Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 68/14 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation for obvious lack of merit regarding omitted self-defense argument in appeal. The defense failed to raise self-defense in the appeal itself. The court ruled the late submission was inadmissible and the lower court's omission was not a valid ground for cassation.

Numéro de cause IV KK 68/14
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the cassation as obviously groundless, awarding costs to the defense attorney and exempting the defendant from further expenses. The defense argued the lower court violated procedural law by ignoring the defendant's claim of self-defense and failure to address it in the judgment. The court rejected this, noting the self-defense argument was never raised in the formal appeal and was submitted late, thus falling outside the scope of review.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 433 § 1 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 445 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation based on the omission of an appeal argument in the second-instance judgment is inadmissible if the argument was not included in the formal appeal and was submitted after the deadline, as the second-instance court reviews the appeal's scope, not the defendant's post-term submissions.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation procedure self-defense claim omitted appeal argument late submission inadmissibility scope of appeal review second instance judgment procedural violation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 433 § 1 k.p.k.
Skarżącemu należy też przypomnieć, że ze względu na treść art. 433 § 1 k.p.k., Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w zakresie zaskarżenia, a nie w zakresie zarzutów apelacyjnych.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Kasacja obrońcy okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to obrazę przepisu art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 445 § 1 k.p.k.
W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że tego rodzaju oświadczenia skarżącego wniesione po upływie terminu określonego w art. 445 § 1 k.p.k., nie skutkują rozszerzeniem zakresu zarzutów czy wniosków apelacyjnych (zob.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie (pominięcie) przez Sąd odwoławczy zarzutu apelacyjnego oskarżonego, iż działał w warunkach obrony koniecznej, o których R.
art. 433 § 2 k.p.k
Kasacja obrońcy okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to obrazę przepisu art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k
art. 25 § 1 k.k
wspomina w apelacji i w piśmie stanowiącym jej uzupełnienie oraz polegające na pominięciu w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia, dlaczego zarzut nieuwzględnienia działania w warunkach art. 25 § 1 k.k.
art. 445 § 1 k.p.k
W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że tego rodzaju oświadczenia skarżącego wniesione po upływie terminu określonego w art. 445 § 1 k.p.k., nie skutkują rozszerzeniem zakresu zarzutów czy wniosków apelacyjnych (zob.
art. 433 § 1 k.p.k
Skarżącemu należy też przypomnieć, że ze względu na treść art. 433 § 1 k.p.k., Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w zakresie zaskarżenia, a nie w zakresie zarzutów apelacyjnych.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
wyrok SA w Krakowie z dnia 10 listopada 2004 r., II AKa 225/04
wyrok SA w Krakowie z dnia 10 listopada 2004 r., II AKa 225/04).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 68/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 kwietnia 2014 r.,‎sprawy R. K.‎skazanego z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 3 października 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 22 lutego 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. Z., Kancelaria Adwokacka, kwotę 422 zł 80 gr (słownie czterysta dwadzieścia dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego R. K., 3. zwolnić skazanego R. K. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to obrazę przepisu art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie (pominięcie) przez Sąd odwoławczy zarzutu apelacyjnego oskarżonego, iż działał w warunkach obrony koniecznej, o których R. K. wspomina w apelacji i w piśmie stanowiącym jej uzupełnienie oraz polegające na pominięciu w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia, dlaczego zarzut nieuwzględnienia działania w warunkach art. 25 § 1 k.k. nie stał się w ogóle przedmiotem rozważań Sądu, a także, dlaczego wniosek oskarżonego w zakresie tego zarzutu nie został w ogóle przez Sąd oceniony.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji - Sądowi Okręgowemu.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.Zarzut podniesiony w kasacji jest zarzutem nieprawdziwym. Ani apelacja obrońcy skazanego, ani apelacja osobista R. K., nie zawierały zarzutu błędnego niezastosowania art. 25 § 1 k.k., czyli kontratypu obrony koniecznej. Kwestię tę skazany podniósł jedynie we wniosku o doprowadzenie na rozprawę odwoławczą (k. 685). Pismo to, wbrew zapatrywaniom obrońcy, nie może jednak być potraktowane jako „uzupełnienie apelacji” osobistej skazanego, gdyż zostało wniesione po upływie terminu zawitego do wniesienia tejże. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że tego rodzaju oświadczenia skarżącego wniesione po upływie terminu określonego w art. 445 § 1 k.p.k., nie skutkują rozszerzeniem zakresu zarzutów czy wniosków apelacyjnych (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 10 listopada 2004 r., II AKa 225/04).

Skarżącemu należy też przypomnieć, że ze względu na treść art. 433 § 1 k.p.k., Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w zakresie zaskarżenia, a nie w zakresie zarzutów apelacyjnych. Jako że zarówno apelacja skazanego, jak i apelacja obrońcy, odnosiły się do całości wyroku Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy poddał kontroli instancyjnej wszystkie zawarte w nim rozstrzygnięcia. O ile więc Sąd odwoławczy miał obowiązek, zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k., zbadać poprawność całości wyroku (w tym i kwestię nieprzyjęcia kontratypu obrony koniecznej), to norma art. 457 § 3 k.p.k., określająca niezbędne składniki uzasadnienia wyroku II instancji, nie pozostawia wątpliwości, że należy się w nim rozważyć „zarzuty i wnioski” apelacji, a kwestia niezastosowania art. 25 § 1 k.k. w zakresie tychże zarzutów – jak wyżej wywiedziono – nie zawierała się.

W tym stanie rzeczy postawiony wyrokowi Sądowi odwoławczego zarzut pominięcia w uzasadnieniu rozważań dotyczących omawianej kwestii nie może być skuteczny.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.