Supreme Court dismisses prosecutor's appeal as inadmissible due to improper grounds for appeal under criminal procedure law.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court of Poland declared the prosecutor's cassation appeal inadmissible and dismissed it without substantive review. The prosecutor argued that the lower court violated procedural rights by issuing a suspended sentence without a full trial, but the court found the appeal grounds legally insufficient. Since the defendant received a suspended sentence rather than immediate imprisonment, the prosecutor lacked standing to appeal based on the specific statutory requirements for such appeals.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.; Art. 531 § 1 k.p.k.: A cassation appeal by the prosecutor against a suspended sentence is inadmissible unless based on specific statutory grounds, and failure to meet these requirements renders the appeal inadmissible.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV KK 662/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie Ł. W. skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2007 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 28 stycznia 2020 r., kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt II K (…) na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. postanowił:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania, 2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 września 2018 r. Sąd Rejonowy w K. w sprawie sygn. akt II K (…), uznał Ł. W. za winnego popełnienia występków z art. 62 ust. 2 i 53 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2007 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzył mu kary, odpowiednio: za pierwszy czyn - rok pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu wysokość jednej stawki na 20 zł każda, za drugi zaś - 3 miesiące pozbawienia wolności. Jako karę łączną orzekł rok pozbawienia wolności, przy czym jej wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata.
W orzeczeniu tym zawarto także rozstrzygnięcia o zaliczeniu na poczet kary grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie a także przepadku dowodów rzeczowych oraz o kosztach postępowania.Apelację od wyroku złożył prokurator zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego podnosząc jednocześnie zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia, a to:„art. 387 § 1, 2 i 3 k.p.k., polegającą na uwzględnieniu złożonego przez oskarżonego Ł. W. wniosku o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie kary za czyn I - 1 roku pozbawienia wolności, za czyn II - 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenia kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 20 zł, i pomimo wyżej wskazanych i zaakceptowanych przez Sąd uzgodnień, wymierzenie oskarżonemu za czyn I kary pozbawienia wolności oraz grzywny w sytuacji, gdy przepis ten nie przewiduje orzeczenia kary grzywny, a zatem sprzecznie z treścią wniosku wynegocjowanego i zaakceptowanego przez Sąd w warunkach dobrowolnego poddania się karze w trybie art. 387 k.p.k.”.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV Ka (…), zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie o wymierzeniu oskarżonemu kary grzywny oraz związane z nim rozstrzygnięcie o zaliczeniu oskarżonemu na poczet tej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności, w pozostałym zaś zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od wyżej wymienionego wyroku kasację wywiódł Prokurator Rejonowy w K. zaskarżając powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego, podnosząc przy tym zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:„art. 433 § 1 k.p.k. i polegające na rozpoznaniu środka odwoławczego w granicach nie odpowiadających treści zarzutu sformułowanego przez prokuratora w apelacji i uznaniu, iż prokurator zarzucił obrazę prawa materialnego, podczas gdy treść zarzutu wskazywała wprost na obrazę prawa procesowego, a to art. 387 k.p.k., polegającą na wydaniu wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy z naruszeniem warunków porozumienia zawartego na rozprawie i zaakceptowanego przez wszystkie strony i Sąd, co w konsekwencji doprowadziło jedynie do zmiany zaskarżonego wyroku, podczas gdy wskazane uchybienie nakazywało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”.Podnosząc powyższy zarzut, prokurator wniósł o uchylenie powyższego wyroku sądu odwoławczego w całości i przekazanie temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.
Kasacja ta została przyjęta i przekazana do Sądu Najwyższego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację prokuratora jako niedopuszczalną z mocy ustawy (art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.) należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, zaś w sytuacji skazania na inną karę niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, możliwość wniesienia kasacji przez stronę wymaga podniesienia zarzutu opartego na jednej z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
W tym postępowaniu wobec Ł. W., co prawda zapadł wyrok skazujący, jednak na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a zatem prokurator mógł wnieść kasację wyłącznie w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia bezwzględnych przesłanek odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k. Tymczasem takiego charakteru nie ma żaden z podniesionych w kasacji zarzutów. Przedmiotem rozważań autora kasacji jest wyłącznie zagadnienie rażącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 433 § 1 k.p.k. Skoro charakter stawianych w kasacji zarzutów nie spełniał wymogów ustawy, to należało na wstępie odmówić jej przyjęcia na podstawie art. 530 § 2 k.p.k.
Ta się niestety jednak nie stało, a kasację przyjęto. Wobec jej przyjęcia konieczne stało się pozostawienie jej bez rozpoznania na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.