Legislator Jurisprudence & Législation
IV KKN 800/98 Généré par l'IA

Supreme Court quashes lower court conviction for aiding a crime due to lack of proof regarding defendant's subjective intent.

Numéro de cause IV KKN 800/98
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Admis (Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's conviction and acquitted the defendant, T. P., of aiding and abetting a public disturbance. The defendant had supplied paint and brushes to others who painted anti-government slogans on a public bus stop, but the court found insufficient evidence that he knew the specific content of the slogans or intended to facilitate the crime. The court ruled that the lower court failed to establish the subjective element of intent required for the charge, violating procedural standards.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3 § 1, 3; Art. 357 d.k.p.k.; The court must ascertain the subjective intent of the accused; conviction is invalid if the court fails to prove the defendant's awareness of the criminal nature of the act.

Mots-clés

Généré par l'IA
aiding and abetting subjective intent criminal liability public disturbance acquittal procedural violation mens rea

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3 § 1 and 3 of the Code of Criminal Procedure
rażące naruszenie art. 3 § 1 i 3, 357 d.kpk polegające na nierozważeniu
Art. 357 of the Code of Criminal Procedure
3 § 1 i 3 oraz art. 357 d.kpk, Sąd Najwyższy uchylił tenże wyrok i

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KKN 800/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 września 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN - Andrzej Siuchniński

Sędziowie SN:

- Zygmunt Stefaniak

- Feliks Tarnowski (spraw.)

Protokolant: Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Franciszka Pasturczaka

po rozpoznaniu w dniu 14 września 2000 r.

sprawy T. P.

oskarżonego z art. 18 § 2 w zw. z art. 280 § 2 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

oskarżonego – PR IV KnP […]

od wyroku Sądu Rejonowego w Ż.

z dnia 27 stycznia 1983 r., sygn. II K […]

I. uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia T. P. od popełnienia

przypisanego mu przestępstwa;

II. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNI ENIE

Sąd Rejonowy w Ż. wyrokiem z dnia 27 stycznia 1983 r. sygn. II K […]

uznał oskarżonego T. P. za winnego tego, że:

„w dniu 1 października 1982 r. w S., woj. […] udzielił pomocy

przez dostarczenie farby i pędzla W. B. i K. J. do wykonania na drodze

publicznej,

wiacie

przystanku

haseł antypaństwowych

autobusowego

manifestujących

i

tablicy

działalność

NSZZ

ogłoszeń

„[…]”

oraz nawołujących do popełniania zbrodni”

i za to, na podstawie art. 18 § 2 d.kk w zw. z art. 280 § 2 d.kk skazał go na karę

2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres 3 lat. Na podstawie art. 75 § 1 d.kk sąd wymierzył oskarżonemu karę

grzywny w kwocie 20.000 zł, na poczet której zaliczył mu okres tymczasowego

aresztowania od 2 do 13 października 1982 r.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 1983 r. Sąd – na podstawie art. 4 ust. 1

pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii – darował skazanemu orzeczoną

karę pozbawienia wolności, zaś postanowieniem z dnia 20 czerwca 1989 r.

orzekł o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć skazanie za występek z art. 18

§ 2 w zw. z art. 280 § 2 kk stwierdzając, że uległo ono zatarciu.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony procesowe i

uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego i bez sporządzenia

uzasadnienia.

Wyrok Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 27 stycznia 1983 r. zaskarżył

kasacją na korzyść oskarżonego Prokurator Generalny

zarzucając

rażące naruszenie art. 3 § 1 i 3, 357 d.kpk polegające na nierozważeniu

okoliczności wynikających z całości wyjaśnień oskarżonego ze śledztwa i z

rozprawy oraz zeznań świadków K. J. i W. B. dotyczących strony podmiotowej

działania oskarżonego, tj. świadomości w zakresie treści haseł i napisów

zamieszczonych w miejscu publicznym przez inne osoby, co doprowadziło

do bezpodstawnego skazania go za przestępstwo z art. 18 § 2 d.kk

w zw. z art. 280 § 2 d.kk

i wnosząc

o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie oskarżonego od

popełnienia przypisanego mu przestępstwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut kasacyjny jest słuszny, bowiem istotnie Sąd meriti, skazując T. P.

za pomocnictwo do przestępstwa określonego w art. 280 § 2 d.kk, zaniechał

rozpoznania i ustalenia znamion strony podmiotowej tego czynu i w rezultacie –

pomimo braku podstaw faktycznych uznał winę oskarżonego za udowodnioną.

Jak wiadomo strona podmiotowa przestępstwa winna być odbiciem strony

przedmiotowej, co w odniesieniu do oskarżonego oznacza, że powinien on

działać umyślnie co najmniej z zamiarem wynikowym (cum dolo eventuali).

Takich ustaleń nie sposób jednak dokonać na podstawie dowodów

przeprowadzonych w niniejszej sprawie, a przeciwnie – analiza całokształtu

materiału dowodowego upoważnia do przyjęcia konstatacji, iż T. P.

nie obejmował swoją świadomością tego, że podjętym przezeń działaniem

ułatwił popełnienie przez sprawców przestępstwa z art. 280 § 2 d.kk.

W złożonych wyjaśnieniach oskarżony podkreślił, że pożyczając kolegom

farbę i pędzel był przekonany o tym. że wykonane przez nich napisy nie będą

miały przestępczego charakteru (k. 82v-83), kiedy zaś W. B. zaczął malować

hasło o treści, której nie akceptował, zwrócił mu uwagę, wyrażając tym swoją

dezaprobatę

(k.50).

Wyjaśnienia oskarżonego

zostały

potwierdzone

depozycjami świadków K. J. (k.61-62), W. B. (k.64-65) i E. P. (k.84), z których

wynika, że nie znał on w istocie treści haseł i napisów, jakie zamierzali sprawcy

namalować w miejscach publicznych, zarówno wcześniej jak i w trakcie

malowania. Natomiast samo dostarczenie farby i pędzla nie może być

traktowane jako element przesądzający automatycznie o winie umyślnej

oskarżonego, a w tym o jego zamiarze ułatwienia popełnienia przestępstwa z art.

280 § 2 d.kk przez W. B. i K. J., odpowiadających w odrębnym procesie.

Stwierdzając przeto, iż zaskarżony wyrok zapadł z rażącą obrazą

przepisów art. 3 § 1 i 3 oraz art. 357 d.kpk, Sąd Najwyższy uchylił tenże wyrok i

uniewinnił T. P. od popełnienia przypisanego mu przestępstwa.

Przewodniczący: SSN (Andrzej Siuchniński)

Sędziowie: SSN (Zygmunt Stefaniak)

(Feliks Tarnowski)

aw

f/ak