Supreme Court dismisses retrial request based on unconstitutional compensation cap as damages were below threshold.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's request for a retrial of a compensation case for health damage sustained during internment. The applicant argued that a Constitutional Court ruling declared the statutory compensation cap unconstitutional, yet lower courts had already awarded only 3,000 PLN. The court ruled that since the awarded amount was well below the 25,000 PLN threshold required to trigger the Constitutional Court's remedy, the retrial grounds were invalid.
Regeste Legislator
Généré par l'IAUstawa o uznaniu za nieważne orzeczenia wydane wobec osób represjonowanych; art. 8 ust. 1a; The Constitutional Court ruling declaring the compensation cap unconstitutional applies only to cases where the claimed damages and suffered harm exceed 25,000 PLN.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KO 114/11
POSTANOWIENIE
Dnia 3 kwietnia 2012r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Przewodniczący : SSN Krzysztof Cesarz
Sędziowie: SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie M. G.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z dnia 17 marca 2011r. w sprawie II AKa …/11 utrzymującym w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2010r. w sprawie III Ko
…/10
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 3 kwietnia 2012r.
na podstawie art. 544§2 i 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić wniosek,
2. zasądzić od Skarbu Państwa ma rzecz adw. R. Z. Kancelaria
Adwokacka w W. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote
osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, tytułem
wynagrodzenia za wykonanie z urzędu czynności w sprawie o
wznowienie postępowania,
3. zwolnić
wnioskodawcę
od
ponoszenia
kosztów
sądowych
postępowania wznowieniowego.
UZASADNIENIE
Wniosek o wznowienie postępowania sporządzony przez pełnomocnika
M. G. uznać należy jako bezzasadny.
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2008r. w sprawie III K …/08 Sąd Okręgowy
w K. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 3.000 zł
tytułem zadośćuczynienia za utratę zdrowia w czasie internowania trwającego
od 13 do 30 grudnia 1981r.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2010r. w sprawie III
Ko …/10 oddalono wniosek w części w jakiej M. G. domagał się podwyższenia
zasądzonego zadośćuczynienia.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2011r. w sprawie II AKa
…/11 utrzymał w mocy powyższe orzeczenie.
Wnioskodawca oparł swój wniosek o wznowienie postępowania w
sprawie na przesłance z art. 540§2 k.p.k., a więc na wskazaniu na wyrok
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2011r. (sygn. akt P 21/09), którym
stwierdzono, że „art. 8 ust. 1 a ustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za
nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na
rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr. 34, poz. 149 ze zm.)
dodany ustawą z dnia 19 września 2007r. o zmianie ustawy o uznaniu za
nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na
rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 191, poz. 1372) jest
niezgodny z art. 64 ust.2 w zw. z art. 32 ust.1 i art. 2 oraz art. 2 oraz art. 41 ust.5
w zw. z art. 77 ust.1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej”.
Wnioskodawca nie zwrócił jednak już uwagi na to, że określając skutki
jakie spowoduje omawiany wyrok, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że będzie
on stanowił podstawę do wznowienia postępowania w tych sprawach, w których
uprzednio zastosowano art. 8 ust.1 a, ale jednocześnie dotyczy to wyłącznie tych
sytuacji, „w których żądania wniosku i poniesiona szkoda i krzywda
przekraczały przewidziane w ustawie 25 000 zł.”. W niniejszej zaś sprawie, co
prawda żądanie wniosku spełniało wskazany wymóg, ale nie było już tak w
odniesieniu do „poniesionej szkody i krzywdy”. Sądy obu instancji ustaliły
bowiem zadośćuczynienie za doznane przez wnioskodawcę krzywdy na kwotę
3.000zł. Nie wykorzystały zatem nawet możliwości przewidzianych w przepisie,
który zakwestionowany został w wyroku Trybunału Konstytucyjnego (a
przecież zakwestionowano go właśnie ze względu na ograniczenie wynikające z
określenia maksymalnej kwoty zasądzenia).
Co
więcej,
zauważyć należy, że
Sąd
Okręgowy oparł
swoje
rozstrzygnięcie na art. 8 ust.1 przywoływanej ustawy, nie zaś 1a – którego
konstytucyjność była kwestionowana, zaś wyrok Sądu Apelacyjnego wydany
został już po ukazaniu się omawianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego,
a więc, gdy mógł on już uznać, że należne wnioskodawcy zadośćuczynienie
powinno być wyższe niż 25 000zł., nie skorzystał jednak z takiej możliwości.
Nie ma zatem żadnych powodów ku temu, aby wznawiać postępowanie
na wskazanej przez wnioskodawcę podstawie.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.