Supreme Court quashes lower court verdict for procedural violation and dismisses case due to statute of limitations.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's verdict and dismissed the criminal proceedings against the defendant. The defendant had intentionally hit a dog with a car, resulting in a fine and compensation order upheld by the lower court. The Court of Cassation found a gross procedural violation because the Regional Court failed to question witnesses whose testimony was crucial to the verdict, despite the defendant's denial of their accounts. Consequently, the Court ruled that the Regional Court could not base its judgment on unexamined witness statements, leading to the dismissal of the case due to the expiration of the statute of limitations.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 512 § 4 k.p.k.; Art. 392 k.p.k.; Art. 409 k.p.k.; Art. 45 § 1 kw. A court must personally question witnesses whose testimony forms the basis of its verdict; failure to do so constitutes a gross procedural violation, necessitating the dismissal of proceedings if the statute of limitations has expired.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KKN 29/2001
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
- Jacek Sobczak
Sędziowie: SN:
- Wiesław Maciak (spraw.)
- Lidia Misiurkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2001 r. na podstawie art. 535 § 32 kpk
sprawy K. G.
skazanego z art. 124 § 1 kw
z powodu kasacji na korzyść, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich
sygn. RPO/310892/99/II/MS
od wyroku Sądu Rejonowego w K.
z dnia 23 marca 1999 r., sygn. II Kws …/98/S
utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń w S. przy Sądzie
Rejonowym w K.
z dnia 16 listopada 1998 r., sygn. Kw …/98
- uchyla zaskarżony wyrok i postępowanie w stosunku do K.
G. o popełnienie wykroczenia z art. 124 § 1 kw, w oparciu o
art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw – umarza;
- kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Orzeczeniem Kolegium ds. Wykroczeń w S. przy Sądzie Rejonowym z
dnia 16 listopada
1998 r., K. G. uznany został winnym tego, że w dniu 23
września 1998 r. około godz. 12 00 w miejscowości S. umyślnie przejechał
samochodem marki „Żuk”
psa o wartości 200 zł na szkodę A. K., to jest
popełnienia wykroczenia z art. 124 § 1 kw, za który to czyn Kolegium
wymierzyło obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 zł, orzekając
jednocześnie wobec niego obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej
szkody w kwocie 200 zł na rzecz pokrzywdzonego (k. 16).
W wyniku złożonego od tego orzeczenia przez Kr. G. odwołania, Sąd
Rejonowy , wyrokiem z dnia 23 marca 1999 r. zaskarżone orzeczenie utrzymał
w mocy (k. 24).
Kasację na korzyść od powyższego wyroku, w trybie art. 521 kpk, wniósł
rzecznik
Praw
Obywatelskich,
zarzucając
„rażące
naruszenie
prawa
procesowego, mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art.
512 § 4 kpk, polegające na odstąpieniu od wezwania i przesłuchania na
rozprawie odwoławczej świadków A. K. i E. K. pomimo, że – jak wynika z
uzasadnienia wyroku – zeznania tych osób miały istotne znaczenie dla
rozstrzygnięcia sprawy i stanowiły podstawę orzeczenia, a nadto świadkowie ci
stwierdzili okoliczności, których oskarżony K. G. w swoich wyjaśnieniach
przed Kolegium oraz w odwołaniu zaprzeczał”.
W oparciu o przytoczony wyżej zarzut Rzecznik Praw Obywatelskich
wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w
stosunku do K. G. – w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1
kw – z powodu ustania karalności wykroczenia”.
W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna w stopniu
oczywistym.
Zgodzić się bowiem należy z wywiedzionym w niej poglądem, że
orzeczenie Sadu zapadło z rażącym naruszeniem art. 512 § 4 kpk polegającym
na tym, że Sąd Rejonowy odstąpił od wezwania na rozprawę odwoławczą i nie
przesłuchał świadków A. K. i E. K. Jak wynika z treści uzasadnienia
zaskarżonego wyroku Sadu Rejonowego zaaprobował ustalenia
faktyczne
Kolegium ds. wykroczeń, poczynione w oparciu o relacje wymienionych osób
(k. 26-28), a zatem zeznania te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia
sprawy, zaś okolicznościom podniesionym przez tych świadków obwiniony
zarówno w swoich wyjaśnieniach, jak i w odwołaniu, stanowczo zaprzeczył.
Dopuszczalne zaś, w świetle art. 512 § 4 kpk, odstąpienie od wezwania
na rozprawę odwoławczą świadków i biegłych może zaistnieć wówczas, gdy ich
zeznania – według przewidywań – nie będą miały znaczenia dla rozstrzygnięcia
sprawy i nie będą stanowiły podstawy orzeczenia. Przyjęcie odmiennej
interpretacji tego przepisu nie dałoby się bowiem pogodzić z brzmieniem art.
392 kpk, stosowanym w postępowaniu przed sądem rejonowym w związku z
treścią art. 510 i 512 § 1 kpk oraz art. 458 kpk.
Wnioski wypływające z zastosowania w postępowaniu toczącym się na
skutek wniesienia odwołania od orzeczenia Kolegium ds. wykroczeń art. 392
kpk, sprowadzają się do uznania, że w postępowaniu tym sąd nie jest władny
odczytywać na rozprawie innych protokołów zeznań świadków niż te, które
sporządzone zostały przed sądem.
Skoro zaś, zgodnie z art. 409 kpk (stosowanym w zw. z art. 510 i 512 § 1
kpk oraz art. 458 kpk), podstawę wyroku stanowić mogą wyłącznie
okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej, sąd rejonowy nie może
swojego wyroku
oprzeć na zeznaniach świadków, których nie przesłuchał
(vide: wyrok SN z dnia 20 października 1998 r., sygn. V KKN 401/99 –
OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 80).
Obowiązkiem sądu było przesłuchanie bezpośrednio na rozprawie
wskazanych świadków, skoro na dowodach z ich zeznań zamierzał oprzeć
swoje orzeczenie, co w realiach rozpoznawanej sprawy właśnie miało miejsce,
bowiem na ich zeznaniach w istocie oparł wydane orzeczenie.
W tej sytuacji stosując art. 535 § 3 kpk należało, w oparciu o art. 438 pkt
2 kpk w zw. z art. 518 kpk, zaskarżone kasacją Rzecznika Praw Obywatelskich
orzeczenie Sądu Rejonowego uchylić i postępowanie w stosunku do K. G., na
podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw umorzyć z uwagi na
przedawnienie karalności wykroczenia.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Przewodniczący SSN: (Jacek Sobczak)
Sędziowie SN: (Wiesław Maciak)
f/jw
(Lidia Misiurkiewicz)