Legislator Jurisprudence & Législation
IV KKN 106/97 Généré par l'IA

Supreme Court quashes appeal verdict for improper single-judge panel in ordinary criminal proceedings.

Numéro de cause IV KKN 106/97
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's verdict and remanded the case for retrial. The defense argued the single-judge panel violated procedural rules, but the Court found the lower court correctly applied a special simplified procedure rule allowing single-judge panels. The Court ruled that this exception to the standard two-judge requirement could not be applied to ordinary criminal proceedings, rendering the panel composition legally invalid.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 429 § 1 k.p.k. z 1969 r.; Art. 20 § 1 k.p.k. z 1969 r.: The statutory exception permitting a single-judge panel in simplified proceedings cannot be applied to ordinary criminal proceedings, as the special procedural rule excludes the general rule.

Mots-clés

Généré par l'IA
single judge panel simplified proceedings ordinary proceedings improper composition procedural violation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 429 § 1 k.p.k. z 1969 r.
na podstawie zarządzenia Prezesa wydanego w oparciu o przepis art. 429
Art. 20 § 1 k.p.k. z 1969 r.
przepisu do regulacji zawartej w art. 20 §1 k.p.k.
Art. 388 pkt. 2 k.p.k. z 1969 r.
„nienależycie obsadzony” w ujęciu art. 388 pkt. 2 k.p.k. z 1969 r. należy
Art. 536 k.p.k. z 1969 r.
Mając powyższe na uwadze i orzekając na podstawie art. 536 i art.
Art. 537 § 2 k.p.k. z 1969 r.
Mając powyższe na uwadze i orzekając na podstawie art. 536 i art. 537 §2
Art. 527 § 4 k.p.k. z 1969 r.
rozstrzygając ponadto – na podstawie art. 527 §4 k.p.k.
art. 19 §1 k.p.k
wydanym na podstawie art. 19 §1 k.p.k.
art. 10 §2 k.k
określonego w art. 158 §1 w zb. z art. 156 §1 w zw. z art. 10 §2 k.k. z 1969 r.
art. 429 §1 k.p.k
na podstawie zarządzenia Prezesa wydanego w oparciu o przepis art. 429
art. 10 §2 k.p.k
4 §1 i art. 10 §2 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Uchwała z dnia 17 kwietnia 1997 r. (OSNKW 1997/5-6/43)
Wyrok z dnia 20 stycznia 1998 r. w sprawie o sygn. III KKN 51/97

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KKN 106/97

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 czerwca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Przemysław Kalinowski

Sędziowie: SSN

- Jacek Sobczak

SSN

- Ewa Strużyna (spraw.)

Protokolant: Wanda Ciszewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga

po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2001 r.

sprawy M. S.

skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 158 § 1 w zb. z art.

156 § 1 w zw. z art. 10 § 2 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 22 października 1996 r., sygn. IV Ka […]

utrzymującego wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 17 czerwca 1996 r., sygn. II K […]

I. uchyla

zaskarżony

wyrok

i

sprawę

przekazuje

Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym;

II. orzeka zwrot uiszczonej przez M. S. opłaty od kasacji w kwocie

300, złotych.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K., orzekając – zgodnie z zarządzeniem Prezesa

wydanym na podstawie art. 19 §1 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym od dnia

1 stycznia 1996 r.) - w składzie jednego sędziego, wyrokiem z dnia 17 czerwca

1996 r. (sygn. akt II K […]) skazał M. S. za popełnienie przestępstwa

określonego w art. 158 §1 w zb. z art. 156 §1 w zw. z art. 10 §2 k.k. z 1969 r.

Sąd Wojewódzki w K., orzekając również w składzie jednego sędziego,

na podstawie zarządzenia Prezesa wydanego w oparciu o przepis art. 429

§1 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1996 r.),

po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, wyrokiem

z dnia 22 października 1996 r. (sygn. akt IV Ka […]) utrzymał w mocy

zaskarżony wyrok.

Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego. Podnosząc

zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, a mianowicie

1. art. 4 §1 i art. 10 §2 k.p.k. z 1969 r. przez błędne przyjęcie, że czyn

oskarżonego wyczerpuje znamiona określone w dwóch przepisach ustawy, to

jest w art. 158 §1 i w art. 156 §1 k.k. z 1969 r. – przy jednoczesnym

stwierdzeniu, że nie można ustalić czy obrażenia ciała jakich doznał

pokrzywdzony nastąpiły w trakcie pobicia go na parkiecie czy też w łazience,

2. art. 337 k.p.k. z 1969 r. przez nie odczytanie protokołów zeznań świadków T.

M., Z. H., R. P., R. U. i T. O., złożonych w czasie postępowania

przygotowawczego, pomimo złożenia zeznań częściowo odmiennych

przed Sądem,

3. art. 357 k.p.k. z 1969 r. przez oparcie się przy wyrokowaniu na treści zeznań

świadka

U. złożonych

w

postępowaniu

przygotowawczym,

mimo

nie ujawnienia w toku rozprawy protokołu zeznań tego świadka,

4. art. 406 §2 k.p.k. z 1969 r. przez nie ustosunkowanie się Sądu

Wojewódzkiego w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów

apelacji a zwłaszcza zawartych w pkt. I. 2-3 i pkt. II.1-3 zarzutów apelacji

obrońcy (brak wskazania motywów dlaczego zarzuty te Sąd odwoławczy

uznał za niezasadne),

obrońca skazanego wniósł:

o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu

Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I

instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W świetle analizy akt sprawy nie ulega wątpliwości, że z uwagi na

stwierdzoną bezwzględną przyczynę odwoławczą konieczne jest ograniczenie

rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 w zw. z art. 436

k.p.k.). Zaskarżony wyrok został bowiem wydany przez sąd nienależycie

obsadzony (w ujęciu art. 388 pkt.2 k.p.k. z 1969 r.), co uzasadnia – w myśl art.

536 k.p.k. rozpoznanie kasacji poza granicami zaskarżenia zakreślonymi w

skardze kasacyjnej.

Znowelizowany, ustawą z dnia 29 czerwca 1995 r. o zmianie kodeksu

postępowania karnego... (Dz. U. Nr 89, poz. 443), przepis art. 429 k.p.k. z

1969 r., przewidujący możliwość rozpoznania sprawy - na zarządzenie prezesa

sądu wojewódzkiego - w składzie jednego sędziego, jeżeli była rozpoznawana w

pierwszej instancji „w takim składzie”, mógł wprawdzie nasuwać wątpliwości

dotyczące wzajemnego stosunku regulacji prawnej wprowadzonej do treści cyt.

przepisu do regulacji zawartej w art. 20 §1 k.p.k. z 1969 r. Ale obowiązkiem

Sądu Wojewódzkiego, rozpoznającego przedmiotową sprawę w postępowaniu

odwoławczym, było dokonanie wykładni stosowanych przepisów procedury

karnej i dostrzeżenie faktu, że znowelizowany przepis art. 429 k.p.k. z 1969 r.

zamieszczony w rozdziale 43 regulującym postępowanie uproszczone, może

mieć zastosowanie tylko w tym postępowaniu szczególnym. Powyższa

regulacja, mająca charakter lex specialis wyłączała zatem dopuszczalność

stosowania

w

omawianym

postępowaniu

szczególnym

(postępowaniu

uproszczonym) - na podstawie art. 418 k.p.k. z 1969 r. – przepisów o

postępowaniu zwyczajnym. Wyjątek od reguły dotyczącej składu sądu

odwoławczego, zawartej w art. 20 §1 k.p.k. z 1969 r., zamieszczony w rozdziale

regulującym postępowanie uproszczone, nie mógł więc być interpretowany

rozszerzająco i stosowany w postępowaniu zwyczajnym (a nie ulega

wątpliwości, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została przez Sąd I instancji,

w oparciu o nową regulację wprowadzoną do art. 19 §1 k.p.k. z 1969 r., właśnie

w postępowaniu zwyczajnym).

Należy zatem stwierdzić, że przewidziane w art. 429 zd. trzecie k.p.k. z 1969

r. uprawnienie prezesa sądu wojewódzkiego do zarządzenia rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym sprawy w składzie jednego sędziego odnosiło się

do spraw rozpoznawanych w pierwszej instancji „w takim składzie” (tzn. w

składzie jednego sędziego), ale wyłącznie w postępowaniu uproszczonym.

Powyższy wniosek uwzględnia zresztą stanowisko Sądu Najwyższego

wyrażone w tym przedmiocie, wraz ze szczegółową argumentacją, m.in. w

uchwale z dnia 17 kwietnia 1997 r. (OSNKW 1997/5-6/43) a także w wyroku z

dnia 20 stycznia 1998 r. w sprawie o sygn. III KKN 51/97 (Prok. i Pr.

1998/6/15).

W tym miejscu uzasadnione jest także stwierdzenie, że przez sąd

„nienależycie obsadzony” w ujęciu art. 388 pkt. 2 k.p.k. z 1969 r. należy

rozumieć każdą obsadę sądu niezgodną z przepisem prawa karnego

procesowego regulującym skład sądu.

Stwierdzenie uchybienia uznanego przez ustawę za bezwzględną przyczynę

odwoławczą nakłada na Sąd Najwyższy obowiązek uchylenia orzeczenia bez

prawa badania związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem a treścią

orzeczenia (por. art. 388 zd. pierwsze k.p.k. z 1969 r.).

Mając powyższe na uwadze i orzekając na podstawie art. 536 i art. 537 §2

k.p.k. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym,

rozstrzygając ponadto – na podstawie art. 527 §4 k.p.k. - o zwrocie uiszczonej

opłaty od kasacji.

Przewodniczący SSN: (Przemysław Kalinowski)

Sędziowie SN: (Jacek Sobczak)

aw

f/jw

(Ewa Strużyna)