniczając tendencję do nadużywania stosowania właściwości delegacyjnej w związku z inicjatywami sądów na tle wątpliwości co do respektowania gwarancji sprawiedliwego procesu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.