Legislator Jurisprudence & Législation
IV KKN 313/97 Généré par l'IA

Criminal appeal dismissed for being obviously groundless due to lack of specific grounds and factual errors.

Numéro de cause IV KKN 313/97
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the defense failed to substantiate its claims. The defense argued that the lower courts ignored specific appeal arguments and evidence regarding the defendant's financial hardship, but the court found no concrete facts supporting these assertions. Consequently, the court held that the appeal lacked the necessary specific grounds required by law and was therefore inadmissible.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 536 k.p.k.; Art. 406 § 2 d.k.p.k.: The Supreme Court must dismiss an appeal as obviously groundless if the appellant fails to provide specific grounds or concrete facts demonstrating a violation of the law or a procedural error.

Mots-clés

Généré par l'IA
obviously groundless appeal lack of specific grounds financial hardship defense criminal cassation procedure procedural error standard

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 536 k.p.k.
Na wstępie przypomnieć trzeba, że stosownie do dyspozycji art. 536 kpk
Art. 406 § 2 d.k.p.k.
Art. 435 k.p.k.
a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435,439 i 455
Art. 439 k.p.k.
Art. 455 k.p.k.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KKN 313/97

Postanowienie

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Przemysław Kalinowski

po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2001 r.

sprawy H. R.

oskarżonej z art. 258 kk z 1969 r.

Z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T.

z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt II K […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 28 sierpnia 1996 r. sygn. akt II K […]

postanowił

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. zwolnić skazaną H. R. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Na wstępie przypomnieć trzeba, że stosownie do dyspozycji art. 536 kpk

kasację rozpoznaje się w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów,

a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435,439 i 455

kpk. Ta ostatnia sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, a zatem

przedmiotem kontroli kasacyjnej mogą być wyłącznie kwestie wyraźnie

zwerbalizowane przez skarżącego.

W ocenie Sądu Najwyższego zarzuty kasacji wniesionej przez obrońcę

skazanej okazały całkowicie chybione. Powołując się na naruszenie przepisu art.

406 § 2 d.kpk, które miałoby polegać na braku ustosunkowania się do zarzutów

i wniosków zawartych w apelacji oskarżonej, autor kasacji nie wskazał jednak

żadnej konkretnej okoliczności, którą miałaby być przedmiotem zwykłego

środka odwoławczego i została pominięta przy jego rozpoznawaniu. Tym

samym należało uznać, że podniesienie tego zarzutu w kasacji nie zostało

poparte żadnymi argumentami pozwalającymi wykazać, że zarzucone

uchybienie rzeczywiście miało miejsce.

Podobnie, bezzasadne okazało się twierdzenie autora kasacji dotyczące

rzekomego pominięcia części materiału dowodowego w postaci zeznań

świadków A. R. i A. N.. Miały one dotyczyć złej sytuacji materialnej

oskarżonej, co stało bezpośrednią przyczyną sprzedaży urządzenia będącego

przedmiotem czynu przypisanego H. R.. Dowód z zeznań w/w świadków został

przeprowadzony i okoliczności przedstawione przez nich nie są kwestionowane.

Rzecz jednak w tym, że uwzględniając relacje tych świadków, podobnie

jak i wyjaśnienia oskarżonej dotyczące tej kwestii, sądy obu instancji nie uznały,

aby

trudna

sytuacja

majątkowa

znosiła

bezprawność

zachowania

wyczerpującego znamiona opisane w art. 258 kk z 1969 r.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.

aw