Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 61/26 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses summary conviction for drunk driving due to lack of evidence regarding alcohol level at the time of the offense.

Numéro de cause IV KK 61/26
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the summary conviction against M. D. for driving under the influence, ruling that the Regional Court erred in applying the simplified procedure. The prosecution argued that doubts existed regarding the defendant's blood alcohol concentration at the time of driving because the blood sample was taken over an hour after the stop and breath testing failed. Consequently, the court found that these uncertainties necessitated a full evidentiary hearing rather than a summary judgment.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 93 § 2 k.p.w.; Art. 87 § 1 k.w.; Art. 178a § 1 k.k.: The simplified summary procedure is inapplicable when material facts regarding the offense, such as the exact blood alcohol level at the time of driving, remain uncertain due to procedural delays or lack of direct evidence, requiring a full evidentiary hearing.

Mots-clés

Généré par l'IA
summary procedure drunk driving blood alcohol level evidentiary hearing procedural error simplified procedure uncertainty of facts abus d'alcool

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 93 § 2 k.p.w.
Brak wątpliwości, o których mowa w art. 93 § 2 k.p.w. oznacza, że nie ma ich zarówno odnośnie do sprawstwa danego czynu, jak i winy obwinionego, z uwzględnieniem zarówno jego wyjaśnień oraz innych dowodów przeprowadzonych w toku czynności wyjaśniających.
Art. 87 § 1 k.w.
D., ukaranego za czyn z art. 87 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2026 r., w trybie art.
Art. 178a § 1 k.k.
Wszczęto dochodzenie w sprawie o czyn z art. 178a § 1 k.k. (k.
art. 535 § 5 k.p.k
87 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2026 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
z art. 112 k.p.w., kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranego, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 31 października 2025 r., III W 1481/25, uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania.
art. 93 § 2 k.p
Brak wątpliwości, o których mowa w art. 93 § 2 k.p.w.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

IV KK 61/26 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Paweł Wiliński w sprawie M. D., ukaranego za czyn z art. 87 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2026 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranego, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 31 października 2025 r., III W 1481/25, uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Barbara Skoczkowska Małgorzata Wąsek-Wiaderek Paweł Wiliński

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 31 października 2025 r., III W 1481/25, M. D. został uznany za winnego tego, że w dniu 16 sierpnia 2025 r., około godziny 2:35 w B., na ulicy […] , kierował pojazdem marki H. o nr rej. […] będąc w stanie po użyciu alkoholu z wynikiem 0,43‰ alkoholu etylowego we krwi w badanej próbce, tj. popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i za ten czyn został ukarany karą 2500 zł grzywny. Sąd Rejonowy orzekł także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na czas 8 miesięcy, na poczet którego zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy, jak również zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych.

Ten wyrok nakazowy nie został zaskarżony i uprawomocnił się. Kasację od tego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny, na niekorzyść ukaranego, zaskarżając go w całości i zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 93 § 2 k.p.w., polegające na rozpoznaniu sprawy w postępowaniu nakazowym wskutek błędnego uznania, że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, podczas gdy na podstawie ustalonych w sprawie okoliczności, w tym zwłaszcza związanych z badaniem krwi na zawartość alkoholu, które po upływie godziny i 25 minut od zatrzymania obwinionego wykazało 0,43‰ alkoholu etylowego we krwi, nie można wykluczyć, że w czasie kierowania pojazdem stężenie alkoholu mogło być wyższe i przekraczać granicę wyznaczającą przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., co wymagało przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego na rozprawie”.

Formułując taki zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Białystoku do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.W tej sprawie w związku z kontrolą drogową funkcjonariusze Policji ujawnili kierującego pojazdem pod wpływem alkoholu, którym okazał się M. D.. Zatrzymanie miało miejsce w dniu 16 sierpnia 2025 r. o godzinie 2:35 (k. 1 akt RSD [...]).

Z akt sprawy (k. 9v akt RSD [...]) wynika, że krew do badania stężenia alkoholu we krwi została pobrana w dniu 16 sierpnia 2025 r. o godzinie 4:00, czyli ok. półtorej godziny od chwili zatrzymania obwinionego. Wszczęto dochodzenie w sprawie o czyn z art. 178a § 1 k.k. (k. 8 akt RDS [...]). W ramach badania krwi ustalono zawartość 0,43‰ alkoholu etylowego (k. 11 akt RSD [...]). Następnie kopia dokumentacji została przekazana do dalszego prowadzenia przez Wydział Wykroczeń KMP (k. 13 akt RSD [...]). W oparciu o ww. materiały prowadzono postępowanie w kierunku wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. (RSoW.[...]), w toku którego przesłuchiwany M.

D. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia (k. 19). W aktach sprawy wykroczeniowej znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem kopia projektu postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie RSD [...] (k. 15). Następnie Sąd Rejonowy wydał zaskarżony kasacją wyrok nakazowy w sprawie o wykroczenie (k. 32).Jak wynika z kasacji, równolegle do postępowania w sprawie o wykroczenie, było prowadzone postępowanie karne, co potwierdza treść akt sprawy karnej (akta sprawy o sygnaturze RSD [...]). W toku czynności prowadzonych w sprawie o przestępstwo M.

D. przedstawiono zarzut popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. (k. 32 akt RSD [...]). Analiza akt tej prowadzi do wniosku, że dopiero w dniu 2 grudnia 2025 r. (notatka urzędowa k. 51 akt RSD [...]) ujawniono fakt prowadzenia sprawy wykroczeniowej i wydania wyroku nakazowego za czyn z art. 87 § 1 k.w. Kopia wyroku została dołączona do akt sprawy (k. 52v akt RSD [...]). Postępowanie w sprawie o przestępstwo zostało zawieszone postanowieniem prokuratora z dnia 18 grudnia 2025 r. (k. 59 akt RSD [...]) z uwagi na to, że w sprawie „konieczne jest przedsięwzięcie czynności zmierzających do wniesienia kasacji od wyroku wydanego w sprawie III W 1481/25 Sądu Rejonowego w Białymstoku”.

Tryb nakazowy jest przewidziany dla spraw o charakterze oczywistym, gdzie materiał dowodowy zgromadzony w fazie przedprocesowej w sposób jednoznaczny przesądza o odpowiedzialności obwinionego, eliminując tym samym konieczność przeprowadzania pełnego postępowania dowodowego na rozprawie. Brak wątpliwości, o których mowa w art. 93 § 2 k.p.w. oznacza, że nie ma ich zarówno odnośnie do sprawstwa danego czynu, jak i winy obwinionego, z uwzględnieniem zarówno jego wyjaśnień oraz innych dowodów przeprowadzonych w toku czynności wyjaśniających.

Użyte w art. 93 § 2 k.p.w. określenie „wina” ma autonomiczne znaczenie i obejmuje m.in. całokształt przesłanek przypisania odpowiedzialności za wykroczenie przewidzianych w prawie materialnym (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 grudnia 2025 r., I KK 452/25; z dnia 14 maja 2025 r., I KK 114/25). W tej sprawie Sąd Rejonowy w Białymstoku, bazując na materiałach zgromadzonych przez Policję, zwłaszcza na wynikach badania krwi i wyjaśnieniach M. D. , w których ten przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wydał wyrok nakazowy w sprawie o wykroczenie.

Ma rację Prokurator Generalny, że wykorzystanie trybu nakazowego rozpoznania wniosku o ukaranie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie zostały spełnione przesłanki do skorzystania z tego postępowania uproszczonego. Z przesłanych Sądowi Rejonowemu dokumentów załączonych do wniosku o ukaranie wynikało, że w czasie zatrzymania obwinionego do kontroli drogowej nie udało się przebadać go alkomatem na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu, a wynik badania krwi dotyczy próbki pobranej około półtorej godziny od czasu zatrzymania obwinionego.

W rezultacie nie ma w aktach sprawy dowodu, który bezpośrednio wskazywałby na zawartość alkoholu we krwi M. D. o godzinie 2:35 w dniu 16 sierpnia 2025 r. W aktach sprawy wykroczeniowej znajduje się także postanowienie o wszczęciu dochodzenia (k.

10) oraz niezatwierdzony przez prokuratora projekt postanowienia o umorzeniu dochodzenia (k. 15). Uważna analiza tych dokumentów powinna doprowadzić Sąd Rejonowy do wniosku, że istnieją w sprawie wątpliwości co do zawartości alkoholu we krwi obwinionego w chwili czynu, co z kolei wykluczało wydanie w sprawie wyroku nakazowego. Okoliczności sprawy wymagały przeprowadzenia postępowania dowodowego na rozprawie. Prawidłowo wskazał Prokurator Generalny, że występek z art. 178a § 1 k.k. nie może być jednocześnie uznany za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w.

Trafnie wskazano w orzecznictwie, że w pojęciu stanu nietrzeźwości, którym posługuje się ustawodawca m.in. w art. 178a § 1 k.k. mieści się również „stan po użyciu alkoholu”, o którym mowa w art. 87 § 1 k.w. Skoro tak, to ustawowy typ przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. w pełni pochłania znamiona wykroczenia określonego w art. 87 § 1 k.w. i dlatego sprawca czynu realizujący jednym zachowaniem znamiona wymienionego przestępstwa i wykroczenia, może odpowiadać wyłącznie za popełnienie przestępstwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2004 r., WK 27/03).

Procedując ponownie Sąd Rejonowy przeprowadzi czynności zmierzające do ustalenia relewantnych okoliczności tej sprawy i w zależności od wyników postępowania dowodowego podejmie stosowne decyzje procesowe.Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji wyroku. [J.J.][r.g.] Barbara Skoczkowska Małgorzata Wąsek-Wiaderek Paweł Wiliński