Supreme Court quashes lower court verdict for violating directness principle and dismisses prosecution due to statute of limitations.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's guilty verdict because it relied on evidence not presented at trial, violating the principle of directness. The defendant was found guilty of disturbing public order and possessing a tear gas canister without a permit, but the court only heard the defendant's unadmitted confession. Consequently, the prosecution was dismissed due to the statute of limitations expiring one year after the alleged offense.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 357 kpk z 1969 r.; Art. 45 § 1 kw: A court verdict based on evidence not revealed at the main trial violates the principle of directness and must be quashed, leading to dismissal if the statute of limitations has expired.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KKN 20/98
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 września 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN – Andrzej Siuchniński (spraw.)
Sędziowie:
SN – Feliks Tarnowski
SN – Zygmunt Stefaniak
Protokolant – Teresa Jarosławska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Franciszka Pasturczaka
po rozpoznaniu w dniu 14 września 2000 r.
sprawy C. O.
obwinionego z art. 51 § 1 kw
z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego
na korzyść obwinionego (SK IV […])
od wyroku Sądu Rejonowego w B.
z dnia 1 lipca 1997 r., sygn. II Kws […]
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z
art. 45 § 1 kw postępowanie w sprawie umarza; kosztami
postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 1 lipca 1997 r. sygn. II Kws […]
uznał C. O. za winnego tego, że w dniu 9 lipca 1996 r. wywołał awanturę
w Sekretariacie Prezydenta Miasta w Urzędzie Miejskim w B., czym zakłócił
spokój i porządek publiczny – tj. czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia
z art. 51 § 1 kw oraz w tym samym miejscu i czasie był w posiadaniu ręcznego
miotacza gazu łzawiącego mimo, iż nie miał na to stosownego pozwolenia –
tj. czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 27 ust. 1 ustawy
z dnia 31 stycznia 1961 r. (z późn. zm.) o broni i amunicji (Dz. U. Nr 6, poz. 43)
i na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r.
przy zastosowaniu art. 9 § 1 kw wymierzył oskarżonemu grzywnę w kwocie 150
zł z zamianą na 5 dni aresztu zastępczego.
Wyrok ten na podstawie art. 461 kpk z 1969 r. stał się prawomocny.
Kasację od tego wyroku wniósł, na korzyść skazanego, Prokurator
Generalny.
Zarzucił w niej Sądowi Rejonowemu w B. mającą wpływ na treść wyroku
rażącą obrazę art. 152, art. 357 i 455 kpk polegającą na nie przeprowadzeniu
postępowania dowodowego i dokonaniu ustaleń faktycznych w oparciu
o zeznania świadków nie ujawnione na rozprawie oraz dokumentach
nie zaliczonych do materiału dowodowego i wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 45 § 1 kw.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Naczelna zasada wyrokowania wyrażona w art. 357 kpk z 1969 r.
nakazywała za podstawę wyroku przyjmować całokształt tych okoliczności,
które zostały ujawnione na rozprawie głównej. Oznaczała ona więc, przede
wszystkim, że sąd nie może rozstrzygać o winie podsądnego opierając się na
materiale dowodowym nie ujawnionym rozprawie.
Natomiast Sąd Rejonowy w B., orzekając w wyroku z dnia 1 lipca
1997 r., o winie C. O. obwinionego o popełnienie wykroczeń z art. 51 § 1 kw
i z art. 27 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni i amunicji, rażąco naruszył
wspomnianą regułę. Z zapisów protokołu rozprawy z dnia 1 lipca 1997 r.
wynika bowiem jednoznacznie, że na tej rozprawie przeprowadzono jedynie
dowód z jego wyjaśnień. C. O. nie przyznał się jednak do winy i potwierdził
swoją wersję wydarzeń, jakie miały miejsce w dniu 9 lipca 1996 r. w Urzędzie
Miejskim w B., przedstawioną na rozprawie przed Kolegium ds. wykroczeń
(k. 19). Tymczasem Sąd Rejonowy, dysponując tylko dowodem z jego
wyjaśnień, przystąpił do wyrokowania, mimo to uznał C. O. winnym
popełnienia zarzucanych mu wykroczeń. Przy tym, jak wynika z uzasadnienia
wyroku, odmiennie, niżby to wynikało z wyjaśnień obwinionego, ustalił stan
faktyczny, powołując się na dowody jego obciążające i przeciwne jego wersji
zdarzeń, mimo
że tych dowodów na rozprawie nie przeprowadził.
Jest zatem oczywistym, iż w ten sposób Sąd ten orzekał z rażącym
pogwałceniem zasady bezpośredniości procesu karnego, realizację której przede
wszystkim zapewnia przepis art. 357 kpk z 1969 r.
Stąd zawarty w kasacji wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku
należało uznać za trafny.
Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia musi być jednak umorzenie
postępowania (o co zresztą wniesiono w kasacji), jako że wykroczenie
zarzucane C. O. popełnione być miało w dniu 9 lipca 1996 r., zaś zgodnie z art.
45 § 1 kw (w brzmieniu obowiązującym w tej dacie) przedawnienie karalności
takiego wykroczenia następowało z upływem roku, licząc od dnia jego
popełnienia.
W tych warunkach Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu zaskarżonego
wyroku i o umorzeniu postępowania w sprawie na podstawie art. 17 § 1 kpk w
zw. z art. 45 § 1 kw.
Kosztami postępowania w sprawie obciążono, zgodnie z art. 632 pkt 2
kpk Skarb Państwa.
Przewodniczący: SSN (Andrzej Siuchniński)
Sędziowie: SN (Feliks Tarnowski)
SN (Zygmunt Stefaniak)
aw
f/es