Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 97/19 Généré par l'IA

Supreme Court dismissed appeal as obviously groundless due to improper statutory interpretation of limitation periods.

Numéro de cause IV KK 97/19
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless and ordered the defendant to bear the costs. The defendant argued that the lower court's change in legal qualification of the sexual assault charge affected the limitation period for prosecution. The court rejected this, ruling that the limitation period depends on the actual criminal act committed, not the final legal classification assigned by the court.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 101 § 1 pkt 1-4 k.k.; Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.; The limitation period for criminal liability is determined by the actual criminal act committed by the perpetrator, not by the legal qualification of the act adopted in the judgment.

Mots-clés

Généré par l'IA
limitation period criminal liability legal qualification act actual criminal act cassation appeal dismissal sexual assault prosecution abus sexuel contrainte sexuelle acte d'ordre sexuel avec une personne détenue

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 101 § 1 pkt 1-4 k.k.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
Art. 199 § 1 k.k.
S.skazanego z art. 199 § 1 k.k. w zw.
Art. 217 § 1 k.k.
czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 217 § 1 k.k. w zw.
Art. 439 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Wobec wymierzenia skazanemu w niniejszej sprawie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kasacja strony mogła być wniesiona wyłącznie z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k. i w takim też jedynie zakresie podlegała ona rozpoznaniu.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. zaskarżając to orzeczenie w całości i wskazując, że zostało ono wydane, pomimo tego, że „w przedmiotowej sprawie zachodziła okoliczność wyłączająca postępowanie określona w art.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., polegającą na wydaniu wyroku skazującego pomimo tego, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu zarzucanego oskarżonemu;
Art. 523 § 2 k.p.k.
439 k.p.k., nie przełamuje ograniczenia przewidzianego w art. 523 § 2 k.p.k., a tym samym w przypadku wymierzenia oskarżonemu kary typu wolnościowego nie uprawnia jego obrońcy do podnoszenia w kasacji innych zarzutów, niemających charakteru bezwzględnych podstaw odwoławczych.
Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
Zgodzić należy się bowiem z utrwaloną wykładnią przepisu art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. dokonywaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w pełni aprobowaną w doktrynie procesu karnego, że podniesienie zarzutu wystąpienia uchybienia z art.
Art. 536 k.p.k.
Ze względu na powyższe oraz brak podstaw do rozpoznania sprawy w zakresie szerszym określonym art. 536 k.p.k., orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego – art.
Art. 637a k.p.k.
536 k.p.k., orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego – art. 637a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. – kosztami postępowania kasacyjnego.
Art. 46 § 1 k.k.
Dodatkowo, na mocy art. 46 § 1 k.k.
Art. 197 § 2 k.k.
i art. 197 § 2 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. w zw.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2017 r., V KK 157/17
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2017 r., V KK 157/17).W niniejszej kasacji zarzut wystąpienia uchybienia określonego w art.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2009 r., III KK 322/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2011 r., IV KK 338/11
również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2011 r., IV KK 338/11).
V KK 157/17
Supreme Court dismisses tax fraud appeal, rejecting statute of limitations defense due to continuous criminal act structure.
III KK 322/08
Supreme Court dismisses communist crimes prosecution due to statute of limitations barring proceedings.
IV KK 338/11
również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2011 r., IV KK 338/11).
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 97/19 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie J. S.skazanego z art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 15 kwietnia 2019 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt IV Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego J.S. kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEJ. S. oskarżony został o to, że „w bliżej nieustalonych dniach w okresie od czerwca 2010 roku do 30 listopada 2011 roku w K. i w O., województwa […], działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie doprowadził Z. A. do poddania się innym czynnościom seksualnym, dotykając jej miejsc intymnych: krocza, piersi, pośladków, kolan, poprzez nadużycie stosunku zależności, wynikającego z zajmowanego przez niego stanowiska Sędziego Sądu Rejonowego w K. oraz zajmowanego przez pokrzywdzoną stanowiska Asystenta w tym samym Sądzie, natomiast w bliżej nieustalonym dniu drugiej połowy 2010 roku w K. doprowadził przemocą Z.

A. do poddania się innej czynności seksualnej poprzez schwycenie jej w ramiona, popchnięcie na kanapę i położenie się na niej, a ponadto w bliżej nieustalonym dniu lipca 2011 roku w K. doprowadził przemocą Z. A. do poddania się innej czynności seksualnej poprzez rozebranie się do naga, objęcie jej od tyłu ramionami i prowadzenie siłą do łóżka”, tj. o czyn z art. 199 § 1 k.k. i art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II K […], uznał J.

S., za winnego tego, że „w okresie od września 2010 r. do października 2011 r., w tym w dniach 23.11.2010 r., 20.07.2011r. oraz w innych, bliżej nieustalonych dniach w ww. okresie, w K. i O. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc sędzią Sądu Rejonowego w K., kilkakrotnie naruszył nietykalność cielesną swojej asystentki Z. A. w ten sposób, że wbrew jej woli dotykał ją, w tym w miejsca intymne: w krocze, piersi, pośladki, kolana, nadto w nieustalonym dniu jesienią 2011 r. w pokoju gościnnym w Sądzie Rejonowym w K. wbrew jej woli poprowadził Z.

A. w kierunku łóżka, położył ją na nim, a następnie położył się na pokrzywdzonej oraz w dniu 20.07.2011 r. w swoim mieszkaniu w K. wbrew jej woli objął ją za ramiona i kierował w stronę sypialni, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 217 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł. Dodatkowo, na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonej za doznaną krzywdę poprzez uiszczenie na jej rzecz kwoty 5.000 zł.Od tego wyroku apelacje wnieśli: prokurator (na niekorzyść), dwóch obrońców oskarżonego, oskarżycielka posiłkowa oraz jej pełnomocnik.Prokurator podniósł w apelacji zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., poprzez jego niezastosowanie i dokonanie wadliwej wykładni znamienia polegającego na doprowadzeniu do poddania się innej czynności seksualnej, nadto zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz, dodatkowo, zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez niedostateczne rozważenie dyrektyw wymiaru kary z art. 53 § 1 k.k. w zakresie dotyczącym stopnia winy i społecznej szkodliwości, jak i niedostateczne uwzględnienie skutków działań tak dla pokrzywdzonej oraz całej jej rodziny, w rezultacie czego wymierzona kara grzywny - najłagodniejsza rodzajowo z katalogu możliwych reakcji karnych za czyn z art. 217 § 1 k.k., nie spełnia swych celów zapobiegawczych i wychowawczych, a zwłaszcza w zakresie potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz nie odniesie swoich celów w zakresie prewencji indywidualnej.Oskarżycielka posiłkowa w swojej apelacji podniosła zarzuty:

1) obrazy przepisów prawa karnego materialnego wyrażającą się w błędnym zakwalifikowaniu czynu przypisanego J. S. jako przestępstwa z art. 217 § 1 k.k., podczas gdy zdaniem skarżącej czyn ten stanowił przestępstwo z art. 199 § 1 k.k., bądź z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 lub 2 k.k., ewentualnie nadto przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 lub 2 k.k., wszystkie w zw. z art. 12 k.k. (ewentualnie w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.);

2) rażącej niewspółmierności kary i zadośćuczynienia pieniężnego.Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zarzucił w apelacji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. niezastosowanie art. 197 k.k. do kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu; art. 199 § 1 k.k. poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamienia nadużycia stosunku zależności; art. 12 k.k. poprzez przyjęcie, że podejmując czynności przestępcze wobec pokrzywdzonej oskarżony z góry powziętym zamiarem obejmował co najwyżej jedynie naruszanie nietykalności cielesnej pokrzywdzonej, gdy ze wszystkich ustaleń sądu wynika, iż oskarżony działał w realizacji pobudek motywowanych popędem seksualnym.Obrońca oskarżonego adw. B. W. zarzucił wyrokowi Sądu Rejonowego:

1) rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., polegającą na wydaniu wyroku skazującego pomimo tego, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu zarzucanego oskarżonemu;

2) rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., polegającą na wybiórczej, niekorzystnej dla oskarżonego i dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego oraz oparcie orzeczenia wyłącznie na tej części materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, która wskazywała na sprawstwo oskarżonego. Drugi obrońca oskarżonego adw. P. Ł. podniósł zarzut naruszenia art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez wydanie wyroku w sytuacji, gdy zachodziła okoliczność wyłączająca postępowanie karne, tj. przedawnienie karalności. Tym samym w sprawie wystąpiła – zdaniem skarżącego – bezwzględna przyczyna odwoławcza wymieniona w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Z ostrożności procesowej (w razie nieuznania przez sąd odwoławczy faktu wystąpienia w sprawie bezwzględnej podstawy odwoławczej) obrońca dodatkowo zarzucił wyrokowi Sądu Rejonowego w T.:

1) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 2 § 2 k.p.k., a także art. 4 k.p.k., poprzez dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego;

2) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k. (tak w oryginale – przyp. SN), polegającą na zaniechaniu inicjatywy dowodowej przez sąd w sytuacji wystąpienia wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym oraz naruszenie art. 170 § 1 k.p.k., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu lub bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych o przeprowadzenie szeregu czynności dowodowych (wskazanych przez skarżącego);

3) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 41 k.p.k. poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wyłączenie Sądu z dnia 11 stycznia 2016 r., złożonego osobiście przez oskarżonego J. S.;

4) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez brak oparcia go na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku postępowania dowodowego;

5) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.Rozpoznawszy tak skonstruowane apelacje, wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt IV Ka […], Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że stosując – na podstawie art. 4 § 1 k.k. – przepisy kodeksu karnego, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31.10.2011 roku w jego punkcie pierwszym, oskarżonego J. S. uznał za winnego tego, że „w okresie od września 2010 roku do października 2011 roku, w K. i O. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, poprzez nadużycie stosunku zależności, wynikającego z zajmowanego przez niego stanowiska Sędziego Sądu Rejonowego w K. oraz zajmowanego przez pokrzywdzoną stanowiska Asystenta Sędziego w tym sądzie, kilkakrotnie doprowadził Z.

A. do poddania się innym czynnościom seksualnym, dotykając ją w dniach 23.11.2010 r., 20.07.2011 r. oraz w innych nieustalonych dniach, wbrew jej woli, w miejsca intymne: w krocze, piersi, pośladki, kolana, nadto w nieustalonym dniu jesienią 2010 r. w pokoju gościnnym w Sądzie Rejonowym w K., wbrew woli pokrzywdzonej, położył Z. A. na łóżku a następnie położył się na niej oraz w dniu 20.07.2011 r. w swoim mieszkaniu w K. wbrew woli pokrzywdzonej, rozebrany do naga obejmował ją ramionami i kierował w stronę sypialni - tj. popełnienia występku z art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący trzy lata.

Dodatkowo, podwyższono orzeczony w pkt. 2 zaskarżonego wyroku obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonej za doznaną krzywdę do kwoty 12.000 zł, na podstawie zaś art. 71 § 1 k.k. orzeczono względem oskarżonego grzywnę w wymiarze 70 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł, w pozostałym zakresie przedmiotowy wyrok utrzymując w mocy. Od tego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego, na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. zaskarżając to orzeczenie w całości i wskazując, że zostało ono wydane, pomimo tego, że „w przedmiotowej sprawie zachodziła okoliczność wyłączająca postępowanie określona w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., jeszcze przed wydaniem wyroku przez Sąd I instancji (w roku 2013), co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą:- w następstwie czego błędnie nie doszło do wydania przez Sąd odwoławczy – Sąd Okręgowy w K. wyroku umarzającego postępowanie o czyn ścigany z oskarżenia prywatnego, a przypisany oskarżonemu, względnie, w razie odmiennej oceny dowodów, do jego uchylenia i przekazania do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, mimo że zgodnie z opisem czynu zawartym w wyroku sądu I instancji – czyn ten popełniono w okresie od września 2010 r. do października 2011 r., a postępowanie ad personam (zgodnie z art. 102 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed 2 marca 2016 r.) wszczęto dopiero w dniu 14 maja 2013 r. kiedy to przedstawiono oskarżonemu zarzuty, a więc po upływie 1 roku od dowiedzenia się przez pokrzywdzoną o osobie sprawcy, uwzględniając przy tym w myśl art. 104 § 1 k.k. termin spoczywania biegu przedawnienia spowodowany postępowaniem immunitetowym (tj. 3 miesiące i 25 dni), co na gruncie przedmiotowej sprawy skutkowało brakiem przedłużenia terminu przedawnienia karalności o kolejne 5 lat zgodnie z dyspozycją art. 102 k.k., a w konsekwencji przedawnieniem karalności w marcu 2013 r. (…) – co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą;- a w zamian za to orzeczono oczywiście wadliwy wyrok Sądu Okręgowego w K., w którym sąd ten zmienił opis czynu (dodając znamiona z art. 199 k.k.) na zupełnie inne, znacznie poważniejsze przestępstwo przyjęte za podstawę wyrokowania, kwalifikację prawną oraz karę na znacznie surowszą, przez co orzeczony on został także z rażącym naruszeniem art. 454 § 2 k.p.k. oraz art. 437 § 2 k.p.k w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r., do którego stosowania Sąd Odwoławczy był zobligowany Uchwałą Sądu Najwyższego 7 sędziów - wpisaną do księgi zasad prawnych z dnia 29 listopada 2016 r.

I KZP 10/16, mówiącą, że w sprawach prowadzonych po dniu 14 kwietnia 2016 r., w których akt oskarżenia skierowano do sądu przed dniem 1 lipca 2015 r. stosuje się przepisy min. in. art. 437 § 2 k.p.k. i art. 454 k.p.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r., co powoduje stosowanie „reguły ne peius” i wyklucza jakąkolwiek zmianę opisu czynu jak i kwalifikacji prawnej przez Sąd odwoławczy”.W konsekwencji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie karalności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedzi na wniesioną kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a identyczne stanowisko zajęła oskarżycielka posiłkowa Z.

A..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Wobec wymierzenia skazanemu w niniejszej sprawie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kasacja strony mogła być wniesiona wyłącznie z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k. i w takim też jedynie zakresie podlegała ona rozpoznaniu. Zgodzić należy się bowiem z utrwaloną wykładnią przepisu art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. dokonywaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w pełni aprobowaną w doktrynie procesu karnego, że podniesienie zarzutu wystąpienia uchybienia z art. 439 k.p.k., nie przełamuje ograniczenia przewidzianego w art. 523 § 2 k.p.k., a tym samym w przypadku wymierzenia oskarżonemu kary typu wolnościowego nie uprawnia jego obrońcy do podnoszenia w kasacji innych zarzutów, niemających charakteru bezwzględnych podstaw odwoławczych.

Nie ma potrzeby przywoływania w tym miejscu konkretnych judykatów czy poglądów doktryny – wystarczającym będzie wskazanie, że odmienna interpretacja art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. całkowicie iluzorycznym czyniłaby ograniczenie zawarte w art. 523 § 2 k.p.k. Dlatego też kasacyjna kognicja Sądu Najwyższego w sprawach, w których nie orzeczono bezwzględnej kary pozbawienia wolności (poza, rzecz jasna, kasacjami wnoszonymi w trybie art. 521 k.p.k.) obejmuje wyłącznie zarzuty dotyczące bezwzględnych podstaw odwoławczych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2017 r., V KK 157/17).W niniejszej kasacji zarzut wystąpienia uchybienia określonego w art. 439 k.p.k. został wprawdzie wyartykułowany w jej pkt. 1 tiret 1 (zart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.), rzecz w tym, że uznać należy go za całkowicie nietrafny i podniesiony jedynie instrumentalnie, celem „obejścia” zakazu wnoszenia kasacji w sytuacji nie wymierzenia skazanemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.Oczywista bezzasadność tego, jedynego w tej konfiguracji procesowej, dopuszczalnego zarzutu kasacyjnego, wynika z przyjęcia rażąco błędnego założenia, że o terminie przedawnienia karalności w stosunku do kategorii czynów określonych w art. 101 § 1 pkt 1 – 4 k.k. decydować miałaby kwalifikacja prawna przyjęta w nieprawomocnym wyroku Sądu pierwszej instancji.

Jest to jednak pogląd, który wypada ocenić jako, co najmniej, odosobniony, a który wynika z całkowitego niezrozumienia instytucji ustania karalności. Zgodnie z jednolitymi poglądami w tej kwestii zarówno Sądu Najwyższego jak i nauki prawa karnego „podstawą ustalenia długości okresu przedawnienia jest czyn, który sprawca w rzeczywistości popełnił, a nie czyn, o którego popełnienie sprawca był oskarżony”. Jak stwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 2009 r., III KK 322/08 (OSNKW 2009/8/64), z punktu widzenia biegu okresu przedawnienia karalności decydujące jest to, jakie przestępstwo oskarżony w rzeczywistości popełnił, a więc czyn przypisany, a nie o jakie przestępstwo został oskarżony - czyn zarzucany.

Przedawnienie karalności dotyczy bowiem przestępstwa, a nie jego kwalifikacji prawnej (por. również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2011 r., IV KK 338/11). Tym samym trafnie prokurator w odpowiedzi na wniesioną kasację ocenił, że przedmiotem omawianego zarzutu autor skargi uczynił orzeczenie nieistniejące. Wobec wywiedzenia zwykłych środków odwoławczych na niekorzyść oskarżonego, i to środków trafnych, sąd odwoławczy władny był uznać, że decyzja o zmianie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. uczyniła całość argumentacji obrońców w kwestii ewentualnego przedawnienia karalności czynu przypisanego ostatecznie i prawomocnie J.

S. za bezprzedmiotową.Drugi z zarzutów – pkt 1 tiret 2 (naruszenie art. 454 § 2 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k.), jak to wywiedziono wyżej rozpoznaniu, jako niedopuszczalny w tej konfiguracji procesowej, nie podlegał. Ze względu na powyższe oraz brak podstaw do rozpoznania sprawy w zakresie szerszym określonym art. 536 k.p.k., orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego – art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. – kosztami postępowania kasacyjnego.