Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded, upholding lower court's evidence assessment despite procedural errors.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and exempted the defendant from court costs. The defendant argued that the first-instance court erred by relying on police witness testimonies obtained via illegal interrogation and ignored contradictory evidence. The appellate court correctly rejected these claims by affirming that sufficient independent evidence, including the defendant's confession and forensic results, validated the conviction despite the procedural irregularity.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the lower court's evidence assessment remains sound despite procedural flaws, as the appellate court may uphold the verdict when other corroborating evidence confirms the facts.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KK 675/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2020 r. sprawy P. S. skazanego za popełnienie przestępstw z art. 148 § 1 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II AKa (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w T., z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II K (…) postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić P. S. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
P. S. , wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II K (…), został uznany za winnego popełnienia przestępstw: 1.z art. 148 § 1 k.k., za który została mu wymierzona kara 25 lat pozbawienia wolności oraz 2.z art. 279 § 1 k.k., za który została mu wymierzona kara roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. i art. 88 k.k. orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe zostały połączone i wymierzona łączną karę 25 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem tym uniewinniony natomiast został A.
D., któremu akt oskarżenia zarzucał popełnienie wspólnie i w porozumieniu z P. S. , obu przestępstw. Od wyroku Sądu I instancji zostały wniesione apelacje przez prokuratora, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej A. D. , na jego niekorzyść oraz przez obrońcę P. S. .Obrońca P. S. zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz rażącą niewspółmierność kary i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie tego oskarżonego.Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obu oskarżonych.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego P. S. , który zarzucił „rażące naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie przepisów prawa procesowego:1.art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w stwierdzeniu, że pomimo błędnego powołania się przez Sąd I instancji na zeznania świadków R.
S. i K. R. , którzy będąc funkcjonariuszami Policji dokonywali rozpytania skazanego P. S. w siedzibie KPP w N. z naruszeniem bezwzględnego zakazu substytuowania (m.in. art. 174, art. 175 k.p.k. i art. 171 k.p.k.) oraz braku śladów krwi skazanego P. S. na „niebezpiecznym narzędziu w postaci metalowego młotka” uznanym przez Sąd za narzędzie zbrodni - ustalenia Sądu I instancji nie są błędne, gdyż pozostałe dowody, na które powołuje się Sąd I instancji są wystarczające dla potwierdzenia wersji przezeń ustalonej, a to wobec przyznania waloru wiarygodności wybranej przez Sąd I instancji grupie dowodów z pominięciem dowodów wykluczonych, które w ramach zasady swobodnej oceny dowodów Sąd I instancji mógł dokonać, gdy tymczasem wyeliminowanie grupy materiału dowodowego zgodnego z wersją przebiegu zdarzenia podawaną przez skazanego na rozprawie pozbawiona została przymiotu wiarygodności, nie dlatego, że jest wewnętrznie niespójna, lecz sprzeczna z grupą materiału dowodowego uznanego przez sąd za wiarygodną, zatem wybiórczo w stosunku do całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, dodatkowo uszczuplonego w postępowaniu odwoławczym,2.art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., gdyż ocena dowodów i stanu faktycznego dokonana przez Sąd odwoławczy jest jedynie efektem przeniesienia, czyli „zaabsorbowania” do orzeczenia Sądu Apelacyjnego uchybień popełnionych przez sąd I instancji poprzez przyjęcie waloru wiarygodności grupy dowodów odpowiadającej ustalonemu stanowi faktów i wobec tego przyjęciem za sądem I instancji za logiczną eliminację dowodów sprzecznych z tą argumentacją, iż w ramach zasady swobodnej oceny dowodów istniała uzasadniona podstawa do przeprowadzenia tej oceny w sposób zaprezentowany przez Sąd i Instancji, co pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadą swobody oceny dowodów, gdyż de facto, przy braku dowodów z zeznań ww. funkcjonariuszy Policji i braków śladu krwi oskarżonego uznanego przez sąd za narzędzie zbrodni, prowadzi do niedopuszczalnego zastępowania wykluczonego materiału dowodowego i kluczowego dla sprawy braku śladów krwi skazanego, dowolną oceną pozostałych dowodów, w tym z grupy dowodów w postaci zeznań świadka S.K., D.
S., A. P. , D. P. , A. S. oraz wykazów 15 połączeń telefonicznych wykonanych z telefonu oskarżonego A. D.. w nocy 8 lipca pomiędzy godz. 1.55 a 3.15 z przerwą pomiędzy godz. 2.56 a godz. 3.15 oraz wykazem połączenia telefonicznego o godz. 2.30 z telefonu A. P. z telefonem P. S. , która to ocena zaabsorbowana została przez Sąd II Instancji ze skutkiem wyeliminowania istnienia wątpliwości w sprawie co do możliwości przebiegu zdarzenia w sposób przedstawiony przez P. S. ,3.art 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 w zw. z art. 4 k.p.k. i w zw. z art. 174 k.p.k. i art. 410 k.p.k., gdyż prawidłowo ujawniony w toku rozprawy i oceniony materiał dowodowy stwarzał okoliczności miarodajne dla powzięcia wątpliwości, co do samodzielnego sprawstwa P. S. , szczególnie gdy grupa dowodów (w postaci zeznań świadka S. K. , D.
S. , A. P. , D. P. , A. S. oraz wykazów 15 połączeń telefonicznych wykonanych z telefonu A. D. w nocy 8 lipca pomiędzy godz. 2.30 a 3.15 z przerwą pomiędzy godz. 2.56 a godz. 3.15 oraz wykazów połączeń telefonicznych wykonywanych z telefonu P. S. oraz świadka A.P. ) pozostawała zgodna z przebiegiem zdarzeń podawanych przez P. S. na rozprawie,4.w części dotyczącej orzeczenia o karze tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 53 k.k. oraz art 213 k.p.k., art. 214 k.p.k. oraz art. 215 k.p.k. wobec zaakceptowania rażąco niewspółmiernej orzeczonej kary 25 lat pozbawienia wolności w sytuacji nie uwzględnienia charakteru prewencji indywidualnej w ramach odbywania tej kary w systemie terapeutycznym przez osobę młodocianą, bowiem społeczne odczucie sprawiedliwości nie może wychodzić ponad szacowany wymiar czasu niezbędny do zresocjalizowania skazanego, odczucia skutków jej poniesienia i umożliwienia skazanemu realnego powrotu do społeczeństwa, a co jest wynikiem także zgromadzenia jedynie szczątkowych danych osobopoznawczych o skazanym, które ze względu na dezaktualizację nie powinny ważyć na ocenach dokonywanych przez sąd”.Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w T. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Prokurator Prokuratury Okręgowej w T. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego P. S. jest oczywiście bezzasadna.
Z uwagi jednak na złożony przez obrońcę wniosek, Sąd Najwyższy sporządził uzasadnienie postanowienia zgodnie z treścią art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie zauważyć należy, że obrońca błędnie skonstruowała kasację, przez co jest ona mało czytelna i nie zawiera jednoznacznego wniosku, do czego w istocie zmierza i co pragnie skarżący wykazać. Skarżący w istocie nie wskazuje, czy jego intencją jest wykazanie, że P. S. jest niewinny, czy też dokonał tego zabójstwa z prawomocnie uniewinnionym A. D.. Nadto, tak sformułowane przez wnoszącego kasację zarzuty w punktach 1 i 3 są powieleniem zarzutów apelacyjnych z niewielkimi modyfikacjami oraz dotyczą tylko i wyłącznie orzeczenia Sądu I instancji i są całkowicie niezgodne z wymogami określonymi w treści art. 519 k.p.k., który stanowi, iż przedmiotem zaskarżenia może być jedynie wyrok Sądu odwoławczego.
Potwierdzeniem tego jest chociażby wniosek końcowy kasacji o uchylenie nie tylko wyroku Sądu odwoławczego, ale również wyroku Sądu i instancji. Co do zarzutu 4 kasacji, to nawet stawianie go, jak to wskazał skarżący w uzasadnieniu, z ostrożności procesowej, że niedopuszczalne, nie można bowiem na tym etapie postępowania kwestionować wymiaru kary jako rażąco niewspółmiernie surowej. Obrońca nie dostrzega, że Sąd Apelacyjny w (…) odniósł się do analogicznych zarzutów oraz zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, zawartych w apelacji obrońcy oraz wskazał czym kierował się wydając swoje orzeczenie, postąpił więc zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
W kasacji natomiast trudno poszukiwać nawet próby zdyskredytowania argumentacji przedstawionej przez Sąd odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlatego też zarzut 2 kasacji jest całkowicie chybiony. Sąd odwoławczy zaakceptował ocenę dowodów i ustalenia dokonane przez Sąd Okręgowy w T., mimo iż Sąd I instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa procesowego, wskutek powołania się, przy ustalaniu faktów, na zeznania świadków R. S. i K. R. , którzy będąc funkcjonariuszami Policji dokonywali rozpytania oskarżonego w siedzibie KPP w N. Sąd Apelacyjny po dokonaniu jednak oceny pozostałych dowodów, doszedł do słusznego wniosku, że z tego powodu nie można uznać ustaleń co do winy oskarżonego za błędne, gdyż inne dowody, szczegółowo omówione przez Sąd I instancji, potwierdzają wersję ustaloną w zaskarżonym wyroku.
Nie można bowiem pomijać pierwszych wyjaśnień skazanego, uznanych za wiarygodne, w których przyznał się do dokonania samemu zabójstwa pokrzywdzonej przy pomocy młotka, który najpierw ukradł włamując się do szopy należącej do K. W. oraz wyników eksperymentu procesowego, w trakcie którego szczegółowo opisał przebieg zdarzenia. Dokonując kontroli instancyjnej, Sąd odwoławczy zwrócił również uwagę na wyjaśnienia A. D. i zeznania A. P. oraz wykaz połączeń telefonicznych wykonywanych w nocy z 7 na 8 lipca 2017 r. z ich telefonów oraz skazanego.
Poza rozważaniami Sądu nie pozostały również okoliczności dotyczące młotka, który została uznany za narzędzie zbrodni oraz braku na nim śladów krwi pokrzywdzonej, a nie jak kilkukrotnie błędnie w kasacji wskazuje obrońca, krwi skazanego, zauważając, że oceniając dowody, w tym opinię mechanoskopijną oraz opinię biegłego M. K. opisującą obrażenia jakich doznała pokrzywdzona, Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. zauważył, że Sąd I instancji nie miał obowiązku stosowania tego przepisu, gdyż nie powziął jakichkolwiek wątpliwości w sprawie, a nadto stwierdził, że nie było w ogóle przesłanek do ich powzięcia.
Zarzut ten został więc opary na własnej i całkowicie dowolnej ocenie dowodów dokonanej przez skarżącego z całkowitym pominięciem argumentacji Sądu odwoławczego wskazującej na trafność oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, zwalniając od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 624 § 1 k.p.k.