Legislator Jurisprudence & Législation
IV KO 114/11 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses retrial request based on unconstitutional compensation cap as damages were below threshold.

Numéro de cause IV KO 114/11
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's request for a retrial of a compensation case for health damage sustained during internment. The applicant argued that a Constitutional Court ruling declared the statutory compensation cap unconstitutional, yet lower courts had already awarded only 3,000 PLN. The court ruled that since the awarded amount was well below the 25,000 PLN threshold required to trigger the Constitutional Court's remedy, the retrial grounds were invalid.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Ustawa o uznaniu za nieważne orzeczenia wydane wobec osób represjonowanych; art. 8 ust. 1a; The Constitutional Court ruling declaring the compensation cap unconstitutional applies only to cases where the claimed damages and suffered harm exceed 25,000 PLN.

Mots-clés

Généré par l'IA
retrial request dismissal constitutional court ruling application compensation cap threshold health damage compensation internment victim rights

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 544§2 i 3 k.p.k.
na podstawie art. 544§2 i 3 k.p.k.
art. 8 ust. 1 a ustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczenia wydane wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
stwierdzono, że „art. 8 ust.
art. 64 ust.2 w zw. z art. 32 ust.1 i art. 2 oraz art. 2 oraz art. 41 ust.5 w zw. z art. 77 ust.1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej
niezgodny z art. 64 ust.2 w zw.
art. 540§2 k.p.k
sprawie na przesłance z art. 540§2 k.p.k., a więc na wskazaniu na wyrok
art. 31 ust. 3 Konstytucji
77 ust.1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej”.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2011r. (sygn. akt P 21/09)
wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2010r. w sprawie III Ko …/10
wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 17 marca 2011r. w sprawie II AKa …/11

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KO 114/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 kwietnia 2012r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Przewodniczący : SSN Krzysztof Cesarz

Sędziowie: SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Puszkarski

w sprawie M. G.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 17 marca 2011r. w sprawie II AKa …/11 utrzymującym w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2010r. w sprawie III Ko

…/10

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 3 kwietnia 2012r.

na podstawie art. 544§2 i 3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić wniosek,

2. zasądzić od Skarbu Państwa ma rzecz adw. R. Z. Kancelaria

Adwokacka w W. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote

osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, tytułem

wynagrodzenia za wykonanie z urzędu czynności w sprawie o

wznowienie postępowania,

3. zwolnić

wnioskodawcę

od

ponoszenia

kosztów

sądowych

postępowania wznowieniowego.

UZASADNIENIE

Wniosek o wznowienie postępowania sporządzony przez pełnomocnika

M. G. uznać należy jako bezzasadny.

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2008r. w sprawie III K …/08 Sąd Okręgowy

w K. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 3.000 zł

tytułem zadośćuczynienia za utratę zdrowia w czasie internowania trwającego

od 13 do 30 grudnia 1981r.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2010r. w sprawie III

Ko …/10 oddalono wniosek w części w jakiej M. G. domagał się podwyższenia

zasądzonego zadośćuczynienia.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2011r. w sprawie II AKa

…/11 utrzymał w mocy powyższe orzeczenie.

Wnioskodawca oparł swój wniosek o wznowienie postępowania w

sprawie na przesłance z art. 540§2 k.p.k., a więc na wskazaniu na wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2011r. (sygn. akt P 21/09), którym

stwierdzono, że „art. 8 ust. 1 a ustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za

nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na

rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr. 34, poz. 149 ze zm.)

dodany ustawą z dnia 19 września 2007r. o zmianie ustawy o uznaniu za

nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na

rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 191, poz. 1372) jest

niezgodny z art. 64 ust.2 w zw. z art. 32 ust.1 i art. 2 oraz art. 2 oraz art. 41 ust.5

w zw. z art. 77 ust.1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej”.

Wnioskodawca nie zwrócił jednak już uwagi na to, że określając skutki

jakie spowoduje omawiany wyrok, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że będzie

on stanowił podstawę do wznowienia postępowania w tych sprawach, w których

uprzednio zastosowano art. 8 ust.1 a, ale jednocześnie dotyczy to wyłącznie tych

sytuacji, „w których żądania wniosku i poniesiona szkoda i krzywda

przekraczały przewidziane w ustawie 25 000 zł.”. W niniejszej zaś sprawie, co

prawda żądanie wniosku spełniało wskazany wymóg, ale nie było już tak w

odniesieniu do „poniesionej szkody i krzywdy”. Sądy obu instancji ustaliły

bowiem zadośćuczynienie za doznane przez wnioskodawcę krzywdy na kwotę

3.000zł. Nie wykorzystały zatem nawet możliwości przewidzianych w przepisie,

który zakwestionowany został w wyroku Trybunału Konstytucyjnego (a

przecież zakwestionowano go właśnie ze względu na ograniczenie wynikające z

określenia maksymalnej kwoty zasądzenia).

Co

więcej,

zauważyć należy, że

Sąd

Okręgowy oparł

swoje

rozstrzygnięcie na art. 8 ust.1 przywoływanej ustawy, nie zaś 1a – którego

konstytucyjność była kwestionowana, zaś wyrok Sądu Apelacyjnego wydany

został już po ukazaniu się omawianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego,

a więc, gdy mógł on już uznać, że należne wnioskodawcy zadośćuczynienie

powinno być wyższe niż 25 000zł., nie skorzystał jednak z takiej możliwości.

Nie ma zatem żadnych powodów ku temu, aby wznawiać postępowanie

na wskazanej przez wnioskodawcę podstawie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.