Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 76/16 Généré par l'IA

Polish Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to procedural errors and factual misinterpretation.

Numéro de cause IV KK 76/16
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defendant argued for a factual error regarding guilt, but the court found the appeal misdirected against the first-instance judgment and factually incorrect. The court determined that the appellate court properly reviewed the reasoning and evidence without conducting new proceedings, rendering the cassation arguments inadmissible.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded if the arguments are misdirected against the wrong instance, factually incorrect upon review, or constitute an attempt to bypass the inadmissible factual error review.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal dismissal factual error review misdirected cassation appellate court review obviously unfounded appeal procedural error criminal procedure code

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 76/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 kwietnia 2016 r.,‎sprawy S.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 410 k.p.k.
rażącego naruszenia art. 410 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
i art. 7 k.p.k., widać wyraźnie, że zostały one w istocie wysunięte przeciwko orzeczeniu Sądu Rejonowego, co na etapie postępowania kasacyjnego nie jest możliwe.
Art. 457 § 3 k.p.k.
3 skargi zarzut – rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
Wniesiona kasacja okazała się bezzasadna w stopniu przemawiającym za jej oddaleniem na posiedzeniu w trybie określonym przepisem art. 535 § 3 k.p.k.
art. 519 k.p.k
art. 457 § 3 k.p.k
3 skargi zarzut – rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k.
art. 410 k.p.k
rażącego naruszenia art. 410 k.p.k.
art. 7 k.p.k
i art. 7 k.p.k., widać wyraźnie, że zostały one w istocie wysunięte przeciwko orzeczeniu Sądu Rejonowego, co na etapie postępowania kasacyjnego nie jest możliwe.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 76/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 kwietnia 2016 r.,‎sprawy S. W.‎skazanego z art. 279 § 1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt VII Ka […]‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ż. ‎z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wniesiona kasacja okazała się bezzasadna w stopniu przemawiającym za jej oddaleniem na posiedzeniu w trybie określonym przepisem art. 535 § 3 k.p.k. Za takim rozstrzygnięciem przemawiają wywody pisemnej odpowiedzi na kasację, przedłożonej Sądowi Najwyższemu przez prokuratora i doręczonej stronie skarżącej, do której należy w tym miejscu odesłać, w pełni je akceptując.Dodatkowo więc tylko konieczne jest podkreślenie, że wniesiona skarga zawiera niedociągnięcia w sformułowaniu kasacyjnych zarzutów, które to zarzuty – co wymaga powtórnego przypomnienia – powinny być, zgodnie z nakazem art. 519 k.p.k., skierowane przeciwko orzeczeniu sądu drugiej, a nie pierwszej, instancji.Jedynie wysunięty w pkt. 3 skargi zarzut – rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k.

– spełnia wymieniony wymóg. Jednak przeprowadzenie kasacyjnej kontroli tego zarzutu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że jest on całkowicie chybiony. Świadczy o tym wprost zestawienie treści wniesionej przez obrońcę apelacji z treścią uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu odwoławczego. Wynikająca z tego zestawienia konkluzja sprowadza się do stwierdzenia, że spośród argumentów apelacji uzasadniających jedyny postawiony w niej zarzut – zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania odnośnie do sprawstwa S. W. co do przypisanej mu kradzieży z włamaniem – nie można doszukać się żadnego, do którego Sąd Okręgowy miałby się nie odnieść.

Nawiązując do wywodów kasacji trzeba natomiast przypomnieć, co Sąd Najwyższy podkreślał w licznych orzeczeniach, że ocena stopnia szczegółowości i zawartości uzasadnienia sądu II instancji nie pozostaje w oderwaniu od jakości argumentacji rozpoznawanego przez ten sąd środka odwoławczego.Spoglądając z tej perspektywy na pozostałe, podniesione w pkt. 1 i 2 kasacji zarzuty, tj. rażącego naruszenia art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k., widać wyraźnie, że zostały one w istocie wysunięte przeciwko orzeczeniu Sądu Rejonowego, co na etapie postępowania kasacyjnego nie jest możliwe.

W szczególności należy zauważyć, że Sąd Okręgowy – stosownie do rozpoznawanego zarzutu apelacyjnego – kontrolował jedynie tok rozumowania Sądu I instancji i prawidłowość wniosków wyciągniętych z oceny dowodów; nie przeprowadzał natomiast postępowania dowodowego. Nie mógł więc obrazić wymienionych przepisów prawa, zwłaszcza w sposób wskazywany obecnie w kasacji, a więc poprzez niedokonanie dowodowej weryfikacji różnych twierdzeń oskarżonego z rozprawy głównej, odwołujących jego przyznanie się do winy w postępowaniu przygotowawczym.

Wytykanie Sądowi odwoławczemu w uzasadnieniu skargi (z generalnym odwołaniem się tu do przepisów art. 4, art. 5 § 2, art. art. 2 i art. 6 k.p.k.), że w postępowaniu „należało przesłuchać funkcjonariusza Policji na okoliczność złożenia wyjaśnień przez oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym, sprawdzić czy skrzynka, do której był pakowany towar pochodzący z włamania jest przechowywana w piwnicy śwd. P. R. , czy dziewczyna oskarżonego była w chwili zdarzenia w ciąży”, jak również, że należało zadać szczegółowe pytania śwd.

A. F. , jawi się jako niezrozumiałe. Pomijając już, że obrońca oskarżonego nie wykazał w podnoszonym obecnie zakresie żadnej inicjatywy dowodowej w trakcie rozprawy głównej, to również w apelacji ani składał wniosków dowodowych, ani nie zarzucał Sądowi Rejonowemu zaniechania przeprowadzenia dowodów z urzędu, ani też nie podważał kompletności podstawy dowodowej poczynionych ocen i ustaleń.Powyższe świadczy więc, że autorowi skargi w istocie chodziło o ponowną próbę podważenia wiarygodności dowodów uznanych za decydujące dla ustalenia odpowiedzialności oskarżonego i o przekonanie do forsowanej wartości dowodów świadczących o przeciwieństwie powyższego.

Takiej oceny dokonał jednak Sąd odwoławczy w ramach kontrolowanego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, a wywód kasacji uzasadnia stwierdzenie, że skarżący polemizuje z wnioskami, jakie zostały wyciągnięte przez sądy z treści przeprowadzonych dowodów oraz na podstawie logicznego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego. Naruszenia tych zasad w najmniejszym stopniu w kasacji nie wykazano, a charakter zarzutów kasacyjnych i sposób ich uargumentowania dowodzą, że – chybione i skierowane pod niewłaściwym adresem – podniesienie obrazy przepisów procesowych służyło również ominięciu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych orzeczenia, w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalnego (art. 523 § 1 k.p.k.).Z tych zatem względów, uznając kasację za oczywiście bezzasadną, Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.