Legislator Jurisprudence & Législation
IV KK 567/20 Généré par l'IA

Supreme Court dismissed defense's cassation as obviously unfounded for targeting first-instance court instead of appellate court.

Numéro de cause IV KK 567/20
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense raised procedural violations against the first-instance court rather than the appellate court, which the Supreme Court ruled was a fundamental error in the scope of cassation. Consequently, the lower court's decision upholding the drug trafficking conviction was maintained, and the defendant was ordered to pay the costs.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation must be directed against the appellate court's judgment; complaints targeting the first-instance court are obviously unfounded unless they demonstrate the appellate court improperly transferred a procedural defect from the first instance.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal scope appellate court jurisdiction obviously unfounded dismissal procedural defect transfer drug trafficking conviction criminal procedure code costs of proceedings

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 567/20 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r., sprawy Ł.
Art. 519 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Lektura wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżenia spowodowała konieczność przypomnienia fundamentalnych zasad wnoszenia kasacji przez obrońcę: w myśl art. 519 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
kasacja przysługuje stronom tylko od wyroku sądu odwoławczego, a więc zarzuty kasacyjne rażącego naruszenia prawa, o których mowa w art. 523 § 1 k.p.k., powinny być kierowane przeciwko rozstrzygnięciu tego sądu, a nie przeciwko pierwszoinstancyjnemu orzeczeniu.
Art. 636 § 1 k.p.k.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 567/20 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r., sprawy Ł.
art. 258 § 1 k.k
W.skazanego z art. 258 § 1 k.k.
art. 12 k.k
art. 65 § 1 k.k
art. 65 k.k

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV KK 567/20 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r., sprawy Ł. W.skazanego z art. 258 § 1 k.k. i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 14 września 2020 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt XVI K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z 20 czerwca 2017 r., wymierzył Ł. W. dwie kary jednostkowe: roku pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę za popełnienie przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. i orzekł karę łączną 6 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w […]., wyrokiem z 14 września 2020 r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie.Kasację od orzeczenia Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Zgłosił w niej rażące naruszenia prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, to jest art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., art. 455 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 i § 2 k.p.k., art. 366 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4 k.p.k., i zażądał uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania albo uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Lektura wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżenia spowodowała konieczność przypomnienia fundamentalnych zasad wnoszenia kasacji przez obrońcę: w myśl art. 519 k.p.k. kasacja przysługuje stronom tylko od wyroku sądu odwoławczego, a więc zarzuty kasacyjne rażącego naruszenia prawa, o których mowa w art. 523 § 1 k.p.k., powinny być kierowane przeciwko rozstrzygnięciu tego sądu, a nie przeciwko pierwszoinstancyjnemu orzeczeniu.

Co prawda możliwe jest wystąpienie tzw. efektu przeniesienia, kiedy to sąd odwoławczy nienależycie rozpozna apelację, ale wówczas strona musi w kasacji sformułować zarzut dotyczący wadliwego procedowania instancji odwoławczej, w następstwie którego doszło do przeniknięcia uchybienia sądu a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji (zob. post. SN z 22 marca 2007 r., V KK 205/06).Wymogom płynącym z powołanych regulacji nie sprostał autor kasacji: po pierwsze, skierował zarzuty wyłącznie pod adresem Sądu Okręgowego w K., a nie przeciwko wyrokowi Sądu Apelacyjnego, który wszak nie prowadził postępowania dowodowego, a jedynie kontrolował poprawność procedowania Sądu pierwszej instancji; po drugie, sformułował w kasacji (pkt 1-3) zarzut rażącego uchybienia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. jedynie pozornie, albowiem dalsza argumentacja nie pozostawiała wątpliwości, że skarżący wykorzystał ten zabieg do podniesienia nieuprawnionego na tym etapie postępowania zarzutu, o którym mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k.Wnioski płynące z drobiazgowej kontroli orzeczenia Sądu Apelacyjnego w […]. stały w zdecydowanej opozycji do zarzutów zgłoszonych w kasacji, a zakładających, że na etapie postępowania apelacyjnego dopuszczono się tak rażących zaniedbań, iż w ich wyniku w obrocie prawnym zachowany został niesprawiedliwy wyrok skazujący.

Odnosząc się do powołanego naruszenia prawa, należało zauważyć, że Sąd odwoławczy, utrzymując w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji i w pełni aprobując ustalenia faktyczne poczynione przez ten Sąd, odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i uczynił to w sposób wyczerpujący, zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Skarżący zdawał się tego nie zauważać i w oparciu o własną ocenę materiału dowodowego, zaprezentowaną już wcześniej w apelacji, oponował przeciwko skazaniu Ł. W. z art. 258 § 1 k.k. Krytyce należało poddać stanowisko, jakoby deklaracje P. O. (wcześniej G.), że Ł.

W. nie należał do grupy, mogły przesądzić o ekskulpowaniu skazanego. Kwalifikacja prawna zachowań podsądnych należy wszak do Sądu, a nie do współoskarżonego. Przejawem udziału Ł. W. w zorganizowanej grupie przestępczej było to, że przez 3 lata był on stałym i regularnym dostawcą środków odurzających i psychotropowych dla członków bandy [...] (depozycje obciążające Ł. W. złożyli w tym zakresie P. O. (wcześniej G.), M. C., M. P., S. K., R. P. i M. D.). Odnotować należało, że przedmiotem działań tej grupy były - obok czynów zabronionych z art. 156 § 1 k.k., art. 157 § 1 k.k., art. 158 § 1 k.k., art. 279 § 1 k.k. - także przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W tym miejscu warto nadmienić, że jednym z nieodłącznych elementów zorganizowanej grupy przestępczej jest podział ról, natomiast nie dyskwalifikuje udziału w takiej organizacji brak podporządkowania jej uczestnika poleceniom czy też nie udzielanie się we wszystkich akcjach przestępczych. W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że skazany zasilał nielegalną siatkę jako diler, a więc rolą Ł. W. w zorganizowanej grupie przestępczej było regularne, wręcz planowe zaopatrywanie jej w narkotyki. To ustalenie pozwoliło poddać krytyce koncepcję obrońcy o współsprawstwie.

O ile bowiem do przyjęcia wymienionej formy zjawiskowej czynu karalnego wystarczy stwierdzenie luźnego związku pomiędzy podmiotami, o tyle w przedmiotowej sprawie wykazano, że choć skazany działał niejako na obrzeżach grupy, to jednak przynależał do niej w znaczeniu zdecydowanie szerszym, niż wymagane jest to przy formie współsprawstwa, pełniąc w jej ramach ściśle określoną rolę i wypełniając w ten sposób cele i założenia danej grupy przestępczej (zob. wyr. SN z 13 listopada 2013 r., II KK 170/13). W niniejszej sprawie obrońca nie wykazał, aby Sąd odwoławczy nie zrealizował obowiązków ciążących na instancji apelacyjnej, co mogłoby mieć wpływ na pozostawanie w obrocie prawnym wyroku niesprawiedliwego.

Gołosłowne deklaracje strony o rażących zaniedbaniach, do których miałoby dojść w ramach kontroli apelacyjnej, okazały się jedynie przejawem bezpodstawnej krytyki prawidłowego procedowania Sądów obu instancji i jako takie nie były w stanie podważyć dotychczasowej oceny dowodów i ustaleń faktycznych dokonanych na ich podstawie.Na koniec wypadało krótko odnieść się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, jakim jest kasacja, nie można podnosić zarzutu rażącej niewspółmierności kary; taką możliwość dopuszcza się, ale tylko wówczas, gdy skarżący wykaże w tym zarzucie, iż do tego rodzaju niesprawiedliwości doszło na skutek rażącego naruszenia prawa: procesowego albo materialnego (zob. post.

SN z 8 sierpnia 2013r., IV KK 220/13; post. SN z 7 listopada 2014r., V KK 235/14). Ustalenie, że uchybienia wskazane w punktach 1-3 omawianej kasacji były ewidentnie bezzasadne, implikowało nieuwzględnienie zarzutu z punktu 4 nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Dlatego Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.