Legislator Jurisprudence & Législation
IV KKN 578/99 Généré par l'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for procedural violations regarding evidence and failure to address all appeal arguments.

Numéro de cause IV KKN 578/99
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's judgment due to significant procedural violations by the lower courts. The defense argued that the first-instance court failed to present crucial witness records and the appellate court ignored specific defense arguments despite the defendant's inconsistent confessions. The court ruled that these errors prevented a proper factual reconstruction and necessitated a remand for a complete review of all procedural complaints.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 167 k.p.k.; Art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.; Art. 424 k.p.k.; Art. 442 § 3 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k.: A cassation appeal must be granted when the appellate court fails to address all specific defense arguments or omits essential evidence required for a proper factual finding.

Mots-clés

Généré par l'IA
procedural violations omission of evidence failure to address arguments inconsistent confession cassation appeal remand for retrial factual reconstruction

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 167 k.p.k.
- art. 167 kpk poprzez pominięcie przez Sąd Okręgowy w K.
Art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.
- art. 410 kpk w zw. z art. 4 kpk, poprzez oparcie się w rozstrzygnięciu
Art. 424 k.p.k.
- art. 424 kpk i art. 442 § 3 kpk poprzez brak wyczerpującego omówienia
Art. 442 § 3 k.p.k.
424 kpk i art. 442 § 3 kpk poprzez brak wyczerpującego omówienia
Art. 457 § 2 k.p.k.
- art. 457 § 2 kpk, poprzez zaniechanie przez Sąd Apelacyjny w (…) pełnego

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
II AKa (...)
V K (...)
III K (...)

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KKN 578/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – Henryk Gradzik

Sędziowie: SN – Wiesław Kozielewicz

SN – Józef Musioł (spr.)

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Krzysztofa Parchimowicza

po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2001 r.

sprawy P. M.

skazanego z art. 148 § 1 kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 20 maja 1999 r., sygn. II AKa (…)

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.

z dnia 14 października 1998 r., sygn. V K (…)

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu

w (…) do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 20 maja 1999 r. sygn. akt II AKa

(…) utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października

1998 r. sygn. akt V K (…), który uznał oskarżonego P. M. za winnego

popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 kk polegającego na tym, że w dniu 12

czerwca 1993 r. w L., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia M.

S. uderzył ją kilkakrotnie kamieniem w głowę, w wyniku czego doznała ona

złamania kości sklepienia i podstawy czaszki, złamania nasady nosa i żuchwy

po stronie prawej, co spowodowało jej zgon i za to skazał go na karę 15 lat

pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci pozbawienia praw

publicznych na okres 5 lat.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył kasacją obrońca

oskarżonego P. M., który zarzucając „rażące naruszenia przepisów prawa

procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

- art. 167 kpk poprzez pominięcie przez Sąd Okręgowy w K. dowodu z akt

sprawy Sądu Rejonowego w M., sygn. akt III K (…), pomimo tego iż sam

ten Sąd określił wyżej wymienione akta jako istotny dowód w sprawie, do

ujawnienia na rozprawie,

- art. 410 kpk w zw. z art. 4 kpk, poprzez oparcie się w rozstrzygnięciu

jedynie na wybiórczych elementach materiału dowodowego, a w

szczególności części wyjaśnień oskarżonego P. M. złożonych w toku

postepowania przygotowawczego, w których przyznał się on do winy oraz

na

wybranych

dostatecznego

elementach

uwzględnienia

zapisu

przy

przemawiających na korzyść oskarżonego,

eksperymentu

śledczego,

rozstrzygnięciu

bez

dowodów

- art. 424 kpk i art. 442 § 3 kpk poprzez brak wyczerpującego omówienia

szeregu istotnych dowodów w sprawie, w sytuacji gdy Sąd Apelacyjny w

(…) w swym wyroku z dnia 22 kwietnia 1997 r., sygn. akt II AKa (…),

uchylając wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 listopada 1996 r. i

przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, zwrócił uwagę na

konieczność

szczegółowego

i

precyzyjnego

omówienia

wszystkich

dowodów, co ma istotne znaczenia dla prawidłowej rekonstrukcji stanu

faktycznego oraz właściwego wnioskowania o winie i sprawstwie

oskarżonego w popełnieniu inkryminowanego mu czynu,

- art. 457 § 2 kpk, poprzez zaniechanie przez Sąd Apelacyjny w (…) pełnego

ustosunkowania się do zarzutów apelacji złożonej od wyroku Sądu

okręgowego w K. z dnia 14 października 1998 r., a dotyczących

rozbieżności w określeniu miejsca popełnienia przestępstwa, braku

omówienia zeznań szeregu świadków, jak również nie ustosunkowania się

do

zarzutów

apelacji

dotyczących

wartości

dowodowej

badania

poligraficznego

wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sadu

Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w K.

Na rozprawie Prokurator Prokuratury Krajowej przychylając się do

zarzutów kasacji w zakresie naruszenia art. 457 § 2 kpk wniósł o przekazanie

sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacji trudno odmówić słuszności.

Sprawa należy do trudnych i skomplikowanych i już to samo wymaga

wyjątkowej dokładności przy ocenie prawidłowości przeprowadzonych

czynności procesowych i dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych.

Przede wszystkim zaś wymagana była konieczność, wyjątkowo pełnego

ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji.

W tym zaś kontekście trudno nie podzielić słuszności zarzutów

podniesionych w kasacji. Sąd Najwyższy nie mógł przejść do porządku nad

szeregiem naruszeń prawa procesowego ze strony Sądu Apelacyjnego.

1) Naruszenie art. 167 kpk poprzez pominięcie przez Sąd I instancji

dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w M. sygn. akt III K (…) jest

ewidentne. Sąd Okręgowy bowiem uznał, iż akta sprawy III K (…) są istotnym

dowodem w sprawie i „będą potrzebne na ostatnim terminie rozprawy celem ich

ujawnienia” (k. 248 tom VI). Akta te dotyczyły G. Ż. i R. D. występujących w

sprawie oskarżonego P. M. w charakterze istotnych świadków.

Mimo takiego akcentowania wagi dowodu z tych akt Sąd Okręgowy nie

tylko tego dowodu nie przeprowadził, ale nawet nie podjął decyzji o zmianie

stanowiska w tym względzie.

Sąd odwoławczy wprawdzie zauważył, iż Sąd I instancji nie

ustosunkował się zarówno do zeznań świadka M. M. oraz akt sprawy karnej

sygn. III K (…) ale wniosek z tego uchybienia Sądu Okręgowego skwitował

stwierdzeniem, że dowody te „nie mogły wpłynąć na dokonanie krytycznych dla

oskarżonego ustaleń faktycznych” (str. 2 z uzasadnienia wyroku Sądu

Apelacyjnego k. (…)).

Rozumowanie takie nie wytrzymuje krytyki, bowiem skoro Sąd I instancji

nie przeprowadził dowodu z przedmiotowych akt, to trudno przesądzać jaką te

akta miały wartość dowodową przy ocenie zeznań świadków występujących w

sprawie, którą rozpatrywał.

Ten słuszny zarzut kasacji nie mógł pozostać bez znaczenia przy

rozstrzyganiu zasadności wniesionej kasacji.

2) Trudno też odmówić słuszności kasacji, gdy podnosi zarzut naruszenia

art. 457 § 2 kpk. Sąd Apelacyjny, w tej niewątpliwie trudnej sprawie, zajęcie

stanowiska wobec zarzutów podniesionych w apelacji sprowadził do ogólnej

oceny wyroku I instancji. Podzielając zajęte przez ten Sąd stanowisko co do

winy oskarżonego – wywiedzionej z przyznania się P. M., zaniechał

ustosunkowania się do konkretnych zarzutów apelacji.

Tymczasem - zauważone przez Sąd odwoławczy „usterki postępowania”

nie mogą pozostać li tylko skwitowane argumentem, iż oskarżony przyznał się

do winy, gdy:

a) przyznanie to nie było jednolite i zawierało wiele sprzecznych ze sobą

szczegółów podawanych przez oskarżonego w czasie różnych faz

postepowania przygotowawczego,

b) przyznanie to zostało odwołane.

Sąd odwoławczy poza kilku zdaniami na stronie pierwszej i drugiej

uzasadnienia swego wyroku skoncentrował swa uwagę wokół oceny wyjaśnień

oskarżonego, gdy tymczasem zarzuty apelacji podnosiły wiele zarzutów, co do

których Sąd Apelacyjny w ogóle stanowiska nie zajął. Sąd odwoławczy nie

może ograniczać swego stanowiska wobec zarzutów środka prawnego do

stwierdzenia, że podziela argumenty przytoczone w uzasadnieniu wyroku Sądu

I instancji.

Wobec braku zajęcia przez Sąd Apelacyjny stanowiska wobec wszystkich

zarzutów apelacji Sąd Najwyższy uznał, iż niemożliwa jest kontrola kasacyjna i

zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd odwoławczy winien zająć

stanowisko wobec wszystkich zarzutów apelacji i dać temu właściwy wyraz w

uzasadnieniu swego wyroku.

Z tych przyczyn nie przesądzając w niczym problemu winy oskarżonego

Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.