Legislator Jurisprudence & Législation
IV KKN 113/98 Généré par l'IA

Criminal cassation dismissed for procedural error and lack of grave procedural violation affecting verdict.

Numéro de cause IV KKN 113/98
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's cassation appeal against the acquittal of the defendant. The appellant argued that the lower courts violated procedural rules by failing to properly evaluate expert opinions and witness testimonies regarding the defendant's criminal record. The court ruled that the first-instance court's failure to analyze these documents did not constitute a grave procedural violation capable of overturning the verdict, as the overall evidence base supported the acquittal.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 372 § 1 pkt 1 d.k.p.k.; Art. 357 d.k.p.k.; Art. 2 § 1 pkt 1, 2 k.p.k.; Art. 3 § 1 k.p.k.; Art. 4 k.p.k. - A failure to analyze specific evidence or the defendant's criminal record does not constitute a grave procedural violation if the overall evidence supports the verdict.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal procedural violation criminal record expert opinion grave violation acquittal private prosecutor

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 372 § 1 pkt 1 d.k.p.k.
W kasacji podnoszono zarzut obrazy prawa procesowego, a to art. 372 §
Art. 357 d.k.p.k.
1 pkt 1 i art. 357 d.kpk oraz art.
Art. 2 § 1 pkt 1, 2 k.p.k.
357 d.kpk oraz art. 2 § 1 pkt 1 i 2, art.
Art. 3 § 1 k.p.k.
W kasacji podnoszono zarzut obrazy prawa procesowego, a to art. 372 §
Art. 4 k.p.k.
1 pkt 1 i art. 357 d.kpk oraz art. 2 § 1 pkt 1 i 2, art. 3 § 1 i art. 4 kpk. Analizując

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KKN 113/98

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

w sprawie A. M.

uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 156 § 2 i 181 § 1 kk

z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji oskarżyciela prywatnego na niekorzyść oskarżonego,

wniesionej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 17 października 1997 r. sygn. akt II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 9 lipca 1997 r. sygn. akt II K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić

kasację

oskarżyciela

jako

prywatnego

postępowania kasacyjnego

oczywiście

B.

K. bezzasadną

zwalniając

od

sądowych

kosztów

UZASADNIENIE

W kasacji podnoszono zarzut obrazy prawa procesowego, a to art. 372 §

1 pkt 1 i art. 357 d.kpk oraz art. 2 § 1 pkt 1 i 2, art. 3 § 1 i art. 4 kpk. Analizując

te zarzuty Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Przede wszystkim skarżący czyni faktyczne powyższe zarzuty sądowi I, a

nie jak wymaga skarga kasacyjna – II instancji. Powołano jako naruszone

jakoby art. 357 i 372 odnoszą się bowiem do wyroku sądu I instancji, a nie sądu

odwoławczego. Naruszono je rzekomo przez brak oceny dowodów odnośnie

zaświadczenia lekarskiego w związku z opinią biegłego, a także co do wywiadu

o oskarżonym i jego karty karnej oraz zeznań świadków Z. M. i J. R..

Rzecz wszak w tym, że ocena twierdzeń biegłego, który wydał powyższe

zaświadczenie pokrzywdzonemu jest w uzasadnieniu sądu (k. 81), to samo

odnosi się do oceny zeznań świadków. Sąd rzeczywiście nie analizował bliżej

karty karnej i opinii środowiskowej oskarżonego, ale z dokumentów tych

nie można wyciągać wniosku o sprawstwie oskarżonego. Sąd opierał się

nie tylko na zeznaniach pokrzywdzonego i wyjaśnieniach oskarżonego ale

i na innych dowodach i w tym całokształcie oceniał je wszystkie i łącznie.

Nie można zapominać, że podstawą kasacji jest nie każde uchybienie prawu ale

tylko rażące i to takie, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia.

Brak szczegółowej analizy co do karty karnej i opinii, tyczących oskarżonego

w sytuacji, gdy z dowodów osobowych nie dało się wysnuć przekonania

o sprawstwie oskarżonego trudno uznać za rażące naruszenie prawa. To samo

odnieść trzeba do rzekomych naruszeń przepisów o podstawowych zasadach

procesowych, zwłaszcza że skarżący upatruje w nich możliwość podważenia

oceny dowodów, a więc chce podważyć ustalenia faktyczne. Sąd nie dał wiary

pokrzywdzonemu ale szczegółowo to uzasadnił w kontekście innych dowodów,

dając przy tym wiarę opinii biegłego odnośnie obrażeń, jakie lekarz ten

dostrzegł u pokrzywdzonego, wskazując też na fakty, o jakich pokrzywdzony

zeznał, a które i w tej opinii nie znalazły potwierdzenia. Zarzuty powyższe były

zresztą analizowane i przez sąd odwoławczy (k. 107-109). W istocie więc rażąca

obraza prawa, o jakiej mówi skarga kasacyjna w ogóle nie miała miejsca w

postępowaniu, a kasacja okazuje się tym samym oczywiście niezasadna. Dlatego

orzeczono jak na wstępie.

aw

f/ak