Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 62/23 Généré par l'IA

Supreme Court quashes lower court sentence due to contradictory written and digital terms of the restriction of freedom penalty.

Numéro de cause IV KK 62/23
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Partiellement admis (Partially Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's judgment regarding the sentencing portion due to a fatal contradiction between the written and digital terms of the restriction of freedom penalty. The prosecution argued that this inconsistency violated procedural requirements and made the sentence impossible to execute, citing specific articles of the Code of Criminal Procedure. The court ruled that because the law allowed for either three or six months of restriction, the ambiguity prevented the application of a simple clerical error correction, necessitating the case's remittal for re-sentencing.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.: A contradiction between the written and digital terms of a criminal penalty constitutes an absolute ground for appeal, requiring the quashing of the judgment and remittal for re-sentencing when the ambiguity prevents the application of a clerical error correction.

Mots-clés

Généré par l'IA
contradictory judgment terms restriction of freedom penalty clerical error correction Code of Criminal Procedure absolute ground for appeal remittal for re-sentencing digital vs written terms violations des règles de procédure

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. nakazuje zawarcie w wyroku skazującym rozstrzygnięcia odnośnie do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku.
Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.
w stopniu przesądzającym o wystąpieniu wskazanej bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 §1 pkt 7 k.p.k.
Art. 105 § 1 k.p.k.
Art. 278 § 1 i 5 k.k.
przestępstwa z art. 278 §1 i 5 k.k.
art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
art. 439 §1 pkt 7 k.p.k
w stopniu przesądzającym o wystąpieniu wskazanej bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 §1 pkt 7 k.p.k.
art. 105 §1 k.p.k

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 2/18
powołana uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 2/18).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2020 r., IV KK 159/20
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2020 r., IV KK 159/20).Zaistnienie w wyroku sądu pierwszej instancji rozbieżności co do rzeczywistej wysokości orzeczonej kary ograniczenia wolności, wprost wskazuje na naruszenie przez Sąd Rejonowy dyspozycji art.
IV KK 159/20
Supreme Court quashes fine and costs due to contradictory written and numerical amounts in the judgment. The lower court's inconsistent wording prevented clear execution of the penalty. The court ruled that such contradictions require a retrial rather than correction. This decision reinforces strict adherence to clarity in criminal sentencing. The case highlights the importance of precise legal documentation. Parties must ensure all monetary figures match exactly. Inconsistencies invalidate the enforceability of the original ruling. The Supreme Court prioritizes legal certainty over minor drafting errors. Retrial is mandated to resolve the ambiguity properly.
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

IV KK 62/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba‎SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)Protokolant Weronika Woźniak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego‎w sprawie W.Z.‎skazanego z art. 278 § 1 i 5 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 25 maja 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. III K 348/22 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karze i przekazuje sprawę w tej części Sądowi Rejonowemu w Bielsku – Białej do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. III K 348/22 oskarżony W.Z. został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na dokonaniu, nie później niż 23 sierpnia 2021 r. w B. zaboru w celu przywłaszczenia energii elektrycznej, czego skutkiem było wyrządzenie szkody Z. w B. w wysokości nie niższej niż 1 gr, tj. przestępstwa z art. 278 §1 i 5 k.k. i za to został skazany na karę 6 ( trzech) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie oraz orzeczono wobec niego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 200 zł.

Wyrok uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.Od tego wyroku kasację na niekorzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny.W kasacji zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego procesowego, a to art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego kary ograniczenia wolności w sposób uniemożliwiający wykonanie wyroku, przez zawarcie w orzeczeniu sprzecznych treści i odmienne określenie w zapisie cyfrowym i słownym wymiaru kary ograniczenia wolności w postaci czasu jej trwania liczonego w miesiącach, co stanowiło bezwzględną przyczynę uchylenia wyroku określoną w art. 439 §1 pkt 7 k.p.k. i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Bielsku – Białej do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna.

Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. nakazuje zawarcie w wyroku skazującym rozstrzygnięcia odnośnie do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku. W płaszczyźnie tego wymogu formułuje się twierdzenie, że sąd ma obowiązek redagować orzeczenie w sposób jednoznaczny i zrozumiały, a skoro wyrok musi być zrozumiały nie tylko dla prawnika, ale i dla obiektywnego obserwatora, to konstrukcja wyroku nie powinna pozostawiać wątpliwości co do tego, jakie kary oraz ewentualne środki karne zostały orzeczone ( por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 2/18).Sąd pierwszej instancji wskazanym wymaganiom nie sprostał, gdyż w części dyspozytywnej wyroku wadliwie określił – rozbieżnie w zakresie zapisu cyfrowego i słownego – ilość miesięcy w wymierzonej karze ograniczenia wolności.Uchybienie to mogłoby być skorygowane w drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej ( art. 105 §1 k.p.k.), jeżeli po dokonaniu przez Sąd analizy treści wyroku, przy uwzględnieniu kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, podstaw skazania i wymiaru kary, zostałoby ustalone, że tylko jeden z rozbieżnych sposobów wyrażenia kary odzwierciedla wymiar kary, który był możliwy do orzeczenia na podstawie wskazanych przepisów prawa.

Nie może przy tym pozostawiać żadnych wątpliwości, że o istnieniu lub barku warunków do sprostowania w treści wyroku rozbieżnego – pisanego cyfrą i słowem – rozstrzygnięcia o karze, decyduje tylko treść samego wyroku, a nie treść innych dokumentów procesowych ( por. powołana uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 2/18). W tej sprawie na podstawie przepisów kodeksu karnego mogła zostać wymierzona zarówno kara 3 (trzech) jak i 6 ( sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zatem zastosowanie instytucji sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nie wchodziło w grę.

Rozbieżne określenie w części rozstrzygającej wyroku kary przez wzajemnie sprzeczne wskazanie jej wymiaru w zapisie słownym i cyfrowym stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, obligującą czy to Sąd odwoławczy, w ramach zwykłej kontroli instancyjnej, czy też Sąd Najwyższy, rozpoznający nadzwyczajny środek zaskarżenia, do uchylenia wyroku w tej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2020 r., IV KK 159/20).Zaistnienie w wyroku sądu pierwszej instancji rozbieżności co do rzeczywistej wysokości orzeczonej kary ograniczenia wolności, wprost wskazuje na naruszenie przez Sąd Rejonowy dyspozycji art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w stopniu przesądzającym o wystąpieniu wskazanej bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 §1 pkt 7 k.p.k. - sprzeczności w treści orzeczenia, uniemożliwiającej jego wykonanie.Uznanie zasadności kasacji skutkować musiało uchyleniem wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej w zakresie orzeczenia o karze i przekazaniem sprawy w tej części Temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie.[as]