Legislator Jurisprudence & Législation
IV KKN 546/97 Généré par l'IA

Supreme Court quashes appeal due to improper single-judge composition violating statutory court structure rules.

Numéro de cause IV KKN 546/97
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's judgment because it was rendered by a single judge delegated from a lower court, violating the mandatory requirement for a collegial panel. The defense argued for acquittal based on evidence of defamation and limited capacity, but the Supreme Court focused on procedural defects rather than the merits. The court ruled that the statutory ban on single-judge rulings in appellate proceedings could not be circumvented by delegating a lower court judge, necessitating the dismissal of the appeal and the subsequent termination of proceedings due to statute of limitations.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 24 § 2 ust. 2 usp z 1985 r.; Art. 388 pkt 2 kpk z 1969 r.; A judge delegated from a lower court cannot preside over an appellate court hearing in a single-judge composition, as this violates the statutory structure of the appellate court which must always decide in a collegial panel.

Mots-clés

Généré par l'IA
improper court composition delegated judge appellate procedure collegial panel requirement statute of limitations procedural defect quashing of judgment

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 24 § 2 ust. 2 usp z 1985 r.
z oczywistą obrazą art. 24 § 2 usp z 1985 r.
Art. 388 pkt 2 kpk z 1969 r.
w art. 388 pkt 2 kpk z 1969 r. (obecnie art.
Art. 19 § 1 kpk z 1969 r.
pierwszej instancji nie orzekał w składzie jednoosobowym (art. 19 § 1 i 20 § 1
Art. 20 § 1 kpk z 1969 r.
Art. 429 § 1-3 kpk z 1969 r.
oparciu o przepis art. 429 § 1-3 kpk z 1969 r. Taka ewentualna wykładnia art.
Art. 17 § 1 pkt 6 kpk
i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w związku
Art. 101 § 2 i 3 kk
z art. 101 § 2 i 3 kk postępowanie wobec M.
Art. 435 kpk
w związku z art. 435 kpk – umarza; zwalnia oskarżyciela
Art. 439 § 1 pkt 2 kpk
tego orzeczenia, z powodu przewidzianego w art. 439 § 1 pkt 2 kpk.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KKN 546/97

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 sierpnia 2002 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Prezes Lech Paprzycki (przewodniczący)

SSN Lidia Misiurkiewicz (spr.)

SSN Jacek Sobczak

Protokolant: Anna Błachnio-Parzych

w sprawie M. Z.

oskarżonej z art. 178 § 1 dkk w zw. z art. 25 § 2 dkk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 2 sierpnia 2002 r.

kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w N.

z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N.

z dnia 4 lutego 1997 r., sygn. akt II K […]

1. uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu

Rejonowego w N. i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w związku

z art. 101 § 2 i 3 kk postępowanie wobec M. Z. a w odniesieniu

do M. S. w związku z art. 435 kpk – umarza; zwalnia oskarżyciela

prywatnego S. F. od kosztów sądowych w sprawie;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. R. – Kancelaria

Adwokacka w W. 500 (pięćset) złotych opłaty za udział obrońcy

z urzędu – M. Z. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

UZASADNIENIE

M. Z. i M. S. oskarżone zostały o to, że „w dniu 29 października 1995 r.

w K. rejonu n. publicznie powiedziały do oskarżyciela prywatnego (S. F.), że

wychował on syna na złodzieja i bandytę, który siedział w więzieniu,

co jest nieprawdą, przy czym oskarżona M. Z. miała w stopniu znacznym

ograniczoną zdolność pokierowania swoim postępowaniem” – to jest

o przestępstwo z art. 178 § 1 kk z 1969 r. przy czym w odniesieniu do M. Z.

w związku z art. 25 § 2 kk z 1969 r.

Sąd Rejonowy w N., wyrokiem z dnia 4 lutego 1997 r. sygn. akt II K […],

na podstawie art. 27 § 1, 29 § 1 – kk z 1969 r. i art. 361 § 1 kpk z 1969 r.

postępowanie wobec obu oskarżonych warunkowo umorzył na okres jednego

roku próby.

Od

powyższego

wyroku

apelację

wniósł

obrońca

oskarżonych

kwestionując ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku i w

konsekwencji winę obu oskarżonych, wnioskując ich uniewinnienie.

Sąd Wojewódzki w N., wyrokiem z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt II Ka […],

po rozpoznaniu sprawy obu oskarżonych z powodu apelacji wniesionej przez ich

obrońcę, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył, w trybie kasacji,

obrońca M. Z. (kasacja M. S. wobec nieuiszczenia opłaty od kasacji została

pozostawiona bez biegu - k 155), i zarzucając mające wpływ na treść wyroku

naruszenie prawa, a to:

1) art. 155 § 1 i 3 kpk (z 1969 r.) poprzez pominięcie wniosków

dowodowych mających wykazać niewinność oskarżonej i bezpodstawność

pomówień oskarżyciela i jego rodziny i naruszenie zasady zakazu antycypacji

dowodów,

2) art. 3 § 1 i art. 4 § 1 kpk (z 1969 r.) poprzez dowolną i wybiórczą ocenę

materiału dowodowego sprawy i bezkrytyczne oparcie się „na wyjaśnieniach i

zeznaniach świadków” oskarżenia włącznie z oskarżycielem prywatnym,

pomimo istotnych dla oceny ich wiarygodności podanych sprzeczności

mających istotne znaczenie dla sprawy,

3) art. 357 i 372 kpk poprzez pominięcie ustaleń w zakresie godziny

popełnienia występku przez oskarżoną podanej przez oskarżyciela prywatnego –

S. F. w zeznaniach w nawiązaniu do dowodów wnioskowanych przez oskarżoną

M. S.,

wniósł – o „uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go

orzeczenia Sądu Rejonowego w N. z dnia 4.02.1997 r. sygn. akt II K […]

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Nie wdając się w ocenę zasadności podniesionych w kasacji zarzutów,

zaskarżony wyrok w całości, tak w odniesieniu do M. Z. jak i – z urzędu –

z przyczyn określonych w art. 435 kpk – wobec M. S. podlega uchyleniu

niezależnie od granic kasacji i wpływu podniesionych w niej uchybień na treść

tego orzeczenia, z powodu przewidzianego w art. 439 § 1 pkt 2 kpk.

Sąd Wojewódzki w N. – jako sąd odwoławczy orzekał w składzie jednego

sędziego sądu rejonowego – delegowanego do sądu wojewódzkiego, a więc

z oczywistą obrazą art. 24 § 2 usp z 1985 r. (obecnie art. 46 § 2 usp z 2001 r.),

co stanowiło uchybienie w postaci nienależytej obsady sądu, o którym mowa

w art. 388 pkt 2 kpk z 1969 r. (obecnie art. 439 § 1 pkt 2 kpk). Artykuł 24 § 2

usp z 1985 r. stanowi, że sędzia sądu niższego nie może być przewodniczącym

składu sądzącego. Natomiast z treści zdania drugiego wynika, że Minister

Sprawiedliwości może przyznać sędziemu sądu rejonowego, delegowanemu

do sądu wojewódzkiego, prawo przewodniczenia w sprawach rozpoznawanych

przez ten Sąd w pierwszej instancji w składzie jednego sędziego i dwóch

ławników oraz w składzie jednego sędziego.

Nie ulega wątpliwości, że sąd wojewódzki (następnie okręgowy) jako sąd

pierwszej instancji nie orzekał w składzie jednoosobowym (art. 19 § 1 i 20 § 1

kpk z 1969 r.), co bynajmniej nie oznacza, że sędzia rejonowy mógł orzekać

jednoosobowo w sądzie wojewódzkim w postępowaniu odwoławczym w

oparciu o przepis art. 429 § 1-3 kpk z 1969 r. Taka ewentualna wykładnia art. 24

§ 2 usp z 1985 r. prowadziłaby do absurdu.

Pamiętać wszak należy, że art. 24 § 2 usp nie odnosi się tylko do sędziów

orzekających w postępowaniu karnym, ale dotyczy również postępowania

cywilnego, w którym to postępowaniu w pierwszej instancji było i jest

przewidziane orzekanie w składzie jednoosobowym.

Nie można więc przekładać ustawowego zakazu orzekania przez sąd

wojewódzki (okręgowy) w postępowaniu karnym w składzie jednoosobowym w

pierwszej instancji na dopuszczalność orzekania w takim składzie przez

sędziego rejonowego delegowanego do sądu wojewódzkiego (okręgowego) – w

postępowaniu odwoławczym.

Z tych też powodów należało, wobec bezwzględnej przyczyny

odwoławczej, uchylić zaskarżony wyrok w stosunku do M. Z. a w związku

z treścią art. 435 kpk również w odniesieniu do M. S..

Z uwagi na to, że w odniesieniu do obu oskarżonych zachodzi nadto

okoliczność wyłączająca postępowanie wymieniona w art. 17 § 1 pkt 6 kpk

(przedawnienie – w związku z art. 101 § 2 i 3 kk) – należało również uchylić

wyrok Sądu Rejonowego w N. utrzymany w mocy zaskarżonym wyrokiem

Sądu Wojewódzkiego i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 101 § 2

i 3 kk postępowanie w odniesieniu do M. Z. i M. S. (w związku z art. 435 kpk)

umorzyć.

Jednocześnie Sąd Najwyższy uznał za celowe zwolnić oskarżyciela

prywatnego – S. F. od kosztów sądowych w sprawie.

Przewodniczący: Prezes SN (Lech Paprzycki)

Sędziowie: SSN (Lidia Misiurkiewicz)

SSN (Jacek Sobczak)

aw

f/ak